Wire - Send (2003)

Wire. Anno 2003. Er wordt teruggegrepen naar de avant-garde punk van de beginjaren, alleen klinken ze nu een tikkeltje agressiever en harder. Aan enthousiasme en dynamiek hebben de heren niets ingeboet, zoals ook zou blijken op de live optredens.

Al kan je dit natuurlijk niet meer echt vergelijken met Pink Flag, die hoe goed Send ook is, er toch met kop en schouders bovenit steekt...

Over een heel album genomen misschien wat eentonig, maar o wat klinkt dit lekker! En wat waren ze goed op Crossing Border van dat jaar

Met het oog op het concert van Wire dat ik eind deze maand bezoek, heb ik deze plaat maar eens aan een luisterbeurt onderworpen. Gelukkig blijkt het lage gemiddelde onterecht. Wat een heerlijke, felle en gedrevene plaat! Wire klinkt hier een stukje harder dan in de beginjaren. Het niveau van een topplaat als 154 wordt hier niet gehaald, maar deze plaat kan zonder meer mee met Chairs Missing!

Wat een heerlijke bak herrie zeg. De nummers gaan allemaal als de trein met een snoeihard gitaargeluid. Een dikke pluim ook voor de schitterende productie. Op het einde zakt het een klein beetje in, maar echt storend is dat nu ook weer niet.

4* voor Wire en nu maar hopen dat er snel weer nieuw werk komt.

Ondertussen een halfje bij gedaan! 4,5 dus

Prima album dat nog maar eens de veelzijdigheid van Wire aantoont.Dit keer krijgen we onvervalste, zware punkrock voorgeschoteld..........en hun oeuvre wordt alsmaar imposanter.

Omdat ik geen liefhebber ben van hele zware punkrock, laat ik dit album voorlopig even links liggen. Al zijn er uitzonderingen wat die zware punkrock betreft, het is het enige reguliere Wire album dat ik wat minder kan waarderen. Dat hun oeuvre alsmaar imposanter wordt moge duidelijk zijn. Het blijven veelzijdige rockers, die lekker eigenwijs in hun altijd onmiskenbare stijl door blijven denderen tot hun laatste snik lijkt het wel!

Mij ontbreekt eenvoudigweg de tijd om alle interessante muziek te onderzoeken die op mijn pad komt, zodat een aantal albums van Wire er nog steeds om vragen beluisterd te worden. Gelukkig heb ik Send in de uitverkoop kunnen scoren, maar het kwartje viel pas veel later dan de eerste draaibeurt. Ik vond het toen ook te ruw en rauw, en miste het licht mysterieuze en psychedelische van mijn favoriete album Chairs Missing. Maar er zijn dagen dat Send mij wél overtuigt door zijn gedrevenheid en dynamiek. Hangt van mijn stemming af.

Voor zover mijn informatie reikt staan op dit album 4 nieuwe nummers t.w. Mr. Marx's Table, Being Watched, You Can't Leave Now en Half Eaten. Deze behoren nu net niet tot de betere van dit album als je het mij vraagt. De overige 7 nummers staan ook op de één jaar eerder uitgebrachte EP's Read & Burn 1&2.

Mijn lief houdt van hard. Ik van fel en kort. Wat rock betreft. Zoals dit. Hij is ouder. Lust pap van Wire. Ik inmiddels ook. Zeer zelfs. Ben nu fan. Door hem. Brak. Samen koffie. Zwart. Met dit. Aufgeweckt. Vandaag.

De eerste en de beste Wire plaat van deze eeuw. Hopelijk spoedig eens een keer op LP, nooit eerder op vinyl verkrijgbaar geweest.