George Lewis - Chicago Slow Dance (1981)

George Lewis is één van de grootste trombonisten in de jazzhistorie. Zijn Chicago slow dance is werkelijk één van de meest unieke albums die ik ooit heb gehoord. Ik zou dit niet zomaar aan iedereen aanraden, dit is een hele vreemde jazzplaat: Eén lang nummer van 45 minuten (In tweeën gehakt vanwege LP-constricties natuurlijk), met veel insectachtige geluiden, organische, aritmische percussie, onheilspellende drones en alsmaar herhaalde korte stootjes van diverse blazers. Elke vorm van structuur ontbreekt, en het resultaat is dat het lijkt alsof je in één of ander moeras in de Afrikaanse regenwouden terecht bent gekomen, temidden van de vreemdste dieren en insecten. Maar het is midden in de nacht, je ziet geen steek voor ogen, dus je moet alles op de tast doen. Een behoorlijk eng plaatje dus, maar zeer de moeite waard voor de avontuurlijke luisteraar. 4/5

George Lewis: Trombone, electronica
Douglas Ewart: Fagot, tenorsaxofoon, fluit, basklarinet
JD Parran: Baritonsaxofoon, piccolo, nagaswaram
Richard Teitelbaum: synthesizer

Het album is overigens opgenomen in '77, maar pas in '81 uitgebracht.

Hier is 'ie dan (er komt altijde en recensie hoor, korenbloem ):

Alle gekheid op een stokje…en mag muziek nu nog ergens over gaan ook? Waar ik bij ‘Episteme’ het evenwicht tussen compositie en improvisatie al moeilijk vond, wordt dat hier nog moeilijker. Het geheel lijkt spontaan gemusiceerd, maar er wordt zodanig weinig naar elkaar geluisterd en tegelijk zo hard geprobeerd naar bepaalde clusters toe te werken dat je je gaat afvragen hoe een dergelijke experiment eigenlijk op het moment zelf kan ontstaan.

We mogen ons niet blindstaren op het enigszins verwante ‘Episteme’, maar ik trek de vergelijking toch even door: waar Anthony Davis op een repetitief fundament een soort trance trachtte op te wekken, waarna dit fundament te larderen met min of meer harmonische improvisaties, haalt George E. Lewis die grondslag uit zijn muziek.
Daardoor ontstaat heel bewust een soort flarden-gedicht, “poëzie” die in het eerste deel nog uitmondt in een mooie saxsolo. Doorheen het tweede deel wordt het echter volstrekt onmogelijk om de aandacht erbij te houden, en na half ingedut te zijn eindigt het album met een absurde “dialoog” tussen Lewis en Ewart (of is het Parran?) – een moment dat symbool staat voor alle kleine ‘miniaturen’ die ‘Chicago Slow Dance’ interessant zouden moeten maken.

Niet bevorderlijk voor het geheel is bovendien de afgrijselijke geluidskwaliteit (of ligt dat aan mijn opname?). In een sessie waarbij de “breekbare geluiden” van tel zijn hoor je het doffe geruis van een plaat te vermijden…maar het is helaas niet anders.

Om kort te gaan: niet door en door lelijk, maar gewoon té vergezocht en bijgevolg té oninteressant om mij als jazz-fan of als modern-klassiek estheet te boeien.

Ik heb als eerste associatie hetzelfde als Paulski. Gisteren op het gemak ongestoord (dat is wel nodig) beluisterd. Wel intrigerend, maar behalve de solo op het tweede stuk van kant 1 is er eigenlijk weinig dat me aan jazz doet denken. De compromisloze opzet met de langzame ontwikkeling, alsook de instrumentale invulling, ligt m.i. dichter bij volksmuziek uit zuidoost Azie of Oceanie. Weliswaar hier en daar aangevuld met ludieke ritmische ´bias´ (hoor ik op kant 2 een pingpongtafel?). Ik vind dit niet zo vernieuwend of bijzonder als het ws is bedoeld over te komen.