Joe McPhee Po Music - Topology (1981)

Toch had ik nu zo langzamerhand wat reactie verwacht. Want iemand moet toch "iets"van dit album vinden.

Och maar het is toch pas dinsdag! Maar als je wil vast een halve reactie:

Het wordt ons niet makkelijk gemaakt met de laatste paar jazzalbums van de week. Korenbloem, die mij eerder wees op het album uit dezelfde tijd van de Pop Group, ook al niet het gemakkelijkste in muziek, heeft me wat fraais neergelegd hier!

Ik ben vanmiddag begonnen met het titelnummer; en ben nog even niet verder gegaan, omdat ik een pakketje kreeg van Amazon met 10 verse CDs (zie het ´gekocht´ topic). Maar ´Topology´heb ik dus al wel gehoord. Damn wat een chaos! Maar deze chaos, hoewel extremer dan bij de voorgaande albums, komt mij niet meteen gemaakt elitair of militant over, heeft zelfs wel iets aantrekkelijks. Ik weet nog niet of de gilllende geluiden begeleid door percussie die nog het meest associeert met vallende luxaflex iets blijvends gaat opleveren voor mij, maar ik ben zeker nog niet uitgeluisterd. Mooie baspartijen heb ik in elk geval weer geregistreerd en dat helpt ook al wel bij het doorkomen van een halfuur durend nummer. Volgt meer!

Goed dat-ie bevalt, sq. Ik heb hem zelf zondag weer eens beluisterd en hij was nog beter dan ik me herinnerde. Het titelnummer is geweldig inderdaad, al zullen de Tarzan-kreten in het midden misschien niet iedereen kunnen bekoren. Maar ook Age en Violets for Pia zijn erg goed. En als er dan toch een cover op moet, dan zijn er weinig betere keuzes dan Pithecanthropus erectus.

O, en Korenbloem, mag ik je mischien deze McPhee-plaat aanraden?

maar natuurlijk, zal hem binnen kort eens opzoeken,

Ps: Pithecanthropus erectus zou ik eerder een ode noemen dan een echte cover. Mcphee houd wel een paar lijnen van mingus vast, maar gaat vooral lekker zijn eigen gang.

Het blijft me verassen dat er in de muziek, en dan met name de jazzmuziek, steeds weer albums te vinden zijn met een heel ander geluid dan dat je gewend was. Voor mij is dit echt weer een album met een geluid, met een stijl met een swung dit net weer anders is. Inderdaad niet voor tere oortjes dit album. McPhee heeft hier echt een eigen geluid geproduceerd.

In vind dit op het moment nog een lastige, nu 2 keer geluisterd, 1e keer vond ik 'm behoorlijk goed, 2e keer wat tegenvallend.
Ga er nu nog geen beoordeling aan geven, ik moet 'm eerst wat vaker hebben gehoord.

Als je verder niets te doen hebt (dwz met volledige aandacht) is het titelnummer toch wel heel aardig tijdverdrijf. Vandaag weer op de weg naar huis op de kop. Ik kan niet goed vatten wat de aantrekkingskracht nu precies is, want meestal ga ik niet voor het extreem amorfe. Misschien is het dan toch de structuur op hoger niveau. Feit is wel dat de dynamiek in het nummer (en ik bedoel dan de mate van afwisseling van minder gestuctureerde met strakkere passages, de lengtes van die stukken en de intensiteitsverschillen er van) abnormaal is, maar ook allesbehalve chaotisch klinkt. Een verhaal in ritme, met veel zorg lijkt opgebouwd, dat ik evenwel nog niet pak.

Het fascineert me des te meer omdat ik ´topology´ ken als het leuke specialisme in de (wiskundige) wetenschap waarin je universums beschrijft, die - omdat ze andere eigenschappen hebben over afstand en eindigheid - zo hun eigen natuurwetten hebben. Geinig, nietwaar?

Ik sluit me aan bij sq. Magisch, op een niet te definiëren manier...

Moeilijk album weer om een beoordeling aan te geven.
Over het algemeen klinkt dit lekker rommelig, en het geluid op zich van de instrumenten bevalt me.
Toch weten de eerste 2 nummers me op geen enkele manier te raken, en da's toch eigenlijk wel bezwaarlijk.
Na meerdere luisterbeurten kunnen de laatste 3 nummers me gelukkig wel in min of meerdere mate boeien, zodat ik toch ga uitkomen tussen de 3*/3,5*
Afronden naar boven dan maar.

Hoe meer ik deze plaat hoor, hoe meer hij me tegen gaat staan.
Ik hoor te veel solistisch gewriemel, ze staan te spelen met hun hersens niet met hun hart, ik mis passie en uitdaging.
Ik hoor tig man die met elkaar iets doen, maar absoluut niet samenspelen.
Uiteindelijk toch een tegenvallende plaat, en dat terwijl mijn eerste indruk er een was van: leuk, interessant, heeft potentieel.

'Topology' bevat tal van hartverscheurende momenten, maar het totaalplaatje moet ik nog zien te vinden. Het tweede deel van het titelnummer bijvoorbeeld, dat in zijn aanloop heerlijk ontspoort, lijkt inderdaad niet veel meer dan wat "solistisch gewriemel". Maar tijd brengt raad, zegt men, dus met een definitief oordeel wachten we nog even.