Waylon Jennings, Willie Nelson, Johnny Cash, Kris Kristofferson - Highwayman (1985)

Gelegenheidsbandje van vier Country grootheden dat uitgroeide tot een ongekend succes dankzij hun Middle of the Road reportoire en
"Highwayman" dat een grote hit werd.
"Desperados Waiting for a Train", van Guy Clark is van een ongekende schoonheid. "Big River" is bekend van Johnny Cash.
De overige nummers liggen lekker in het gehoor en worden goed vertolkt, maar zijn niet bijzonder.
Een aardig plaatje.

Briljante CD die me doet denken aan de ritten door de zuidelijke staten van the USA. Vooral Highwayman and Desperado's waiting for a train kan ik blijven horen. Heerlijk pretentieloze muziek van 4 rasartiesten.

Wel een aardige plaat. Toch zit dat country me soms wat tegen. Het heeft een beetje een te hoog tros/bzn gehalte, alleen dan Amerikaans. Als je de plaat luisterd zul je die betitteling misschien begrijpen.

Nou, ik zie deze 4 mannen nog niet optreden tijdens een of ander door de Tros georganiseerd muziekfestijn op een stadsplein of ergens in een skihut

Als dat zou gebeuren, zouden er maar 2 van hen komen opdagen. Jennings overleed in 2002 en Cash een jaar later. En als Willie Nelson voor een jaar de bak in zou moeten dan blijft alleen Kristofferson nog over.

Ik denk dat de TROS eerder voor Saskia & Serge zou kiezen. Ze hebben in de jaren 70 en 80 veel opgetreden met country repertoire (zelfs in Amerika). Door André van Duin werden ze Saskia en de Conciërge genoemd.

Dit album van The Highwaymen (eigenlijk heeft alleen het tweede album die groepsnaam) is af en toe leuk om weer eens te horen. Met uitzondering van de 2 Johnny Cash songs (of is het Cash covert zichzelf met vrienden?) zijn het allemaal covers. Committed To Parkview is echt een song met een kippenveltekst en is volgens mij autobiografisch. Ik vind Cash eigen versie van Big River al goed genoeg.
Desperados Waiting For A Train hoor ik liever door Gene Clark zelf gezongen. Deportee van Woodie Guthrie is ook al beter gecoverd door The Byrds, maar toen was Gene Clark allang uit die band vertrokken. Against The Wind vind ik alleen goed in de versie van Bob Seger. Er zijn ook veel artiesten/bands die het even zo bekende nummer Still The Same gecoverd hebben.
De rest van de songs vind ik wel o.k., maar ik denk dat het te maken heeft dat ik daarvan de originele versies niet zo goed ken.
Het album The Road Goes On Forever, vind ik een wat sterker geluid hebben en dat heeft ook te maken met de productie van Don Was (jawel, die van Was (Not Was)), die alles wat feller laat klinken. Op dat 2e album is o.a. een cover van de Steve Earle-song The Devil's Right Hand te vinden.
Ik heb het meest iets met de teksten en muziek van Johnny Cash en Willie Nelson. O.k., ze hebben beiden ook een aantal draken op hun naam staan, maar dat terzijde.
Kris Kristofferson zie ik liever als acteur. Hij heeft toch een flinke rij klassieke country/popsongs op zijn naam staan, zoals bv. Me And Bobby McGee.
Van Waylon Jennings heb ik alleen zijn Greatest Hits uit 1979, met die ribbelige bruine hoes. Zijn nummers zijn wel sterk en soms ook grappig, maar die stem van hem gaat mij na een paar songs vervelen. Op die plaat staat ook een nummer van het album dat hij in 1978 samen met Willie Nelson opnam. De meeste hits die Jennings in de country-hitlijsten scoorde zijn composities van anderen.

Was Big River niet van Chip Taylor??

Jmp schreef:

[quote]Was Big River niet van Chip Taylor??[quote]

Op de albumhoes staat dat J.R. Cash de auteur is. Het liedje stamt uit de tweede helft van de vijftiger jaren. Toen was Chip Taylor nog niet actief.

Ik denk ook dat ik Sibren begrijp. Het is allemaal wat glad geproduceerd en het ligt lekker in het gehoor. Een ruw randje had bij deze 'outlaws' niet misstaan.

Klopt helemaal, is een echt Johnny Cash nummer en meteen een van mij favoriete Cash-nummers. De plaat van Chip Taylor (getiteld Big River) is een kleine 20 jaar na het verschijnen van dit nummer geperst. Alleen al voor dit nummer heb ik die plaat ooit bij Sounds in Venlo op de kop getikt en een paar jaar later laten signeren door Chip himself (wat een aardige man is dat trouwens).

Bij dit gezelschap blijf ik ook altijd het gevoel houden dat er meer had ingezeten, vind ook dat het te gepolijst is. Had ze graag eind jaren 90 begin 2000 nog eens bij elkaar gehad. Zeker Cash was toen weer op de toppen van zijn kunnen.
Maar misschien zat er gewoon niet meer in, aangezien hun 2 andere platen ook voldoende van kwaliteit zijn, maar niet buitengewoon goed.

Misschien wel de beste omschrijving van dit album. Vier legendes die hier om de beurt op hun eigen manier geweldig zingen zonder opvallend beter te klinken dan de anderen. Ongetwijfeld niet het beste wat de heren (solo) hebben afgeleverd, maar ik heb een zwaar zwak voor deze combinatie en dit album. Voor mij is dit country klinkt. Highwayman is daar het beste voorbeeld van.

De producer van dit album is Chips Moman, die ook From Elvis in Memphis produceerde. Op dat album spelen ook diverse muzikanten mee, die ook op dit album te horen zijn, nl. Gene Chrisman op drums, Bobby Emmons op keyboards, Mike Leech op bas, Bobby Wood op keyboards en Reggie Young op gitaar. Het album Highwayman bevat goed materiaal, maar de eerste 2 nummers zijn gelijk de minste, zodat het even wachten is op het eerste mooie nummer.

Ook dit album zit in de Johnny Cash boxset met al zijn Columbia albums. En verscheen dus nadat Cash zelf Columbia verlaten had.
En ja, ik vind het een lekker album, vier van mijn Country grootheden die de handen ineen slaan. Op zich is er ook wel wat aan te merken op die typische jaren 80 overproductie. Misschien zelfs wat te glad.
Maar ik kan erg genieten van dit album, goede songs, fijne samenzang van de 4. En ja ik vind de Jimmy Webb song Highwayman wel prachtig. En ik vind zelfs de Bob Seger song Against The Wind te lekker.
En de toch wel aparte stem van Willie Nelson kleurt mooi bij de donkere stemmen van de andere 3 heren.
En de versie van Desperado's Waiting For The Train va Guy Clark is voor mij wel het hoogtepunt van dit album.

Inderdaad een fraai album dat ze bij mij een halve punt heeft gekost vanwege de produktie en het afsluitende nummer The Twentieth Century Is Almost Over. Wat een ongelofelijke draak van een song. Zo slecht dat ik me niet eens durf af te vragen of er nog outtakes zijn voor een deluxe edition. Gelukkig het laatste nummer van het album.
Over de resterende nummers kan ik alleen maar zeggen dat ze van aardig naar uitstekend variëren. De groepsversie van Big River komt goed uit de verf en is hier favoriet bij de vrouw des huizes. Het nummer Highwayman is ook uitstekend, alsmede Desperadoes Waiting On A Train. Van duidelijk minder allooi vind ik Jim, I Wore A Tie Today en Committed To Parkview. Gelukkig trekken de versies van Against The Wind en Deportee (Planewreck At Los Gatos) het gemiddelde omhoog. Het laatste nummer heb ik ondertussen behalve van The Highwaymen ook al in versies van The Byrds en Gene Clark (met Carla Olson).
Het gevoel wat ik wel bij alle drie de albums heb van The Highwaymen is dat er meer in had gezeten. Vier zulke getalenteerde mannen en eigenlijk komen ze met drie albums die je op zijn best als ruim voldoende kunt classificeren.

Het eerste album van The Highwaymen, een supergroep bestaande uit Johnny Cash, Willie Nelson, Waylon Jennings en Kris Kristofferson. De naam werd ontleend van het nummer dat deze plaat opent, een song van Jimmy Webb dat ook zijn eigen plaat El Mirage opent (al werd hier het lidwoord weggelaten). De naam The Highwaymen was op dit album (en de tweede) echter nog niet de officiële groepsnaam; de heren brachten die platen uit onder hun eigen namen.

Het is meteen een erg bekende tune, goede keus om het album mee te openen natuurlijk. Verder volgen nog o.a. een geslaagde versie van Cash's Big River, een prachtig ontroerende cover van Guy Clark's Desperados Waiting for a Train en - opvallend - Bob Seger's Against the Wind.

De productie was in handen van Chips Moman, en klinkt behoorlijk bij de tijd. Dat ligt me niet helemaal, maar de samenwerking tussen deze heren (vooral Cash en Nelson in mijn optiek) maakt dat grotendeels goed.

3,5 sterren

Heerlijk plaatje met de 4 grootse country artiesten naar mijn mening niks mis mee. Heb het concert van ze op dvd ook, geweldig om te zien

Gewoon legendarisch, 4 legends die samen hun talent bij elkaar doen om een parel van een album te maken!
Haunting good.

ABDrums

De 3 country legendes die één album maken. Had deze voor een tijdje zelfs in mn top 10 staan. Uiteraard zijn Waylon Jennings, johnny cash en willie nelson ook los aan te bevelen. Heel erg zelfs, maar die ken je denk ik al wel.
Kris kristofferson (onlangs overleden, RIP) vind ik wel wat minder

inderdaad een wat glad geproduceerd album van deze gelegenheidsformatie, waarvan nu alleen de 92-jarige Willie Nelson nog niet is gaan hemelen.

mijn waardering voor de composities/uitvoeringen:

4,5 sterren voor "Highwayman" (JImmy Webb), "Big River" (J.R. Cash) en "Deportee"

4 sterren voor "Committed to Parkview" (J.R. Cash), "Desperados Waiting for a Train" en "Against the Wind"

3,5 sterren voor "The Last Cowboy Song", "Jim I Wore a Tie Today", "Welfare Line" (een nummer van songwriter/producer Paul Kennerley, de ex van Emmylou Harris) en "The Twentieth Century" (S. Goodman/J. Prine)

country zanger wijlen Johnny Rodriguez zong mee op de klassieke protestsong "Deportee" (W. Guthrie/M. Hoffman).

ken betere covers van "Desperados Waiting For a Train" en "Deportee", maar dat terzijde.
verder slechts 10 nummers met een korte speelduur van 33 minuten. benieuwd of er van de sessies voor dit album nog materiaal op de plank is blijven liggen.

volsta met een krappe 4 voor dit eerste album dat achteraf het meest succesvolle van de 3 reguliere albums bleek te zijn. vermoedelijk juist door de wat gladde productie, maar dit album had inderdaad wel een "ruwer" roots randje mogen hebben.

Album werd geproduceerd door Chips Moman
Recorded at Moman's Recording & Woodland, Nashville, Tennessee