Van Morrison - The Healing Game (1997)

Geen bijzonder album, maar Sometimes We Cry, een duet met Tom Jones, mag er zeker zijn!

Heb je het album wel geluisterd? Er staat namelijk geen duet op met Tom Jones (die versie kun je terugvinden op Tom Jones' Reload).

Wat mij betreft het beste Van Morrison-album uit de 90'er jaren!

Tja, en toen bleef het drie jaren stil op MuMe...
Twee berichten bij Van Morrison? Dat geeft aan dat de muziekliefhebber aan deze voorbij is gegaan. Het is de vraag of dat terecht is.
Op de hoes afgaan is niet verstandig bij The Healing Game. Die zonnebril en die zwartwit-foto's maken hem nog chagrijniger dan gewoonlijk. Hier lijkt het alsof er een zakkenvullertje is gemaakt. Dat je dan denkt: Hij had na No Guru ('84) moeten stoppen, net als de Stones dat al na 1978 hadden moeten doen.
Maar na beluistering constateer ik dat het om één van zijn beteren gaat. Een gloedvol soulgeluid met een jazzy inslag - Van relaxed! Het komt qua gevoel dus zelfs in de buurt van Moondance...
Maar ook het gevoel dat hij meent wat hij zingt komt goed over, in bijvoorbeeld de titelsong - en had The Piper At The Gates Of Dawn ook niet op Veedon Fleece kunnen staan?
Ja, en toch is het geen herhalingsoefening. Morrison relativeert zichzelf behoorlijk in It Once Was My Life - zelfspot is een zeldzaamheid binnen het oeuvre. En de band die hier meedoet? Die is absoluut top! Dan klonken bepaalde meesterwerken uit de jaren zeventig qua speelgemak wel minder, zoals op Saint Dominic's Preview. En dat terwijl The Healing Game zich wat de lyriek betreft zich goed met dat album kan meten. Kortom een prachtplaat!

Ik vind het wel een herhalingsoefening, maar dat maakt bij Ivan niet zoveel uit. Het klinkt heel vertrouwd en herkenbaar, maar daardoor ook uiterst genietbaar. Maar wat ook inhoudt, dat ik met in het bezit zijn van slechts enkele Van Morrison albums eigenlijk wel klaar ben. Gelukkig is er Spotify, zodat ik ze toch lekker kan beluisteren.

Door mij ook vergeten jaren negentig plaat van Van the Man. Nu ik hem eens goed terughoor is dit toch wel een topper in het latere oeuvre van hem. Qua instrumentatie, vocaal en sfeer is het hier wel voor 80% raak.

Rough God Goes Riding wellicht het donkerste nummer dat Van ooit opnam.

Daar waar deze bokkige meneer in zijn spirituele passages doorgaans toch eerder het lichtzinnige belicht.

Deze keer bepaald niet:

Daar waar licht kan bestaan zal men ook de donkerte moeten begaan.

Een zwaarmoedige profetie als het ware.

Omtrent een ruwe God die rauw gaat.

Nadat jij je weer eens misdragen had.

Net een tandje te ver over het randje deze keer, dan ga je dat krijgen.

Soms lanceer je jezelf er rechtstreeks in, geloof het of niet het gebeurt.

Mocht het gebeuren:

Let dan vooral ook op de erg mooie sax solo.

Van onze eigen Candy Dulfer misschien wel, weet ik even niet.

Die wederom aangeeft dat dit hier beslist geen geintje betreft.

Tis een fraai album echter zo als iemand eerder beweerde dat het neigt naar moondance dit werk heeft in de verste verte niets te maken met een album als Moondance.
Trouwens mooie bijdragen van een nog jeugdige mw C.Dulfer

Als fan van Van beschouw ik de periode 1993-2006 als een mindere periode. Ik merk dat ik die albums meestal links laat liggen. Daarom ben ik nu bezig om deze albums weer eens opnieuw een kans te geven.

En over de gehele linie blijkt het niveau nu eigenlijk best wel mee te vallen. En dat geldt zeker voor The Healing Game, dat ik destijds zelfs maar met twee en een halve ster heb gewaardeerd. Ik weet niet wat mij bezielde, want ik deed het album geen recht.

Het gehele niveau is namelijk meer dan behoorlijk en er staan zelfs een paar erg fraaie nummers op.

Sinds ik het laatste jaar de albums uit Van's (algemeen aangenomen) mindere periode 1993-2006 ben gaan draaien is mijn mening drastisch veranderd. Niet dat ik albums, zoals dit The Healing Game, even goed vind als zijn meesterwerken uit de jaren zeventig en de eerste helft van de jaren tachtig.

Nee, dat niet. Maar ik merk wél dat ik het laatste jaar veel vaker zijn 'mindere' albums draai dan zijn algemeen erkende klassiekers. Vreemd, want over het algemeen werkt dat bij juist andersom en grijp ik meestal terug naar de klassiekers van een band/artiest.

Wat dit album betreft: er staat toch wel een fors aantal erg fraaie songs op!

Jongens wat jullie ook mogen zeggen Van Morrisson blijft toch een fantastische muzikant en een meester in zijn stijl. reality check Candy Dulfer een fantastische muzikant maar speelt helaas niet op deze plaat wel Leo Green op Sax ook helemaal niet slecht

Gewoon weer een kwalitatieve sterke plaat van onze gezellige dikkerd. Hij heeft het allemaal al weleens beter gedaan , maar de constante kwaliteit is toch ook wel van belang. Wederom ijzersterk ingespeeld en met een heerlijke nonchalance gezongen door Morrison. Prijsbeesten zijn hier Rough God Goes Riding met die prachtige sax en Waiting Game . Weet iemand of die expanded edition de moeite waard is ? Voor deze ruim ik wederom 4 sterren in. Van heeft me nog niet teleurgesteld.

Ondertussen de expanded aangeschaft en ik ben er wel blij mee. De sessions opnames zijn leuk een keer te horen en de collaborations doen wart overbodig aan ,daar die ook al op een aparte cd zijn verschenen. Maar evengoed geinig om erbij te hebben. De live plaat van Montreux 1997 laat Morrison horen die prima bij stem is , met een soepele subtiele band , die hier en daar het gas open gooit en de ouwe meester naar grote hoogten stuwt. Die blazers zitten er heel strak op en ook de ritme sectie ligt een stevig fundament. Ik verhoog met een halve ster .

Ook ik heb dit album laten liggen toen het uitkwam en dat is toch wel wat een misser van mijn kant. Zeker nu ik zie (en hoor) dat Brian Kennedy hier ook weer de backing vocals doet. Opvolger Back On Top heb ik destijds wel gekocht en daar was ik toch wel behoorlijk weg van, ook mede door de inbreng van Brian Kennedy. De zang combi van Morrison en Kennedy is bijzonder fraai. Muzikaal is dit ook weer dik in orde en weer helemaal des Morrisons. De man staat gewoon garant voor kwaliteit en gaat compleet zijn eigen gang, een eigenschap die ik zeer kan waarderen.

Ben het volkomen eens met Rainmachine. Album weer eens beluisterd. En ja, hoor: nog altijd heel fijn om te horen. Een onderschat album van Van The Man.

met "Enlightenment" en "Back on Top" 1 van zijn beste albums uit de 90'er jaren. een heerlijke, energieke sound op dit album met 10 zonder uitzondering sterke nummers voornamelijk gevuld met r&b, blues, soul en een vleugje jazz. waar op zijn latere albums soms teveel matige, doorsnee r&b nummers staan, vind ik de r&b nummers op dit album lekker rauw en bezield klinken en zeer genietbaar, wellicht ook door de minder gepolijste productie.

up-tempo nummers als de geweldige opener "Rough God Goes Riding" met heerlijke saxen van Leo Green en Pee Wee Ellis en fraaie backing vocals van Brian Kennedy en Katie Kissoon, en het bevlogen "Burning Ground" met wederom een geweldige blazerssectie, worden afgewisseld met fraaie ballads als "Waiting Game" en "Sometimes We Cry", dat in de duet versie met Tom Jones een bescheiden hitje werd.

op het ingetogen "Piper at the Gates of Dawn" zijn de "Celtic folk" invloeden niet ver weg met de bijdragen van wijlen Paddy Moloney (The Chieftains) op Uileann pipes en whistles, de dobro van Peter O'Hanlon en de piano van de Ierse componist Phil Coulter. samen met "It Once Was My Life" dat qua zang, melodie en met name het koortje iets weg heeft van de klassieker "Under the Boardwalk" 1 van de hoogtepunten op dit album. het album wordt zeer fraai afgesloten met het bezield gespeelde en gezongen "The Healing Game".

het heilige vuur en de passie zijn volop aanwezig op dit album. wat mij betreft Top 15 materiaal.

een leuk detail is dat Van Morrison op de hoes staat afgebeeld samen met de Amerikaanse sessiemuzikant Haji Ahkba, die o.a. onder de naam George Dickerson in de band van James Brown speelde, destijds in Dublin rond zwierf en via/via bij de sessies van dit album betrokken raakte. de man speelde flugelhorn op diverse tracks.

de in dit geval omvangrijke 3-disc deluxe edition uit 2019 van dit album (veel van zijn re-issues waren erg karig met nieuw materiaal) ken ik niet. deze bestaat uit:
disc 1 de originele opnames met een paar outtakes en een live opname van o.a. "Saint Dominics Preview"
disc 2 nummers van sessies, alternatieve versies en samenwerkingen met o.a. John Lee Hooker, Carl Perkins en Lonnie Donegan.
disc 3 registratie van een live optreden in Montreux (1997)

"Look at What the Good People Done" en "At the End of the Day" van disc 1 verschenen als de b-side van de singles van dit album "The Healing Game" en "Rough God Goes Riding"

Album werd geproduceerd door Van Morrison
Recorded at Westland Studios, Dublin & Windmill Lane Studios, Dublin
All songs written by Van Morrison

inderdaad een geweldig album van Van Morrison . twee nummers krijgen van mij zelfs 6 sterren nl. Sometimes we cry en de afsluiterThe healing game waarop Van nog eens laat horen dat hij de beste stem in huis heeft van de rock /pop muziek scene
Sing it out loud sing it in your name sing it like you're proud sing the healing game

Wat is Van Morrison toch een gigant.