Bob Dylan - The Real Royal Albert Hall 1966 Concert! (2016)

Onvermijdelijk bij een release zoals deze, is dat je het gaat vergelijken met het eerder uitgebrachte 'Royal Albert Hall' concert. Als ik dat doe, dan constateer ik dat ik het akoestische gedeelte van dat andere Royal Alber Hall concert, beter vind. Dylan die relaxed de nummers speelt en op dito tempo de woorden uitspreekt; het past perfect bij een nummer zoals Visions of Johanna, wat op deze registratie bijna een beetje wordt afgeraffeld. De kalmerende drugs hebben een duidelijk positief effect op akoestische Dylan.

Het elektrische gedeelte lijkt hier dan weer soepeler te verlopen. Er wordt minder gepield door de band tussen de nummers door. Ook reageert het publiek aanmerkelijk positiever op wat Dylan ten gehore brengt tijdens dit gedeelte van de set, wat het speelplezier ten goede komt.

Al met al gaat mijn voorkeur uit naar het andere concert, maar dit vakmanschap kan nog steeds ruimschoots worden beloond 4,5*.

Ik vermoed dat er, net zoals ik, nogal wel wat mensen hun ogen opentrokken toen er anno 2016 een nieuw live-album van Bob Dylan werd gereleased onder de titel 'The Real Royal Albert Hall'. Dat Royal Albert Hall concert was toch al bijna 20 jaar eerder in de bootleg series (volume 4 om specifiek te zijn) uitgebracht? Blijkbaar niet, want daar ging het om The "Royal Albert Hall" Concert en het feit dat Royal Albert Hall tussen aanhalingstekens staat, is om aan te geven dat dat niet de juiste zaal was. Dat concert is namelijk jarenlang verkeerd gelabeld geweest en is eigenlijk opgenomen in de Manchester Free Trade Hall. Het was informatie die ik niet kende en die ervoor zorgde dat ik best wel zin had om deze echte Royal Albert Hall aan te schaffen. Ik heb even getwijfeld tussen deze single versie of die monumentale The 1966 Live Recordings die gelijktijdig uitkwam. Kort gezegd: ik ben blij dat ik voor de single versie ben gegaan, want laat ons eerlijk zijn: 1966 was een interessant jaar voor Dylan, maar de concerten zijn qua setlist en uitvoering bijna identiek. Er zijn hier en daar wel wat (soms minieme) verschillen uiteraard, ik vind de hapering in één van de strofes van Desolation Row wel iets hebben, maar voor mij is het niet voldoende om al die 1966 shows te gaan beluisteren. Bootleg Volume 4 zal de geschiedenisboeken ingaan met de legendarische "Judas!" kreet, maar hier in de echte Royal Albert Hall kan his holy Bobness er ook wel wat van. De setlist en de uitvoering van de nummers is dan wel grotendeels hetzelfde, het is wel Dylan (en een groep die later zou evolueren naar het geweldige The Band) die heerlijk speelt en zijn commentaar tussendoor kan ik altijd wel smaken.