menu

The Danse Society - Heaven Is Waiting (1984)

mijn stem
3,62 (40)
40 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Arista

  1. Come Inside (8:40)
  2. Wake Up (4:57)
  3. Angel (4:46)
  4. Where Are We Now (4:13)
  5. Red Light (Shine) (2:52)
  6. Heaven Is Waiting (3:45)
  7. The Hurt (3:51)
  8. 2000 Light Years from Home (4:03)
  9. Valiant to Vile (3:36)
  10. The Night (6:24)
  11. Arabia * (4:34)
  12. The Seduction * (3:55)
  13. The Theme * (9:50)
  14. Seen the Light * (3:00)
  15. Endless * (5:40)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 47:07 (1:14:06)
zoeken in:
avatar van sister ray
1,5
Grappig Orbit, ik ontdekte Seduction het eerst, misschien waren mijn verwachtingen m.b.t. tot hun opvolger wat te hooggespannen.
Wat betreft Clan Of Xymox moet ik je wel gedeeltelijk gelijk geven.
Alhoewel hun eerste twee albums m.i. véél sterkere composities bevatten dan wat ik op "Heaven is Waiting" aantref, hebben ze later ook verschrikkelijk veel bagger gemaakt.

avatar van wibro
4,0
Een van de betere albums uit het new wave tijdperk dat in 1984 duidelijk op zijn retour was. Ik vond dit album van Danse Society ook een stuk beter klinken dan hun nogal experimenteel klinkende debuut. Ik kende van dit album tot nu toe alleen nog maar het nummer 'Heaven is Waiting', weliswaar een van de betere nummers maar toch een stuk minder dan de opening, het uitstekende 'Come Inside'.

4,0*

avatar van Premonition
3,5
Toch wel een stuk minder spannend dan Seduction, maar nog steeds goede wave. Op Heaven hebben ze hun muzikale identiteit teveel geperfectioneerd, dat klinkt goed maar is minder verrassend dan het veel afwisselender Seduction. Hier staan ook geen toppers op zoals Clock, Somewhere, Hide of Ambition. Het is een teken aan de wand dat de bonusnummers daadwerkelijk iets toevoegen aan het album.

avatar van Omsk
3,5
Dat (bonus)nummer The Seduction is magistraal. Kan er met de pet niet bij waarom die niet op een regulier album mag staan.

3,0
Wat opviel bij deze band is de energie en agressie die zeker live te horennwas. Bij het festival Pandora Box waren ze te gast in Rotterdam. Het festival ging bijna de gehele nacht door. Deze band speelde het klaar om binnen en korte tijd de hele zaal leeg te krijgen. Het volume stond zo hard dat je broekspijpen stijl Nara heren stonden. De muziek was opzwepend, continu de roffelende drums, maar het was niet best vor je oren.
Toch heb ik altijd wel sympathie voor deze band gehad, Het was e soort overgang va doem naar gothic, net zoals Siouxsie and the Banshees. Daar heeft hetwelk wat van weg.

4,5
Wat een lage scores en totaalscore?!?! Ikke niet snappe. Ikke geef 4.5 sterretjes. Lekker hoor. Met zeker kans op doorgroei naar 5*. Gewoon om het gemiddelde op te krikken zou ik dat eigenlijk nu al willen doen. Echter wil ik het wel serieus beoordelen, los van de andere scores. Ik lees hierboven: niet spannend, afwisselend, verrassend, goed (genoeg)? Vind ik van wel.

Jean-Maurice
Niet zo goed als de voorganger maar door deze plaat leerde ik de band kennen. Ik had hem destijds op een cassettebandje. Sommigen noemen het stilstand in je muzikale ontwikkeling als je de muziek van je jeugd als vijftiger nog steeds goed vindt. Aan de andere kant zegt het misschien ook iets over de kwaliteit van de muziek. Deze plaat blijft me beroeren ook na zoveel jaren. Ik heb dat niet met alle bands die ik vroeger goed vond. Toch is dit altijd een band in de marge gebleven, ook in de jaren 80 kenden maar weinig mensen dit afgezien van de titelsong misschien. Heaven Is Waiting werd destijds in het alternatieve circuit overal wel gedraaid. De opener is inderdaad prachtig, daarnaast vind ik Angel, Red Light Shine, Valiant To Vile en de cover van The Stones nog steeds erg mooi. De bonustracks (behalve The Theme en Endless) vullen het origineel mooi aan.

Jean-Maurice
Jean-Maurice schreef:
Niet zo goed als de voorganger


Ik kom hier toch op terug. De voorganger is nog postpunk terwijl deze veel meer een mengeling is tussen new-wave/postpunk en pop. Daarom is het geluid op dit album wat gevarieerder en 'voller' dan op de voorganger 'Seduction'. Het gebruik van de synths is hier erg mooi en origineel gedaan. Het knappe van The Danse Society is dat ze new-wave en postpunk weten te vermengen met pop dat lekker in het gehoor ligt. Dat concept zullen ze op hun derde album 'Looking Through' nog verder uitwerken waardoor de liedjes daar meer naar wave/pop neigen. Heel sterk album dit. Of het hun beste is? Ik vind de voorganger net zo goed maar je hoort op dit album wel een duidelijke progressie van de band. Het is jammer dat de band in de huidige bezetting nog maar matig afsteekt bij wat ze ooit waren. Zonder de charismatische zanger en frontman Steve Rawlings hadden ze eigenlijk niet verder mogen gaan onder dezelfde naam vind ik. Voor mij zijn de eerste drie albums dan ook de enige 'echte' van The Danse Society.

Gast
geplaatst: vandaag om 00:46 uur

geplaatst: vandaag om 00:46 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.