Quicksand - Manic Compression (1995)
mijn stem
31 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: PolyGram
-
Backward (1:43)
-
Delusional (4:05)
-
Divorce (1:44)
-
Simpleton (2:35)
-
Skinny (It's Overflowing) (2:27)
-
Thorn in My Side (2:37)
-
Landmine Spring (3:21)
-
Blister (2:30)
-
Brown Gargantuan (4:04)
-
East 3rd St. (4:01)
-
Supergenius (2:52)
-
It Would Be Cooler If You Did (6:27)
0
geplaatst: 20 maart 2004, 17:46 uur
Hahaha idd, de muziek is niet net Gummbah, maar wel goed, wat zeg ik prachtig. De voorganger van vele zgn. emobands. Songs met ontzettend veel gevoel. 4.5*
0
geplaatst: 25 augustus 2006, 12:55 uur
Stuk minder dan het debuut deze, mist de mooie gelaagde opbouw in de nummers. 3*
0
geplaatst: 18 februari, 10:08 uur
Met het debuut wisten de heren weliswaar niet groots door te breken maar wel hun naam te vestigen.
Hoewel Quicksand met hun eerste twee platen vaak gelabeld zijn als hardcore band lijken de heren eerder inspiratie te putten uit de alternatieve hoek met punkachtige uitspattingen.
Meer Fugazi dan Madball om het zo maar te zeggen.
Slip wil nog wel eens verdwaald zijn rondjes draaien in huis, dat geldt echter niet voor Manic Compression, waar de verassing er misschien wel af is en de songs net wat minder memorabel zijn.
Dat wil niet zeggen dat het een slechte plaat betreft, met Delusional en East 3rd St. staan er bijvoorbeeld twee heerlijke krakers op waarbij de bas op een fijne manier voor in de mix staat.
Zo overrompel je de luisteraar en dat gegeven werkt prima.
Ik mis echter net even de weerhaakjes van voorganger Slip, er stonden meer tracks op het debuut die op een fijne manier weerbarstiger waren en daarmee wint het debuut dik op punten.
De eersteling werkt als geheel en verslapt bijna geen moment, de opvolger is een plaat die het van momenten moet hebben. Een voldoende derhalve.
Hoewel Quicksand met hun eerste twee platen vaak gelabeld zijn als hardcore band lijken de heren eerder inspiratie te putten uit de alternatieve hoek met punkachtige uitspattingen.
Meer Fugazi dan Madball om het zo maar te zeggen.
Slip wil nog wel eens verdwaald zijn rondjes draaien in huis, dat geldt echter niet voor Manic Compression, waar de verassing er misschien wel af is en de songs net wat minder memorabel zijn.
Dat wil niet zeggen dat het een slechte plaat betreft, met Delusional en East 3rd St. staan er bijvoorbeeld twee heerlijke krakers op waarbij de bas op een fijne manier voor in de mix staat.
Zo overrompel je de luisteraar en dat gegeven werkt prima.
Ik mis echter net even de weerhaakjes van voorganger Slip, er stonden meer tracks op het debuut die op een fijne manier weerbarstiger waren en daarmee wint het debuut dik op punten.
De eersteling werkt als geheel en verslapt bijna geen moment, de opvolger is een plaat die het van momenten moet hebben. Een voldoende derhalve.
* denotes required fields.
* denotes required fields.