Tangerine Dream - The Seven Letters from Tibet (2000)

Met The Seven Letters from Tibet grijpt Tangerine Dream mijns inziens terug naar haar kosmische periode, wat wellicht te wijten is dat Edgar Froese destijs veel bezig was met het remixen van oud materiaal. Daardoor komt mij de gedachte op dat de rol voor Jerome tot een minimum is beperkt of dat hij beïnvloed is door het oudere werk van zijn vader.

Het bovenstaande klinkt misschien zeer kritisch, maar is zeer zeker niet zo bedoeld. Wat ik probeer aan te geven is dat The Seven Letters of Tibet een verrassing voor mij was bij de eersre luistersessie. Na vele jaren up-tempo en rockachtige stukken daar ineens een heel sfeervol album. Heerlijke uitgesponnen klanken die je gemoedsrust naar een ander plan tillen. Diepgaande gevoelens brengt dit mij na boven over hoe de situatie in Tibet is. Een volk dat onderdrukt wordt door de Chinese overheerser en waarvan de Dalai Lama zich sinds jaren ophoudt in India. Op de hoes vermeldt Tangerine Dream dan wel geen politieke bijbedoeling te hebben met dit album, edoch door de ingehouden spanning in de muziek wordt dit beeld wel bij mij naar boven gehaald.

Op een paar zeer kleine foutjes in de productie net geen topalbum, maar toch wel 4,5 sterren gegeven aan dit wel heel sfeervolle werk.