Arcana - ...The Last Embrace (2000)

SFEER !!!!

Meer hoef je eigenlijk niet te zeggen over deze cd....deze "band".

Zeker niet voor iedereen weggelegd, daar is het echt te wereldvreemd voor. Een muzikale omschrijving kan ik er amper aan geven eigenlijk.......is ook eigenlijk niet nodig die hokjes, maar goed het kan wat verduidelijken.....het valt geloof ik onder darkwave.

Zelf vind ik het onvoorstelbaar mooi, mits je er voor in de stemming bent. Het doet aan als een filmscore en als ik mijn ogen dichtdoe kan ik me wanen in een middeleeuwse setting, op het slagveld waar de grote strijd bijna zal losbarsten. Dat is het gevoel wat deze cd mij geeft. Naderend onheil, dood en verderf, klaagzang van monniken en sirenen, kerkklokken die de dreiging verder doen aankondigen. Legers van weleer die grimmig afwachten tot de eerste bestorming daar is en 2 muren van mensen met zwaard en schild elkaar zullen ontmoeten en de eerste ledematen in het rond zullen vliegen..........dit alles in slowmotion voor een extra gruwelijk effect wat op je netvlies gebrand zal blijven..........................maar in dit geval dus wel bewerkstelligd door muziek alleen. En dat is knap, verdomd knap. En mooi ook, ijzingwekkend mooi.

Beluister deze cd. Zorg er dan wel voor dat je alleen bent, geen storende factoren om je heen, sluit je ogen en laat je door de muziek meevoeren naar vervlogen tijden. Onaards mooi en nergens mee vergelijkbaar, een unieke muziek-ervaring.

Arcana maakt mooie nummertjes. Ook al lijkt veel op elkaar, blijft toch goed. Misschien juist doordat de nummers op elkaar lijken, is de cd meer dan de som der delen en vormt het een mooi geheel. Ik vind het een van de vrolijkere muziek op Coldmeat. Ik heb dan ook niet de assiocaties die Bakema NL bij deze cd heeft.

Mooi verwoord.

Dit zijn geen hapklare brokken maar hier dien je langzaam in weg te zakken, en je halverwege vertwijfelend af gaan vragen of er überhaupt nog een weg terug is.

ken ik totaal niet maar ben zeer benieuwd , dit lijkt me wel iets voor me , wordt graag ondergedompeld in een bad vol muziek waarin je kan en mag verdrinken in totale chaos en wanhoop , de vraag is waar ik de cd vinden kan ???

vanaf € 13,10....

The Last Embrace - CD - Arcana - BESLIST.nl

Hier een voorproefje

YouTube - Arcana - Hymn of Absolute Deceit

Tussen de sublieme Dark age of reason, Inner pale sun en Cantar de procella, komt deze prachtplaat. Sfeer sfeer sfeer. Niets nieuws deze keer, gewoon een meer dan degelijke Arcana die bewijst dat 'never change a winning team' ook voor muziek kan gelden.

Ik vind hem minder boeiend dan Inner Pale Sun en Raspail, maar het heeft nog wel dezelfde soort sfeer, dus al met al gewoon een goeie plaat.

De eerste vier albums van Arcana zijn opnieuw uitgebracht in een boxset met de nodige bonus tracks: "Arcana - First Era 1996-2002".

Eerst Arcana gehoord hebben, dan sterven...

Tjonge wat is dit intens mooi. Ik ben bij deze band gekomen via een ander band die dezelfde naam heeft, maar waar ik gek genoeg de muziek niet van kan vinden. Maar goed, via spotify heb ik dit leren kennen en ondanks dat je er voor in de stemming moet zijn is dit geweldig!

Weer een erg mooi album van Arcana. Ik heb de vier eerste albums in de box "The First Era 1996 - 2002" zitten. De albums zijn dan gere-mastered en bovendien de als bonus tracks de non-album nummers die op de diverse EP's stonden.

Luister hem weer eens, nu al de hele dag achter elkaar. Deze vroege albums hebben toch mijn voorkeur. As bright as a thousand suns en Raspail zijn qua sound en het vaker gebruik maken van Engelstalige teksten misschien wat toegankelijker, het haalt ook iets van dat 'ongrijpbare' weg, dat mystieke dat zo lekker op die vroege albums doorsijpelt...

Ook deze van Arcana scoort hoog. Ik verhoog van 4* naar 4,5*. Het is echt sfeermuziek van de bovenste plank. Aanzwellend tromgeroffel, meerstemmige vocalen, beierende klokken, hoorngeschal, kortom muziek om eens in een kerk te beluisteren, dat moet beslist genieten zijn. Ik doe het met een koptelefoon liggend in mijn relaxfauteuil.
Bij het eerste album van Arcana werd een vergelijking met Dead Can Dance gemaakt. Voor dit album gaat die vergelijking niet echt meer op naar mijn mening.
Favorieten - voor zover die er zijn op een album met 4,5* - Hymn of Absolute Deceit, Love Eternal en The Ascending of a New Dawn.

Bijna drie jaar na mijn vorige bericht over dit fantastische album kwam het weer voorbij in mijn lijstje met albums die ik regelmatig beluister. Vorig jaar heb ik daarbij een korte ode aan het album gecreëerd. Hierbij het legsel zoals dat vorig jaar op mijn site is verschenen.

Dit muzikale oeuvre, een odyssee in klank, biedt een diepe duik in de etherische wereld van neoklassieke en darkwave elementen, vervlochten met een mystieke sfeer.

De opbouw van het album is als een schilderij met sonische penselen; elke track voelt aan als een afzonderlijke penseelstreek die samen een meeslepend panorama vormen. De introductie van het album zet onmiddellijk een toon van verwachting en weemoed, als een fluistering van de oude wereld die tot leven komt in de moderne ether.

De stemmen op het album, zowel etherisch als krachtig, fungeren als sierlijke gidsen door de dichte nevel van de instrumentatie. Ze resoneren met een ongrijpbare kwaliteit, als de echo van dromen die net buiten ons begrip liggen. Het is alsof Arcana een brug bouwt tussen het sacrale en het profane, een pad biedend door het onbekende.

De instrumentale arrangementen zijn niets minder dan betoverend. De gebruikte instrumenten, van de diepe melancholische strijkers tot de subtiele, haast ongrijpbare, elektronische texturen, werken samen om een soundscape te creëren die zowel oud als nieuw voelt. Deze klanklandschappen nodigen de luisteraar uit om zich te verdiepen in hun eigen innerlijke reizen, begeleid door de mystieke sferen van het album.

Wat opvalt aan "The Last Embrace" is de cohesie tussen de nummers; ze vloeien naadloos in elkaar over en behouden toch elk hun unieke identiteit. Het is een album dat uitnodigt tot introspectie, een muzikale pelgrimstocht waarbij elke luisteraar zijn eigen geheime kamers van emotie en herinnering kan ontdekken.

In conclusie, "The Last Embrace" van Arcana is een prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een transcendentale reis door klank en emotie. Het is een album dat niet alleen gehoord maar ook gevoeld dient te worden, een schatkaart naar de verborgen hoeken van de ziel. Ik raad iedereen aan die verlangt naar een diepere, meer betekenisvolle muzikale ervaring, om dit album te omarmen en de reis te aanvaarden die het biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl