Enigma - A Posteriori (2006)

Ooit werd muziek van enigma omschreven als de ideale muziek voor soft porno films.
Wat het is met deze cd weert ik niet: ik kan er weinig van maken, kan deze muziek vorm niet goed plaatsen, heb geen idee wat het verhaal en het idee achter deze 'plaat' zit......

Niet per se zo Enigma-achtig als pakweg de eerste 4 albums, is dit toch weer een genietbaar album vol met pakkende, electronische, ritmische soundscapes.
Wat ook opvalt, is dat dit album grotendeels instrumentaal is en dat werkt in dit geval best goed.
Tevens doet juist dit album om de één of andere reden ook wel deels aan de muziek van Jean Michel Jarre denken. Een beetje dezelfde sfeer zoals ik die ook op een groot deel van de albums van de Fransman hoor, lijk ik hierop terug te horen.
Zoals bij elk Enigma-album eigenlijk het geval is, lijkt het album als geheel, tijdens beluistering, meer effect te hebben, dan afzonderlijk bij een lukraak gekozen nummer.

Toen dit album net uit was, was ik best onder de indruk en beschouwde ik deze als één van de beteren van Enigma. Tegenwoordig is m'n enthousiasme wel iets minder en doet deze in wezen niet onder voor de rest. Bij vlagen kabbelt het album wat nietszeggend voort, maar er staan ook wel wat opvallende uitspattingen op in de vorm van o.a. het redelijk stuwende "Dreaming of Andromeda", en het direct daaropvolgende, iets meer pompende en meeslepende "Dancing with Mephisto". Verder naar het einde toe krijgt de plaat ook nog even wat pit tijdens "The Alchemist" om daarna wonderschoon te eindigen met het voor Enigma-begrippen weer meer traditioneel klinkende "Goodbye Milky Way", die naast de herkenbare vocalen van Michael Cretu, met het Deep Forest-achtige, begeleidende gezang iets charmants over zich heeft.

Over het algemeen beschouw ik de muziek van Enigma als degelijk en herkenbaar, maar nooit echt imposant of briljant. Maar zo nu en dan is het erg lekker om weer eens een Enigma-album uit de kast te trekken.
Zo ook dus deze A Posteriori.