Gram Parsons & The Flying Burrito Brothers - Sleepless Nights (1976)

De meeste nummers hier dateren uit 1970 - de laatste maanden van Parsons in de Flying Burrito Brothers, na het tegenvallende 2e album Burrito Deluxe. Opvallend is dat het allemaal covers betreft, alsof de muze Parsons en de anderen had verlaten.
Gram Parsons zelf begon zich gaandeweg onmogelijk te maken en was bezig aan een neerwaartse spiraal; hij was niet te handhaven in de Burritos en werd vriendelijk verzocht zijn biezen te pakken.
De resterende Flying Burrito Brothers recruteerden Rick Roberts als vervanger en persten er een Parsons-loos, ondergewaardeerd, prima derde (titelloze) album uit dat veel beter was dan het coverwerk dat op dit restjesalbum staat, dat 6 jaar na de opnamen (en 3 jaar na Parsons' dood) verscheen.
De 2.5 ster die ik hiervoor zou geven rek ik op tot 3 vanwege de paar latere opnamen met Emmylou Harris die hierop staan - opnamen waarmee Gram Parsons sterk zou terugkomen vlak voor zijn dood. Voor de rest: competente countryrock, maar geen Gilded Palace Of Sin en zelfs geen Burrito Deluxe.

Dat coverwerk was trouwens voor het merendeel al eerder uitgegeven op http://www.musicmeter.nl/album/52358

Niet slecht, maar ook verre van top. De nummers met Emmylou Harris zijn wel de moeite waard, maar halverwege het album raak ik m'n interesse een beetje kwijt. Vrijwel elk nummer heeft een zeer prominent optredende steel guitar, waardoor het geheel nogal eenzijdig overkomt. Leg dit naast de Parsons/Hillman composities en het verschil in kwaliteit is direct duidelijk.

Die Rolling Stones cover is trouwens ook niet al te best.

Ik sluit me geheel bij de vorige spreker aan. Met name 8, 9 en 10 (covers van nummers die door anderen al hoog in de hitparade werden gezongen en daardoor met hen worden geassocieerd) zijn tamelijk overbodig. Eigenlijk is het bijna swingende eerste nummer meteen ook het beste.

Ik dacht eigenlijk dat dit een live plaat was, is dat niet zo?
Het geluid is soms wel erg mat...

Nee, restjes en kliekjes.

Leuk voor de Parsons/Burrito collectie, maar voor de rest redelijk overbodig, zoals hierboven meermaals is gezegd. Een paar leuke nummers, maar veel ervan klinkt ook hetzelfde. De cover van Honky Tonk Women vind ik erg slecht, wat jammer is, want met Wild Horses hebben ze laten zien de Stones wel degelijk te kunnen overtreffen.

Iemand ooit een verklaring gelezen / gehoord waarom Parsons een koeplet geschrapt heeft uit Sleepless Nights ?

Ik heb hem vandaag weer eens opgelegd.. en verbaas me toch weer hoe futloos deze takes eigenlijk zijn. Alsof ze kneiterstoned op de autopilot gingen. Wellicht was dat ook zo.

Nog eens beluisterd en ondanks de goede stem van Gram is het toch vooral futloze en zwijmelige country dat hier de revue passeert. Geen aanrader.