The Sonics - Introducing The Sonics (1967)

De band zelf noemt dit album blijkbaar 'the worst garbage'. Ik ben eigenlijk wel blij dat ze hier hun style over substance houding hebben laten varen. Het rauwe zit er nog steeds wel in, maar de songs hebben duidelijk meer aandacht gekregen. Inmiddels kan ik The Witch wel waarderen en heeft het met Love Lights en High Time ook wel goede songs in het rustige segment. Ik kan alleen niet middels een handig overzicht zien welke nummers eigen werk zijn en welke niet. De paar duidelijke covers doen me vrij weinig. De genres waar The Sonics zich mee bezig houdt, blijven niet echt boeiend en de band kan er ook geen leuke draai aan geven. Geen vervelend album, maar het staat wel vol trucjes die in die jaren talloze keren uitgevoerd zijn. Wat dat betreft zie ik echt niet de meerwaarde van The Sonics.

Tussenstand:
1. Introducing The Sonics
2. Here Are The Sonics!

Ietsjes beter dan de rest omdat er iets meer wisseling in stijl en sfeer zit. En nog steeds ben ik geen fan van het totaalplaatje en vind ik het qua songs allemaal erg middle of the road. Toch is I'm Going Home best aardig en erger ik me ook weer nergens. Maar plezier eruit halen: ook niet echt.

Tussenstand:
1. Introducing The Sonics
2. Boom
3. Here Are The Sonics!

Grappig, ik vind deze net de minste van de drie. De re-recordings van The Witch en Psycho halen het niet bij de initiële uitvoeringen, die meer pit en rauwheid bevatten. Verder is dit vooral een interessant tijdsdocument, denk ik, met een aantal welgekozen covers die de invloeden van The Sonics (R&B, rock & roll, Little Richard) duidelijk laten horen. De sax van Rob Lind scheurt hier en daar ook weer een lekker eind weg, uiteindelijk kan ik hier toch altijd van genieten hoor!

3,5 sterren