Ange - Au-delà du Délire (1974)

Zoals de hoes doet vermoeden, heel middeleeuwse getinte conceptplaat. Het theatrale frans geeft een extra pigment aan deze leuke muziek. Voor liefhebbers van "in the court of crimson king", luister 's naar Exode en het einde van Au-dela du delire!

lag onderin mijn kast.

heerlijke sympho rock ....

4.5

Is dit het enige album van Ange? Kan me toch herinneren dat ze veel meer hebben. Een dezer dagen maar eens toevoegen.

ja ik heb ook een dubbele verzamelaar van ze .. en een live cd (die ik qua geluid vond tegenvallen), maar wel met een prachtige cover van brel's: Ces gens la...

ik ben te lui om zo'n album toe te voegen ... Heb het al eens 2 keer geprobeerd, maar krijg het steeds niet voor elkaar ...

Ik heb er 3 toegevoegd, benieuwd naar jullie commentaar.......

Prachtige plaat van deze franse symfoband die wel wat steviger uit de hoek kon komen dan hun duitse en engelse genre-genoten.

Goede productie, mooi artwork en uiteraard erg smaakvolle muziek met veel mellotron en orgel.

Na het geweldige optreden in Lille van afgelopen woensdag 17 oktober 2021 eens door mijn muziek van Ange aan het struinen. Natuurlijk ken ik het al, maar nu heeft het toch weer een ander gevoel. 'Au-dela du délire' is toch wel één van de betere albums van Ange en wat gelijk opvalt is de stem van Christian Décamps. In Lille was de stem vooral krachtig, bombastisch, maar hier zit er nog wel meer nuances in. 'Les longues nuits d'Issaac' blijft prachtig. Op de live plaat/dvd Trianon is er een prachtige a capella uitvoering door een specifieke zanggroep. De muziek doet op deze plaat niet onder voor de bekende Engelstalige prog/sympho groepen zoals Genesis, King Crimson, Yes. Op deze plaat waren de broers Christian en Francis beiden nog lid van de groep. Pas veel later scheiden de wegen vanwege muzikale meningsverschillen, maar hier halen ze toch het beste bij elkaar naar boven. Trouwens alle bandleden leveren wel een bijdrage. Als nadeel wordt vaak genoemd dat alles in de Franse taal is en daardoor niet erg te begrijpen. Maar ook voor de Franstaligen is het lastig om de poëtische en soms totaal onbegrijpelijke schrijfsels van Christian Décamps te begrijpen of te ontwarren. Dit is jaren 70 prog/sympho muziek met ook nog wat folk invloeden. Francis weet een meer dan prachtig tapijt aan te brengen met zijn toetsen, waarbij de mellotron erg dominant, maar mooi aanwezig is. Goede gitarist, bassist en dito drummer zorgen voor een heerlijk seventies gevoel. Er is weer bijzonder veel afwisseling in de nummers, met hier en daar wat gekte. Nummer 6 met daarin verweven 'la colere des dieux' eindigt op een prachtige onhelispellende wijze, Pink Floyd waardig. Zoals het een sympho album uit de jaren 70 betaamt moet er ook een lang nummer bij zitten en dat is het 9 minuten lange titelnummer met daarin een prachtige afwisseling van folk en sympho en rock. Ik vond het soms wat lijken op muziek van folkgroep Gryphon. Bij het optreden in Lille werden nogal wat stukken van deze cd gespeeld, nog rauwer dan op deze plaat. Hier klinkt het gewoon, ook door een nog jonge Christian verfijnder.
Top plaat uit de seventies !

In Frankrijk bij een tweedehandszaak op vinyl voor een prikkie kunnen vinden. Hoes is redelijk beschadigd, maar sowieso leuk om het op vinyl te hebben.
En ook in Frankrijk moeilijk verkrijgbaar.