Eurythmics - Revenge (1986)

Voor mij was dit het ultieme Eurythmics album.
Hierop staan prima in elkaar geknutselde popdeuntjes, op, vaak met wat retro erin verwerkt.
Ideaal plaatje om het weekend in te zetten.

Deze band mag niet echt vergeten worden, vind ik toch!

4.5 ster voor deze prachtplaat!

fantastische plaat , beste van The Eurythmics, eigenlijke de enige die over de hele linie goed is. Heel kant A is echt geniaal . When Tomorrow comes voor mij het ultieme eurythmics nummer.

Een prima album van Eurythmics, toch één van de beste eightiesbands volgens mij. Wederom rock en soul, weliswaar iets minder verrassend.
Ook dit album leverde aan aantal (goede) hits op : "Thorn in My Side", "When Tomorrow Comes" en "The Miracle of Love".

Om een onverklaarbare reden vind ik steeds de singles die uitkwamen de iets mindere nummers. Ook de trage nummers boeien me iets minder, maar 'iets minder' is nog steeds lichtjes subliem 'A little of you' en 'In this town' zijn mijn favorieten.

Het verschil met andere Eurythmics albums is dat ik hier vrijwel alle tracks sterk vind. Zoals hierboven al gezegd hun ultieme plaat. Verhoogd naar 4,5*

Dit album kocht ik destijds op vinyl in de haven van Duitsland terwijl ik met mijn ouders op de stenaline boot stond te wachten die ons naar zweden zou brengen.
Ik ging dus op vakantie met een 5tal LP's (ook Peter Gabriel's SO, Whistle, Sting's dubbel live album en Madonna had ik gekocht)
en moest dus wachten tot ik 3 weken later weer thuis zou zijn voordat ik ze kon beluisteren.
Maar die van Eurythmics was het wachten meer dan waard.
de opener "MISSIONARY MAN" knalde er gelijk al in en eigenlijk viel alleen MIRACLE OF LOVE in eerste instantie een beetje tegen omdat ik niet op een zoete ballad zat te wachten.
Maar achteraf is TMOL 1 van de mooiste tracks van het album samen met MISSIONARY MAN die ik later ook nog op 12" scoorde waardoor hij helemaal niet meer uit mijn systeem wilde.
Savage (wat werd bestempeld als het minste Eurythmics album) is nog altijd licht favoriet bij mij, maar op een goede 2de plaats staat toch echt REVENGE gevolgd door BE YOU SELF TONIGHT en WE TOO ARE ONE.
Eurythmics is en blijft 1 van mijn favoriete bands die ik jammergenoeg slechts 3 keer live heb gezien

De eerste plaat welke ik van de Eurythmics kocht. Wat een geweldig album vond ik het toen en nu luister ik er weer met veel plezier aan. Het album gaar gelijk goed van start. Thorn in My Side is een heerlijk opzwepend nummer en na dit nummer zorgt When Tomorrow Comes er voor dat je je aandacht niet verliest. Na drie opzwepende nummers begint The Last Time met een typische jaren tachtig drumbeat en geeft de stem van Annie je de mogelijkheid om even op adem te komen. The Miracle of Love zorgt er voor dat je pas echt tot rust komt om vervolgens door Let's Go! weer naar het puntje van je stoel gedreven te worden. Dit is ook een typisch jaren tachtig sound compleet met blazers en keybord en mondharmonica. Take Your Pain Away is ook een prima nummer maar vergeleken voorgaande misschien iets minder? (Je moet wat te zeuren hebben). Bij het volgende nummer zakt de aandacht toch iets weg maar In This Town haalt je weer volledig terug.

Ik luister naar de Expended version uit 2005 en krijg nog een aantal 12" singels en enkele niet eerder uitgebrachte nummers als bonus.

29 jaar na het verschijnen blijft het een fantastisch album met hier en daar een echte jaren tachtig sound die mij zeker aanstaat.

Om (die scheurende mondharmonica in) nummer 1 en om 2 en 5 een 3. Vooruit.

Fijne plaat van dit duo. Jaren terug de lp versie al in mijn bezit gehad en hem nu voor een mooi prijsje in de plaatselijke kringloop gevonden. Die typische jaren 80 sound bevalt me prima en wat een goede liedjes allemaal. 4 sterren

Thorn in my side is toch wel van een erg hoog dolly dot-gehalte.
Ik wist niet dat ik dit in de kast had staan, niet verder vertellen.

Degelijk maar fijn popalbum van Eurythmics, stem van Annie Lennox blijft een sterke troef. De syntpop is bijna in zijn geheel de deur uitgewerkt. De plaat spreekt me iets minder aan dan de voorgangers.
Miracle Of Love is voor mij het prijsnummer.

Het enige reguliere album dat ik heb van de band. Langzaam kwamen er rockinvloeden in de muziek en dat vond ik heel prettig. Goed album met een stel sterke songs.

Een heerlijk album, via de cover van Ghost kwam ik deze op het spoor. Bevat eigenlijk allemaal prima nummers. Leuk!

Bizar dat mensen dit de beste Eurythmics plaat vinden, scherpe randjes er heel allemaal afgefreesd. Verschrikkelijke achtergrondzang. Annie moet gewoon alleen zingen, helemaal niemand anders nodig. Het 1e nummer wat een draak ook qua tekst.
De band van het briljante I never gonna cry again, love is a stranger, here comes the rain again is gone.
Lijkt wel een andere band.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Eurythmics - Revenge (1986) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Eurythmics - Revenge (1986)
Annie Lennox en Dave Stewart leverde in de jaren 80 de ene na de andere hit af, waarin vaak de synths centraal stonden, maar op Revenge uit 1986 laat het duo horen dat het ook uitstekend uit de voeten kan met rock en soul

Als je mij aan het eind van de jaren 80 had gevraagd wat ik het beste album van het Britse duo Eurythmics vond, weet ik 100% zeker dat ik niet Revenge zou hebben genoemd. Ik vond het album uit 1986 destijds een van de minste albums van Annie Lennox en Dave Stewart. Eurythmics was op haar eerdere albums de tijd vaak ver vooruit met inventieve elektronische popmuziek en singles die steeds weer grenzen wisten te verleggen, maar Revenge klonk met invloeden uit de rock en soul wat doorsnee. Veertig jaar later denk ik er totaal anders over en bevalt Revenge me verrassend goed. Het album staat vol goede songs, Annie Lennox zingt geweldig en het album bevat een aangename energie. Een totaal andere ervaring dan veertig jaar geleden dus.

Ik was in de jaren 80 zeer gecharmeerd van de muziek van het Britse duo Eurythmics, maar het is ook misschien wel het beste voorbeeld van een jaren 80 band, waar ik sinds het einde van het betreffende decennium vrijwel nooit meer naar heb geluisterd. Dat lag ook wel een beetje aan het duo zelf, want de carrière van Eurythmics ging gedurende de jaren 80 al als een nachtkaars uit met twee zwakke albums.

Het begon allemaal aan het begin van de jaren 80, toen Annie Lennox en Dave Stewart als duo overbleven na het uit elkaar vallen van hun band The Tourists, die een aantal jaren met zeer beperkt succes aan de weg had getimmerd in de tweede helft van de jaren 70. Dat succes kwam vrijwel onmiddellijk voor Eurythmics, dat gedurende de jaren 80 een flink aantal hele grote hits scoorde en een handvol uitstekende albums uitbracht.

Ik kan niet goed uitleggen waarom ik na de jaren 80 eigenlijk nooit meer naar de muziek van Eurythmics heb geluisterd. Het duo beschikte in de persoon van Annie Lennox over een uitstekende zangeres en Dave Stewart wist het geluid van het duo steeds weer een net wat andere kant op te bewegen. Op een of andere manier heeft het de tand des tijds niet heel goed doorstaan, al kan ik de vinger niet precies op de zere plek leggen.

Ik heb de albums die het duo tussen 1981 en 1987 maakte onlangs weer eens beluisterd en ik was eigenlijk het meest gecharmeerd van het album Revenge uit 1986. Het is een album dat zeker niet bekend staat als een van de betere albums van Eurythmics en door menigeen wordt het, samen met Savage uit 1987, zelfs beschouwd als een van de zwakke broeders in het oeuvre van het duo.

Ik was in 1986 zelf ook niet heel gek op Revenge, waarop Annie Lennox en Dave Stewart afstapten van hun tot op dat moment door synthesizers gedomineerde geluid. Op Revenge is een belangrijke rol weggelegd voor gitaren en die stonden in de jaren 80 toch vaak op het tweede plan. Veertig jaar later kijk ik er anders tegenaan en vind ik Revenge een fris en energiek klinkend album.

Het is een album dat geweldig opent met drie uitstekende singles, Missionary Man, Thorn in My Side en When Tomorrow Comes. Het zijn songs waarin de gitaren inderdaad belangrijker zijn dan op de eerdere albums van Eurythmics, maar met de oren van nu wordt mijn eerste aandacht getrokken door het drumwerk. Voor Revenge wisten Annie Lennox en Dave Stewart niemand minder dan Clem Burke te strikken.

De drummer van Blondie is wat mij betreft een van de meest onderschatte drummers aller tijden en ook op Revenge van Eurythmics speelt hij fantastisch. Dat geldt ook voor saxofonist Jimmy Zavala die op het album is te horen en die in Missionary Man tekent voor de scheurende mondharmonica.

In het vroege werk van Eurythmics mis ik vier decennia later vaak de pit, maar die is zeker aanwezig op Revenge. Ik vond het zoetsappige Miracle Of Love destijds overigens een draak van een song, maar ook de vierde single van Revenge heeft de tand des tijds verrassend goed doorstaan.

Annie Lennox en Dave Stewart verruilen, in ieder geval op een deel van Revenge, de synthpop voor rock en soul. Dat werd destijds zeker niet door iedereen gewaardeerd, maar het klinkt veertig jaar later verassend lekker. Grappig hoe de tijd een oeuvre van een band toch weer anders kan rangschikken. Erwin Zijleman