George Lewis - Chicago Slow Dance (1981)

George Lewis is één van de grootste trombonisten in de jazzhistorie. Zijn Chicago slow dance is werkelijk één van de meest unieke albums die ik ooit heb gehoord. Ik zou dit niet zomaar aan iedereen aanraden, dit is een hele vreemde jazzplaat: Eén lang nummer van 45 minuten (In tweeën gehakt vanwege LP-constricties natuurlijk), met veel insectachtige geluiden, organische, aritmische percussie, onheilspellende drones en alsmaar herhaalde korte stootjes van diverse blazers. Elke vorm van structuur ontbreekt, en het resultaat is dat het lijkt alsof je in één of ander moeras in de Afrikaanse regenwouden terecht bent gekomen, temidden van de vreemdste dieren en insecten. Maar het is midden in de nacht, je ziet geen steek voor ogen, dus je moet alles op de tast doen. Een behoorlijk eng plaatje dus, maar zeer de moeite waard voor de avontuurlijke luisteraar. 4/5

George Lewis: Trombone, electronica
Douglas Ewart: Fagot, tenorsaxofoon, fluit, basklarinet
JD Parran: Baritonsaxofoon, piccolo, nagaswaram
Richard Teitelbaum: synthesizer

Het album is overigens opgenomen in '77, maar pas in '81 uitgebracht.

Mooi sfeertje wordt hier neergezet. Inderdaad de moeite waard, maar ik geef zelf meer de voorkeur aan muziek met meer melodieën erin. Maar leuk om dit te kennen; goeie JAvdW-keuze, korenbloem. 3*/3,5*

Ik ben er toch niet zo voor te vinden, heb de indruk dat het experiment hier voorrang krijgt op de muziek, het brein op het hart. D'r wordt wel degelijk iets neergezet maar er lijkt me teveel denkwerk in te zijn gekropen, ieder speelt in functie van de sfeer en zelden gaat iemand helemaal voluit, eist er iemand de aandacht op met een solo die recht vanuit het hart komt.

Heb dat nog al gehad, bvb bij Roscoe Mitchell, Braxton of Slippenbach, dat er veel wordt gefriemeld maar de muziek nooit echt gaat 'leven' , ik weet het : lege woordenpraal maar zo voel ik deze muziek nu eenmaal aan. Bij Free Jazz heb ik graag dat de vrijheid wordt benut om de rede aan de kant te laten wegkwijnen, dat zoals Coleman en Dolphy dat zo mooi kunnen, er uit de losse pols prachtige gevoelsmatige muziek ontstaat.

Hier word ik dus nergens geroerd, men blijft binnen de grenzen van het concept denken en neemt zichzelf de vrijheid om echt puur op het gevoel te gaan spelen - dat wat Free Jazz zo interessant en mooi maakt - af, ze creeren een hokje waarbij men niet uit de lijnen kan kleuren, iets wat juist buiten de jazzwereld misschien wel het probleem is.

Althans dat is wat ik ervaar, voor hetzelfde geld vat ik het niet maar dat zal er niks aan veranderen : Chicago Slow Dance valt me nogal tegen.

het is dan ook niet in het kader van free jazz album van de week gepresenteerd.

Nee, en daar is wcs zich wel degelijk van bewust. Bovendien valt het album sowieso in het straatje van de "free jazz", omdat alle structuur hier komt te vervallen. Dus waar heb je het eigenlijk over...?

Omdat het structuur loos is, hoeft het geen free jazz te zijn.
Metal Machine Music is ook structuurloos maar nog lang geen freejazz. Veel modern klassiek is structuurloos......
Chicago Slow Dance is voornamelijk vooruit geschreven. Waarom werd dit anders met Episteme vergeleken. Er worden ook "standaarden"gespeeld. Lewis schrijft op jazz gebaseerde composities en laat dit zeer avontuurlijk uitvoeren. Daarnaast is het natuurlijk ook jazz. De gezamelijke improvisatie aan het einde van het eerste deel. De solo van Douglas Ewart enzovoort.


Maar ik zie dat de plaat je totaal niet is bevallen unaej.
(had toch (stiekem) graag wel een berichtje (mening) van je gelezen)

Hier is 'ie dan (er komt altijde en recensie hoor, korenbloem ):

Alle gekheid op een stokje…en mag muziek nu nog ergens over gaan ook? Waar ik bij ‘Episteme’ het evenwicht tussen compositie en improvisatie al moeilijk vond, wordt dat hier nog moeilijker. Het geheel lijkt spontaan gemusiceerd, maar er wordt zodanig weinig naar elkaar geluisterd en tegelijk zo hard geprobeerd naar bepaalde clusters toe te werken dat je je gaat afvragen hoe een dergelijke experiment eigenlijk op het moment zelf kan ontstaan.

We mogen ons niet blindstaren op het enigszins verwante ‘Episteme’, maar ik trek de vergelijking toch even door: waar Anthony Davis op een repetitief fundament een soort trance trachtte op te wekken, waarna dit fundament te larderen met min of meer harmonische improvisaties, haalt George E. Lewis die grondslag uit zijn muziek.
Daardoor ontstaat heel bewust een soort flarden-gedicht, “poëzie” die in het eerste deel nog uitmondt in een mooie saxsolo. Doorheen het tweede deel wordt het echter volstrekt onmogelijk om de aandacht erbij te houden, en na half ingedut te zijn eindigt het album met een absurde “dialoog” tussen Lewis en Ewart (of is het Parran?) – een moment dat symbool staat voor alle kleine ‘miniaturen’ die ‘Chicago Slow Dance’ interessant zouden moeten maken.

Niet bevorderlijk voor het geheel is bovendien de afgrijselijke geluidskwaliteit (of ligt dat aan mijn opname?). In een sessie waarbij de “breekbare geluiden” van tel zijn hoor je het doffe geruis van een plaat te vermijden…maar het is helaas niet anders.

Om kort te gaan: niet door en door lelijk, maar gewoon té vergezocht en bijgevolg té oninteressant om mij als jazz-fan of als modern-klassiek estheet te boeien.

Ik vind juist wel dat er sprake is van een zeer goed samenspel en luisteren de musici juist heel goed naar elkaar. Juist door het uitstekende samenspel kan dit ontstaan. (anders zou het net lijken of men zomaar wat doet )

De leden van het kwartet voelen en begrijpen elkaar perfect. In het 2e deel ontstaat er een prachtig abstract samenspel. Wat er juist voor zorgt dat deze plaat naar een prachtig niveau wordt gestegen. Alles klinkt in mijn oren zo logische aan een volgend op elkaar.

Toch een vraagje: hoe vaak luister je een plaat als dit voor je je oordeel geeft, unaej?

Ik heb hier niets mee, drie kwartier achtergrondgeluiden gemaakt met muziekinstrumenten, het verveelt me me niet maar het boeit me ook niet.
Niet goed, niet slecht.... Niets!!

Precies.



Voorlopig maar 1 keertje, maar dan wel hyper-geconcentreerd. En natuurlijk is dat te weinig voor een album als dit, maar het is voor mij gewoon te weinig boeiend om er meer tijd in te steken...

De eerste associatie is bij mij oerwoudgeluiden, en de vraag rijst bij mij op of het jazz is of modern klassiek of iets anders.

Ik vind het niet oninteressant, maar ik denk dat ik dit stuk nog redelijk lang moet laten bezinken voordat ik er kaas van kan maken.

Interessante keus

Ik heb als eerste associatie hetzelfde als Paulski. Gisteren op het gemak ongestoord (dat is wel nodig) beluisterd. Wel intrigerend, maar behalve de solo op het tweede stuk van kant 1 is er eigenlijk weinig dat me aan jazz doet denken. De compromisloze opzet met de langzame ontwikkeling, alsook de instrumentale invulling, ligt m.i. dichter bij volksmuziek uit zuidoost Azie of Oceanie. Weliswaar hier en daar aangevuld met ludieke ritmische ´bias´ (hoor ik op kant 2 een pingpongtafel?). Ik vind dit niet zo vernieuwend of bijzonder als het ws is bedoeld over te komen.

Hierover heb ik het:
wcs zegt het zelf al. Ze ontnemen zich vrijheid om sfeer te creëren en een concept uit te dragen. Dus geen Free Jazz(dat zeg ik dan weer). Kwestie van verwachting. Dus ik zal niet meer woorden over deze meningsbalk smijten, ik luister deze fijne Jazzscapes nog wat vaker.

Om even korenbloem te quoten :

Lewis zijn stelling ten aanzien van jazz is als volgt: "Jazz can take you anywhere".
Jazz verbindt externe perspectieven met het innerlijke bewust zijn.
“Improvisation [in jazz] tends to open you up to the world of culture, and it is also about introspection and self-expression. You’ve got to be honest about what’s in there." Lewis ziet improvisatie als het fundament van ons bestaan. Improvisatie (vooral binnen jazz) is reageren en analyseren van condities. Het samenspel is essentieel. ” which are courses of action essential to survival"

Er wordt over improvisatie en (zelf-)expressie gesproken, 2 dingen die ik vrij snel link aan Free Jazz (het concept van het gelijknamige album dat Coleman maakte lijkt enigszins op dat wat hier wordt beoogd toch?).

Zat dus met een bepaald verwactingspatroon dat niet uitkwam vandaar mijn vergelijking, maar dit wordt blijkbaar dus niet als Free gezien dus ik begrijp je reactie dan wel. Voor mij voelt de grens tussen Free en Avant-garde gewoon heel dun aan (en bij unaej ook heb ik de indruk ) waardoor een vergissing dus blijkbaar snel gemaakt is.

Avant-garde lijkt me zo.

Een geweldig interessant edoch lichtelijk zoutloos concept

2,5/3 (en de belofte dat ik hem nog eens zal beluisteren )

Ik dacht laat ik eens 'gek' doen en dit album eens bestellen, maar hier is niet eens een cd-release van. Tenminste zo gauw ik kan beoordelen, dit is wel erg jammer. Toch binnen kort eens een 'slijm' brief naar dhr Lewis schrijven.

Mijn associatie is vooralsnog als volgt: Zo'n rokerige jaren 50 film met een eenling die 's nachts in zijn hotelkamer nog even op bed ligt te roken onder het geluid van de krekels buiten. Het heeft allemaal ook nogal weg van een soundtrack voor een Cassavetesfilm, zoals Shadows.

De sfeer voelt ook gewoon zeer prettig aan. Een beetje dromerig en surrealistisch. Chicago Slow Dance lijkt me echt een album die ik 's nachts eens moet opzetten, maar ook overdag is het gewoon prachtig.

Vraag mijzelf alleen wel af of Stefan eens die ''slijmbrief'' heeft geschreven, want ik wacht nu ook al een tijdje op ene cd-release, laat maar komen die release

Nee, nog steeds niet

Na eindelijk zoveel jaar, eindelijk een betere audio versie van deze plaat weten te bemachtigen.

Het is en blijft een indrukwekkend soundcollage, wat het meest aan jazz doet denken..