Arcana - ...The Last Embrace (2000)
mijn stem
16 stemmen
Zweden
Pop
Label: Projekt
-
...The Last Embrace (5:42)
-
Hymn of Absolute Deceit (3:35)
-
Diadema (4:50)
-
Winds of the Lost Soul (4:34)
-
Love Eternal (2:39)
-
Repentance (4:12)
-
March of Loss (5:16)
-
The Ascending of a New Dawn (3:27)
-
Sono La Salva (5:14)
-
Lorica Vite (4:35)
0
geplaatst: 10 maart 2024, 20:25 uur
Bijna drie jaar na mijn vorige bericht over dit fantastische album kwam het weer voorbij in mijn lijstje met albums die ik regelmatig beluister. Vorig jaar heb ik daarbij een korte ode aan het album gecreëerd. Hierbij het legsel zoals dat vorig jaar op mijn site is verschenen.
Dit muzikale oeuvre, een odyssee in klank, biedt een diepe duik in de etherische wereld van neoklassieke en darkwave elementen, vervlochten met een mystieke sfeer.
De opbouw van het album is als een schilderij met sonische penselen; elke track voelt aan als een afzonderlijke penseelstreek die samen een meeslepend panorama vormen. De introductie van het album zet onmiddellijk een toon van verwachting en weemoed, als een fluistering van de oude wereld die tot leven komt in de moderne ether.
De stemmen op het album, zowel etherisch als krachtig, fungeren als sierlijke gidsen door de dichte nevel van de instrumentatie. Ze resoneren met een ongrijpbare kwaliteit, als de echo van dromen die net buiten ons begrip liggen. Het is alsof Arcana een brug bouwt tussen het sacrale en het profane, een pad biedend door het onbekende.
De instrumentale arrangementen zijn niets minder dan betoverend. De gebruikte instrumenten, van de diepe melancholische strijkers tot de subtiele, haast ongrijpbare, elektronische texturen, werken samen om een soundscape te creëren die zowel oud als nieuw voelt. Deze klanklandschappen nodigen de luisteraar uit om zich te verdiepen in hun eigen innerlijke reizen, begeleid door de mystieke sferen van het album.
Wat opvalt aan "The Last Embrace" is de cohesie tussen de nummers; ze vloeien naadloos in elkaar over en behouden toch elk hun unieke identiteit. Het is een album dat uitnodigt tot introspectie, een muzikale pelgrimstocht waarbij elke luisteraar zijn eigen geheime kamers van emotie en herinnering kan ontdekken.
In conclusie, "The Last Embrace" van Arcana is een prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een transcendentale reis door klank en emotie. Het is een album dat niet alleen gehoord maar ook gevoeld dient te worden, een schatkaart naar de verborgen hoeken van de ziel. Ik raad iedereen aan die verlangt naar een diepere, meer betekenisvolle muzikale ervaring, om dit album te omarmen en de reis te aanvaarden die het biedt.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
Dit muzikale oeuvre, een odyssee in klank, biedt een diepe duik in de etherische wereld van neoklassieke en darkwave elementen, vervlochten met een mystieke sfeer.
De opbouw van het album is als een schilderij met sonische penselen; elke track voelt aan als een afzonderlijke penseelstreek die samen een meeslepend panorama vormen. De introductie van het album zet onmiddellijk een toon van verwachting en weemoed, als een fluistering van de oude wereld die tot leven komt in de moderne ether.
De stemmen op het album, zowel etherisch als krachtig, fungeren als sierlijke gidsen door de dichte nevel van de instrumentatie. Ze resoneren met een ongrijpbare kwaliteit, als de echo van dromen die net buiten ons begrip liggen. Het is alsof Arcana een brug bouwt tussen het sacrale en het profane, een pad biedend door het onbekende.
De instrumentale arrangementen zijn niets minder dan betoverend. De gebruikte instrumenten, van de diepe melancholische strijkers tot de subtiele, haast ongrijpbare, elektronische texturen, werken samen om een soundscape te creëren die zowel oud als nieuw voelt. Deze klanklandschappen nodigen de luisteraar uit om zich te verdiepen in hun eigen innerlijke reizen, begeleid door de mystieke sferen van het album.
Wat opvalt aan "The Last Embrace" is de cohesie tussen de nummers; ze vloeien naadloos in elkaar over en behouden toch elk hun unieke identiteit. Het is een album dat uitnodigt tot introspectie, een muzikale pelgrimstocht waarbij elke luisteraar zijn eigen geheime kamers van emotie en herinnering kan ontdekken.
In conclusie, "The Last Embrace" van Arcana is een prachtig album dat de luisteraar meeneemt op een transcendentale reis door klank en emotie. Het is een album dat niet alleen gehoord maar ook gevoeld dient te worden, een schatkaart naar de verborgen hoeken van de ziel. Ik raad iedereen aan die verlangt naar een diepere, meer betekenisvolle muzikale ervaring, om dit album te omarmen en de reis te aanvaarden die het biedt.
Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl
* denotes required fields.
* denotes required fields.