Joe McPhee Po Music - Topology (1981)

Als je verder niets te doen hebt (dwz met volledige aandacht) is het titelnummer toch wel heel aardig tijdverdrijf. Vandaag weer op de weg naar huis op de kop. Ik kan niet goed vatten wat de aantrekkingskracht nu precies is, want meestal ga ik niet voor het extreem amorfe. Misschien is het dan toch de structuur op hoger niveau. Feit is wel dat de dynamiek in het nummer (en ik bedoel dan de mate van afwisseling van minder gestuctureerde met strakkere passages, de lengtes van die stukken en de intensiteitsverschillen er van) abnormaal is, maar ook allesbehalve chaotisch klinkt. Een verhaal in ritme, met veel zorg lijkt opgebouwd, dat ik evenwel nog niet pak.

Het fascineert me des te meer omdat ik ´topology´ ken als het leuke specialisme in de (wiskundige) wetenschap waarin je universums beschrijft, die - omdat ze andere eigenschappen hebben over afstand en eindigheid - zo hun eigen natuurwetten hebben. Geinig, nietwaar?