Enigma - A Posteriori (2006)

Ik vind dit een behoorlijke tegenvaller. Nergens het idee dat de cd een klassieker in zich heeft. Er zit ook niet meer dat sfeertje in dat ik van Enigma gewend ben. Ik kom niet verder dan 2*.

In tegenstelling tot de eerste poster vind ik A Posteriori wel heel goed. Het borduurt voort op het vorige album, Voyageur, wat ik ook heel goed vind. Bijna alles van Enigma vind ik aangenaam, maar die etnische klanken begon ik toch een beetje zat te worden.

A Posteriori is grotendeels instrumentaal, een elektronische 'droom.' "Follow me, come and see / Infinity, eternity / Follow me, toi et moi, deja vu." Nummers als Dancing with Mephisto en 20.000 miles under the sea hebben nu al een speciaal plekje bij me.

Zo geniaal als MCMXC a.D. zullen we wel nooit meer krijgen, de beat op dat album is magisch, maar Enigma blijft iedere keer weer verrassen met vernieuwende albums die toch duidelijk herkenbaar zijn als Enigma. Enige minpuntje: Michael Cretu is een slechte song-schrijver, hij komt vaak niet uit boven middelbare school rijmelarij. Maar dat geeft niet, bij Enigma gaat het om de soundscape, de woorden spelen een ondergeschikte rol.

Deze album doet mij meer denken aan aphex twins ed. het is zeker veel experimenteler en donkerder qua geluid dan dat ik tot nu toe van onze oosterbuur gewend was. Maar ik moet het album maar even goed luisteren. Persoonlijk vind ik screen behind the mirror nog steeds het hoogtepunt van enigma.

vind het net zoals zn vorige werken,toch wel erg lekker.
vooral het nummer hello and welcome blijft in mn hoofd zitten.

Ik vond het album eerst nogal tegenvallen. Ik vond er weinig diepgang in zitten. Gewoon wat synthesizerklanken in combinatie met synthetische drumloops.

Maar ik begin het nu wat meer te waarderen. Het intro van het album (in de 1e track dus) vind ik heel mooi. Die Latijnse vocals (het is toch Latijn?) irriteerden me in het begin nogal; zo van "daar heb je Cretu weer met zijn new age quotes". Maar ik vind het nu niet irritant meer, integendeel zelfs. Andere tracks waar ik graag naar luister zijn Feel Me Heaven, Hello And Welcome en The Alchemist. En ook Sitting On The Moon: dat is trouwens eerder een ballad dan een soundscape. De teksten van dit liedje zijn erg simpel maar wel pakkend.

Zoals gewoonlijk is de geluidskwaliteit weer subliem!

Tja, dit is wel heel anders dan de eerste 4 albums. Die vond ik wat sferischer. De tracks op A Posteriori hebben net als bij Voyageur weinig samenhang, het zijn meer op zichzelf staande songs, ook al zijn ze aan elkaar gemixed. Ik vind MCMXC a.D. en The Screen Behind The Mirror zijn beste albums. Hier hebben de tracks wel veel samenhang; opzwepende songs worden afgewisseld met rustige songs en het is allemaal perfect in balans.

Maar Michael Cretu hanteert nu gewoon een andere aanpak. Die kan je aanspreken of juist niet. Het is niet persé slecht of goed. Verrassend is het in ieder geval wel. Hij had het ook zoals zijn collega Enya kunnen doen: om de zoveel tijd een CD uitbrengen die haast een exacte kopie is van het voorgaande werk. De mensen kopen het wel. Ze weten immers wat ze kunnen verwachten. Andersom weet de componist en de muziekuitgever wat voor omzet hij kan verwachten. Lekker safe toch? Alleen is Cretu blijkbaar iemand die voor zichzelf kiest en de uitdaging opzoekt.

Het is italiaans.



Mijn favorieten zijn Dancing with Mephisto, Invisible Love en 20.000 miles over the sea. En sitting on the moon is ook lekker, doet me denken aan mijn ex. (Dus niet lekker eigenlijk, maar het roept de juiste stemming op.)

Ik heb het album vanaf de dag dat hij uit was in huis en onderhand meerdere malen geluisterd. Ik heb me nog niet echt per track gefocust en het album meer als achtergrond muziek beluisterd en vind het heel erg goed klinken. Het sluit echt perfect aan op het rijtje. Ik ga het album nog wel even heel goed en gefocust beluisteren eens, maar ik denk niet dat mijn mening zal veranderen. In ieder geval geef ik het nu 5 sterren!

Hier kun je alvast een track luisteren:
http://www.filter-mag.com/media/interior.743.html

Ik zal het complete album eens gaan beluisteren!

Voor de liefhebbers kan je 2 remixen van Hello And Welcome beluisteren door de volgende links in je browser te openen. (Je moet wel over RealPlayer beschikken.):


Hello and Welcome (Thunderstorm Mix)
rtsp://real.prohosting.com/a0004929/hello/hello-thunder.rm[/url]

Hello and Welcome (After The Storm Mix)
rtsp://real.prohosting.com/a0004929/hello/hello-after.rm[/url]


Ik heb ze gevonden op http://www.enigmamusic.com

De laatste van de 2 remixen lijkt veel op de versie op A Posteriori.

Geniale zwevende muziek. Sterk in eenvoud van tekst , dromerige soundscapes ... een artiest die me nauw aan het hart ligt.

Ik heb Enigma tijden geleden afgedaan als goedkope kitsch . Vanmorgen was ik in de bieb en ik zag daar dit album "A Posteriori" op de plank staan. Ik liep er aanvankelijk met een grote boog omheen maar uiteindelijk heb ik 'm toch maar meegenomen. Eigenlijk was ik toch wel nieuwsgierig wat Enigma heden ten dage zoal fabriceert . En ik moet U zeggen dat Hansje toch eigenlijk wel aangenaam werd verrast door deze muziek. Lekkere relaxte muziek. Een hernieuwde kennismaking . Ik ga toch maar weer eens wat cd's van Enigma beluisteren .

Met een hartelijke groet , Hans Brouwer

Sluit ik mij helemaal bij aan. Tevens heerlijk dat ze de basis van de Enigma-sound in elk album weten terug te laten keren.

Na het wat mindere vorig album, is dit best weer sterk album, Enigma waardig. Het is en blijft toch een geheel eigen soort muziek, of je het nu mooi of niet mooi vindt, en het is vaak gekopieerd, maar nooit geevenaard. Enigma heeft echt zijn eigen nisje in de muziekwereld gevonden.

Ik heb het maar bij de 1e 4 cd's gelaten daarna was het wel genoeg met dat Gregoriaanse gewouwel...maar idd iedereen heeft bijna ergens wel een Enigmaatje in zijn kast staan of kent de muziek dat dan wel weer.

Even vlug erdoorheen geluisterd, klinkt af en toe best aardig, maar ik weet gewoon dat het ik nooit met plezier een album van dit project ga uitluisteren. Net als met het andere werk wat ik van Enigma gehoord heb: veel nummers vind ik wel ok, maar de zang verpest het bijna altijd voor mij. En wanneer dit niet het geval is, is het wel het té zweverige geluid. Het hele album lang, ook.

Ooit werd muziek van enigma omschreven als de ideale muziek voor soft porno films.
Wat het is met deze cd weert ik niet: ik kan er weinig van maken, kan deze muziek vorm niet goed plaatsen, heb geen idee wat het verhaal en het idee achter deze 'plaat' zit......

Niet per se zo Enigma-achtig als pakweg de eerste 4 albums, is dit toch weer een genietbaar album vol met pakkende, electronische, ritmische soundscapes.
Wat ook opvalt, is dat dit album grotendeels instrumentaal is en dat werkt in dit geval best goed.
Tevens doet juist dit album om de één of andere reden ook wel deels aan de muziek van Jean Michel Jarre denken. Een beetje dezelfde sfeer zoals ik die ook op een groot deel van de albums van de Fransman hoor, lijk ik hierop terug te horen.
Zoals bij elk Enigma-album eigenlijk het geval is, lijkt het album als geheel, tijdens beluistering, meer effect te hebben, dan afzonderlijk bij een lukraak gekozen nummer.

Toen dit album net uit was, was ik best onder de indruk en beschouwde ik deze als één van de beteren van Enigma. Tegenwoordig is m'n enthousiasme wel iets minder en doet deze in wezen niet onder voor de rest. Bij vlagen kabbelt het album wat nietszeggend voort, maar er staan ook wel wat opvallende uitspattingen op in de vorm van o.a. het redelijk stuwende "Dreaming of Andromeda", en het direct daaropvolgende, iets meer pompende en meeslepende "Dancing with Mephisto". Verder naar het einde toe krijgt de plaat ook nog even wat pit tijdens "The Alchemist" om daarna wonderschoon te eindigen met het voor Enigma-begrippen weer meer traditioneel klinkende "Goodbye Milky Way", die naast de herkenbare vocalen van Michael Cretu, met het Deep Forest-achtige, begeleidende gezang iets charmants over zich heeft.

Over het algemeen beschouw ik de muziek van Enigma als degelijk en herkenbaar, maar nooit echt imposant of briljant. Maar zo nu en dan is het erg lekker om weer eens een Enigma-album uit de kast te trekken.
Zo ook dus deze A Posteriori.

De 1e 2 albums van Enigma zijn erg lekker. De 3e werd al een beetje meer van hetzelfde en begon te vervelen. Daarna heb ik me niet meer aan nieuw werk gewaagd. Tot ik dit album in de kringloop voor een euro tegenkwam. Toch maar weer eens proberen dan.

Kom er achter dat mijn conclusie van toen de juiste was; het is allemaal niet slecht, maar heel erg bijzonder is het ook niet meer. Komt hier nog bij dat er wat meer house achtige invloeden inzitten, wat me al helemaal niet aanspreekt. Nee.... ik hou 't bij de eerste twee albums. Daar is genoeg te genieten.

Na het matige Voyageur was ik afgehaakt met Enigma dus deze eigenlijk nooit geluisterd.

Maar deze is toch weer een stuk beter dan de voorganger. Een meer trance-achtig geluid maar dan muzikaal gezien wat rustiger. Hier slaagde vernieuwing van de Enigma-sound dus wel.