Depeche Mode - Construction Time Again (1983)

Hoewel niet direct tot uitdrukking gebracht in de waardering, vind ik dit album een fractie beter dan zijn voorganger.
Een vriend van me met een uitgesproken afkeer van Depeche Mode noemt deze muziek geringschattend potten en pannenmuziek!!
De opener Love In Itself & More Than A Party zijn direct dik in orde, de vaart wordt er daarna uitgehaald met het wat industrieel klinkende Pipeline, het duurt wat te lang maar ik heb het nummer met allerlei achtergrondgeluiden ( ping pong balletjes ! ) altijd wel kunnen waarderen.
Everything Counts is en blijft een geweldig nummer.
Ook de rest van het album is sterk met nog een apart vermelding voor het fraaie The Landscape Is Changing.
De teksten handelend over hebzucht ( Everyhing Counts ) en milieu ( The Landscape Is Changing ) zijn sterk en actueel.
Fraai album!

Het derde album van DM vind ik voorlopig het zwakste. De twee singles zijn duidelijk de beste nummers. Ook 'The Landscape Is Changing' en 'Told You So' zijn degelijke nummers. De rest vind ik eerder matig. De hoes is opnieuw sterk.

2.5 sterren

Een degelijk album die de heren van Depeche Mode hebben afgeleverd. Met name de eerste 5 nummers zijn voor mij top. "Two Minute Warning" deed mij ook denken aan Kraftwerk, maar dan in een moderner jasje.
Als kind kende ik DM alleen van een cassettebandje waarop hun hitsingles op stonden. Later met terugwerkende kracht ben ik hun CD,'s gaan kopen.
Kwam erachter dat ze meer waren dan alleen maar een singlesband.

Interessante meningen hierboven. Ik heb een iets andere invalshoek, voor mij is dit het eerste mechanisch klinkende album van Depeche Mode. Er zijn synths net als op de vorige albums maar het klinkt industriëler, mechanischer en killer. Als ik terug denk aan deze tijd dan was dit een populaire invalshoek destijds. Voor mij zit de invloed hoek vooral in de hoek van het Duitse Kraftwerk. Ik vind dit nog steeds een zeer bijzonder album en nu ik hier weer naar zit te luisteren komt ook een album als Schlagende Wetter van Kowalski terug in herinnering. Je had overigens destijds op woensdagavond hele VPRO radio sessies met dit soort muziek en dan grijp ik ook terug op bands als Fat Gadget, Scraping Foetus, Kiem, Nasmak, Shriekback en wat dies meer zij. De laatst genoemden zijn wat "moeilijker" dan Depeche Mode maar benadrukken wel echt de alternatieve synth periode van de jaren 80. Alles was destijds zwart wit, ook mijn slaapkamer en mijn kledingstijl.

Dit album zorgde voor een definitieve klik tussen mij en Depeche Mode, mede dankzij de uitstekende singles Everything Counts en het eerdere Get The Balance Right (De Combination Mix blijft één van de beste remixes). Andere hoogtepunten voor mij zijn Two Minute Warning en Told You So.

Veel politieke thema's op dit album, maar als jong ventje zei me dat weinig. Martin Gore ging later meer schrijven over sex, relaties en reiligie.
DM ging hier volledig op de sampling toer, maar wilde vooral unieke geluiden produceren, en dat is wel te horen.

Wederom een prachtige album hoes.

Mee eens, opnieuw een uitstekende plaat dit in een periode dat hun geluid steeds doordachter en volwassener werd en de leadsingles zijn ronduit fantastisch. 4 sterren

Naar mijn mening een van de betere albums van DM.
Sterke tracks als "Love, in itself", "Everything Counts'', "Told you so" en het op de deluxe versie verschenen "Get the Balance right" blijven in mijn ogen klassiekertjes en vervelen nooit.

De derde Depeche mode was de eerste met Alan Wilder in de bezetting. Hij debuteerde bij de groep met single Get the Balance Right! uit januari 1983, dat in 2007 op de Deluxe-editie als bonus aan Construction TIme Again werd toegevoegd. Geen hit in Nederland, vreemd hoor... Zoals Rainmachine in januari schreef, bevat dit album inderdaad meer invloed van de industrial beweging, volgens Wikipedia nadat Martin Gore een concert van Einstürzende Neubauten had gezien.

Wat opvalt is hoe rijk het audiopalet is waarmee Depeche Mode muziek schildert. De mogelijkheden van de synthesizers worden verder verkend.
De A-kant in termen van elpees, deze plaat verscheen vijf maanden na de introductie van de cd in maart '83: Love, in Itself is warm en afwisselend en bevat tempowisselingen; het verrassend uptempo More than a Party knalt eruit en versnelt aan het einde, waarna treingeluiden de brug vormen naar Pipeline, dat gebaseerd lijkt op de primitieve blues van de Amerikaanse chaingangs: groepen gevangenen die geketend dwangarbeid verrichten. Hierin hoor je duidelijk de invloed van de Neubauten, maar met zijn bijna zes minuten is het een lange zit.
Dan liever de single die volgt, het heerlijke Everything Counts. Het altijd wakkere Nederland beloonde dit briljantje met maar liefst één week #50 in de Nationale Hitparade. We sliepen.

Een heerlijke sequencer trapt kant B af in Two Minute Warning, met daarin tweestemmige zang. Met het langzame Shame kan ik niet veel, The Landscape Is Changing is nauwelijks interessanter, maar met het voorttikkende Told You So haak ik weer aan, waarna sferisch wordt geëindigd met And Then... De geluiden zijn rijk, de variatie groot. Niet alles is pakkend in mijn oren, maar dat de band vernieuwde is een feit.

Depeche Mode keerde terug als kwartet, net als op het debuut: het ontwikkelde zich zelfverzekerd verder, waarbij het in twee jaar tijd naar een volwassen geluid groeide. Ik herhaal wat ik bij andere albums uit dit jaar noteerde: 1983 was (alweer) een topjaar voor de synthwave.

Oh wat zijn die oude DM platen toch heerlijk om te draaien. In the pipeline en Everything Counts toch wel de beste nummers hier.