Bob Dylan - The Real Royal Albert Hall 1966 Concert! (2016)

Deze heb ik dan alvast maar besteld. De 36cd box met alle 1966-tourregistraties, waaronder diverse ongetwijfeld belabberd klinkende 'audience recordings' laat ik aan me voorbij gaan.

Op deze uitgave kunnen dan eindelijk de aanhalingstekens rond The Royal Albert Concert Hall concert achterwege gelaten worden, want dit is de echte. Het vierde deel uit de Bootleg Series is dat dus niet. Dat was in The Manchester Free Trade Hall opgenomen en jarenlang abusievelijk gelabeld.

Een kniesoor die daar op let. Ik vraag me alleen maar af of deze opname beter is. Hoor ik iemand vanuit het publiek " Judas" roepen, dan is mijn dag helemaal goed. Want dat is het verhaal bij deze legendarische concertreeks. Dylan ging elektrisch en het folkminnende publiek kon dat even niet verwerken. De start van de rockrevolutie. Historisch ook omdat Dylan hier begeleid wordt door The Hawks, het Canadese bandje dat zich even later The Band ging noemen en bleek, ook naast Bob Dylan, iets van een eigen leven te kunnen leiden.
De broeierige en gespannen sfeer van die tijd werd ook Dylan te veel. Drugsgebruik, overspannen verwachtingen, hoe dan ook: hij trok zich terug in 1967 en begon opnieuw, vanuit de kelder: The Basement Tapes en een jarenlange podiumvrees weerhield hem van vroegtijdig afbranden.

Dit is popgeschiedenis in optima forma. Weer een monument erbij.

Misschien wel de beste live-versie van LARS. Lijkt elk moment mis te kunnen gaan en tempo ligt stuk lager dan bij de beroemde single.
Vooral het heerlijk cynische en onder invloed van (hard)drugs uitgesproken dankwoord van Zimmerman op t eind is om door ringetje te halen.

Op beruchte Steve Hoffman-forum is nu echt een heerlijk topic geopend over die megalomane boxset.
Werkelijk waar elke show wordt daar stap voor stap tot in uiterste details uit de doeken gedaan. Foto's van de concertzalen, historie over de zaal, foto's van Dylan en Hawks van juiste avond bij juiste show.
Er zijn zelfs discussies over in welke plek Dylan bepaalde jas zou hebben gekocht.

Ontzettend nerdy, maar schitterende bron van info bij de hele box.

Voor de rest kan ik alleen maar zeggen dat oeuvre Dylan zolangzamerhand meer is uitgemolken dan de gemiddelde koe op melkveehouderij van mijn oom in Texas.

Ik laat dit dan ook mooi aan me voorbij gaan.
Die enkele keer dat ik het eens wil horen, zoek ik het wel op in de krochten van het internet.

Hierbij de link naar dat topic op Steve Hoffman forum.
Onderaan pagina 61 staan 2 foto's vd boxset.

Waanzinnig fotomateriaal: de theaters, Dylan met Liverpool kids. Mooi.

Onvermijdelijk bij een release zoals deze, is dat je het gaat vergelijken met het eerder uitgebrachte 'Royal Albert Hall' concert. Als ik dat doe, dan constateer ik dat ik het akoestische gedeelte van dat andere Royal Alber Hall concert, beter vind. Dylan die relaxed de nummers speelt en op dito tempo de woorden uitspreekt; het past perfect bij een nummer zoals Visions of Johanna, wat op deze registratie bijna een beetje wordt afgeraffeld. De kalmerende drugs hebben een duidelijk positief effect op akoestische Dylan.

Het elektrische gedeelte lijkt hier dan weer soepeler te verlopen. Er wordt minder gepield door de band tussen de nummers door. Ook reageert het publiek aanmerkelijk positiever op wat Dylan ten gehore brengt tijdens dit gedeelte van de set, wat het speelplezier ten goede komt.

Al met al gaat mijn voorkeur uit naar het andere concert, maar dit vakmanschap kan nog steeds ruimschoots worden beloond 4,5*.

Ik vermoed dat er, net zoals ik, nogal wel wat mensen hun ogen opentrokken toen er anno 2016 een nieuw live-album van Bob Dylan werd gereleased onder de titel 'The Real Royal Albert Hall'. Dat Royal Albert Hall concert was toch al bijna 20 jaar eerder in de bootleg series (volume 4 om specifiek te zijn) uitgebracht? Blijkbaar niet, want daar ging het om The "Royal Albert Hall" Concert en het feit dat Royal Albert Hall tussen aanhalingstekens staat, is om aan te geven dat dat niet de juiste zaal was. Dat concert is namelijk jarenlang verkeerd gelabeld geweest en is eigenlijk opgenomen in de Manchester Free Trade Hall. Het was informatie die ik niet kende en die ervoor zorgde dat ik best wel zin had om deze echte Royal Albert Hall aan te schaffen. Ik heb even getwijfeld tussen deze single versie of die monumentale The 1966 Live Recordings die gelijktijdig uitkwam. Kort gezegd: ik ben blij dat ik voor de single versie ben gegaan, want laat ons eerlijk zijn: 1966 was een interessant jaar voor Dylan, maar de concerten zijn qua setlist en uitvoering bijna identiek. Er zijn hier en daar wel wat (soms minieme) verschillen uiteraard, ik vind de hapering in één van de strofes van Desolation Row wel iets hebben, maar voor mij is het niet voldoende om al die 1966 shows te gaan beluisteren. Bootleg Volume 4 zal de geschiedenisboeken ingaan met de legendarische "Judas!" kreet, maar hier in de echte Royal Albert Hall kan his holy Bobness er ook wel wat van. De setlist en de uitvoering van de nummers is dan wel grotendeels hetzelfde, het is wel Dylan (en een groep die later zou evolueren naar het geweldige The Band) die heerlijk speelt en zijn commentaar tussendoor kan ik altijd wel smaken.