The Danse Society - Heaven Is Waiting (1984)

Grappig Orbit, ik ontdekte Seduction het eerst, misschien waren mijn verwachtingen m.b.t. tot hun opvolger wat te hooggespannen.
Wat betreft Clan Of Xymox moet ik je wel gedeeltelijk gelijk geven.
Alhoewel hun eerste twee albums m.i. véél sterkere composities bevatten dan wat ik op "Heaven is Waiting" aantref, hebben ze later ook verschrikkelijk veel bagger gemaakt.

Een van de betere albums uit het new wave tijdperk dat in 1984 duidelijk op zijn retour was. Ik vond dit album van Danse Society ook een stuk beter klinken dan hun nogal experimenteel klinkende debuut. Ik kende van dit album tot nu toe alleen nog maar het nummer 'Heaven is Waiting', weliswaar een van de betere nummers maar toch een stuk minder dan de opening, het uitstekende 'Come Inside'.

4,0*

Toch wel een stuk minder spannend dan Seduction, maar nog steeds goede wave. Op Heaven hebben ze hun muzikale identiteit teveel geperfectioneerd, dat klinkt goed maar is minder verrassend dan het veel afwisselender Seduction. Hier staan ook geen toppers op zoals Clock, Somewhere, Hide of Ambition. Het is een teken aan de wand dat de bonusnummers daadwerkelijk iets toevoegen aan het album.

Dat (bonus)nummer The Seduction is magistraal. Kan er met de pet niet bij waarom die niet op een regulier album mag staan.

Wat opviel bij deze band is de energie en agressie die zeker live te horennwas. Bij het festival Pandora Box waren ze te gast in Rotterdam. Het festival ging bijna de gehele nacht door. Deze band speelde het klaar om binnen en korte tijd de hele zaal leeg te krijgen. Het volume stond zo hard dat je broekspijpen stijl Nara heren stonden. De muziek was opzwepend, continu de roffelende drums, maar het was niet best vor je oren.
Toch heb ik altijd wel sympathie voor deze band gehad, Het was e soort overgang va doem naar gothic, net zoals Siouxsie and the Banshees. Daar heeft hetwelk wat van weg.

Wat een lage scores en totaalscore?!?! Ikke niet snappe. Ikke geef 4.5 sterretjes. Lekker hoor. Met zeker kans op doorgroei naar 5*. Gewoon om het gemiddelde op te krikken zou ik dat eigenlijk nu al willen doen. Echter wil ik het wel serieus beoordelen, los van de andere scores. Ik lees hierboven: niet spannend, afwisselend, verrassend, goed (genoeg)? Vind ik van wel.

Niet zo goed als de voorganger maar door deze plaat leerde ik de band kennen. Ik had hem destijds op een cassettebandje. Sommigen noemen het stilstand in je muzikale ontwikkeling als je de muziek van je jeugd als vijftiger nog steeds goed vindt. Aan de andere kant zegt het misschien ook iets over de kwaliteit van de muziek. Deze plaat blijft me beroeren ook na zoveel jaren. Ik heb dat niet met alle bands die ik vroeger goed vond. Toch is dit altijd een band in de marge gebleven, ook in de jaren 80 kenden maar weinig mensen dit afgezien van de titelsong misschien. Heaven Is Waiting werd destijds in het alternatieve circuit overal wel gedraaid. De opener is inderdaad prachtig, daarnaast vind ik Angel, Red Light Shine, Valiant To Vile en de cover van The Stones nog steeds erg mooi. De bonustracks (behalve The Theme en Endless) vullen het origineel mooi aan.

Ik kom hier toch op terug. De voorganger is nog postpunk terwijl deze veel meer een mengeling is tussen new-wave/postpunk en pop. Daarom is het geluid op dit album wat gevarieerder en 'voller' dan op de voorganger 'Seduction'. Het gebruik van de synths is hier erg mooi en origineel gedaan. Het knappe van The Danse Society is dat ze new-wave en postpunk weten te vermengen met pop dat lekker in het gehoor ligt. Dat concept zullen ze op hun derde album 'Looking Through' nog verder uitwerken waardoor de liedjes daar meer naar wave/pop neigen. Heel sterk album dit. Of het hun beste is? Ik vind de voorganger net zo goed maar je hoort op dit album wel een duidelijke progressie van de band. Het is jammer dat de band in de huidige bezetting nog maar matig afsteekt bij wat ze ooit waren. Zonder de charismatische zanger en frontman Steve Rawlings hadden ze eigenlijk niet verder mogen gaan onder dezelfde naam vind ik. Voor mij zijn de eerste drie albums dan ook de enige 'echte' van The Danse Society.

Ik heb deze pas op cd aangeschaft, vinyl had ik al. Wat me opviel is dat ik het album eigenlijk helemaal niet meer kende. Ik denk vanaf halverwege de jaren 80 liggen verstoffen en mijn referentiekader was het optreden bij Pandora's Box waar je gedompeld werd in een groot gebeuk van de drum en bassist. Maar voor mij altijd nog wel een legendarisch optreden.
Ook ooit via internet een optreden gedownload en ook daarin was het zoveel vaart en energie dat het wel ten koste ging van wat subtiliteit.
En dat is toch op deze plaat veel meer aanwezig dan dat ik dacht. De zanger lijkt ook nog redelijk te kunnen zingen (bij het optreden was daar weinig van te merken), de drums kunnen nog wel heerlijke roffelen en beuken, maar alles is ingekaderd in een redelijke muzikale ambiance. Bas is nadrukkelijk aanwezig, maar dienend aan het geheel, synths zijn toch verfijnder aanwezig dan ik vermoedde, en er is ook veel meer afwisseling. Zo nu en dan nog een gevoelige gitaar, wist niet wat me overkwam.
Hoewel de jaren 80 voor mij grotendeels wel zijn afgesloten op een aantal uitzonderingen na, is het toch weer mooi om verrast te worden door een plaat die je al 36 jaar in je bezit hebt. En daardoor ben je toch weer even terug in die donkere jaren, waar het 'no future' alom aanwezig was en dat door veel groepen werd over gebracht. Veel concerten met best goede muziek, maar zelden een sfeer van verbondenheid, dat zat niet echt in de muziek en zeker niet in het publiek. En ook zelden in de artiesten, waar het publiek soms niet voor leek te bestaan. Ik luister nu naar het laatste nummer van de oorspronkelijke plaat 'The Night' , een prachtig nummer, wat Joy Division achtig tijdens Closer, zeer melancholisch, maar ook barok en bombastisch. Alles wat ik toendertijd prachtig vond, je laten onderdompelen in een sfeer van zelfmedelijden en wanhoop. Het is daardoor ook geen muziek waar je jaren lang op kan teren, dat zou zelfdestructief kunnen zijn. Maar zo nu en dan weer een tripje terug naar die tijd, ach, daar is niks mis mee.

Vandaag is de drummer Paul Gilmartin overleden. R.I.P.