The Danse Society - Heaven Is Waiting (1984)

Fuck, ik ben dit eens gaan opzoeken aan de hand van de positieve recensie van Lost Highway bij de verzamelaar.. verdomd goede plaat!! Ik hoor veel van de vroege Cocteau Twins terug (The Hurt), maar het staat ook wel behoorlijk op zichzelf. Het openingsnummer is geniaal! Maar er staan wel meer dingen op die behoorlijk kont schoppen! Die bonusnummers zijn zeker geen bijwagentje The Theme en Endless zijn prachtig! Wake Up en Arabia kende ik al, maar dat zijn nog niet de beste nummers op deze plaat. Excellent! Alvast 4* met de optie up!

En beluister je hem soms nog eens orbit? ( Ik stel de vraag maar persoonlijk aangezien we hier toch zowat de enige zijn die naar deze band luisteren ).
Ik heb hem deze week besteld, had de meeste songs op mp 3, maar het origineel is natuurlijk zoveel leuker.
Ik kan me herinneren dat ik dit iets minder vond dan Seduction (wat geen schande is, daar staan echt pareltjes op ).
Danse Society heeft nooit erkenning gekregen, wat ze wel verdiend hadden vind ik. Het moet toch allemaal niet (zoveel) onderdoen voor pakweg Maximo Park, Editors en Bloc Party (ik heb het dan over het energievolle debuut van DS).
Alleen zit dit wat meer in het Gothic schuifje, wat misschien de doorbraak in de weg stond, hoewel ik dit beter vind dan bvb The Sisters en Siouxsee.
Tot mijn verbazing zag ik bij de bestelling dat ze ook nog een derde album hebben, looking through. Als dit een later album/verzamelaar betreft ben ik niet zo geïnteresseerd, aangezien hun midden jaren 80 sound veel minder (gladder) interessant klinkt.
Verder hebben ze ook nog een aantal vroege 12'' die bij mijn weten nooit op cd zijn verschenen ( There is no shame in death ).

PS: Als je nog steeds zo tevreden bent over deze plaat, kan ik je zeker en vast ook Seduction aanraden (de versie met de bonustracks).

Ik beluister dit zeker nog wel eens Lost Highway! En ik kom dan tot dezelfde conclusie als jij: onderschat, onderschat! Jammer dat de jaren blijkbaar ook bij muziek belangrijk zijn, want dit is beslist niet slechter dan veel muziek die nu onder de alternatieve vlag wordt uitgebracht. Sterker, het is veelal beter! Eigenlijk staat er geen zwakke track op, alleen is het soms wat teveel op dezelfde leest geschoeid. Maar dat zijn zogenaamd veel betere platen ook. Wie het eerste nummer echt tot zich door laat dringen is verkocht! Dan zijn het titelnummer, Wake Up en 2000 Light Years alleen nog maar bevestigingen van hetgeen je al wist: heerlijke plaat!

Ik heb 'm een paar dagen geleden toegevoegd (zie hier). Het is een van de weinige platen die ik gehouden heb op vinyl. Ik vond ze niet zó super, vandaar dat ik nooit meer iets van ze gekocht heb. Tot ik onlangs deze 'Heaven is Waiting' ontdekte. Nu spijt het me dat ik indertijd niet deze plaat heb aangekocht i.p.v. 'Looking Through'.


Volledig mee eens! Maar '2000 Light Years' is uiteraard een Stones-cover die op dit album terug te vinden is. Kun je geloven dat ik dit pas sinds enkele maanden geleden te weten gekomen ben? Shame on me! Moet dringend mijn Stones kennis bijspijkeren! Anyhow... Arabia vind ik ook een steengoed nummer dat hier nog niet genoemd is...

Binnenkort maar eens bestellen, staat al lang op mijn verlanglijstje!

commercieel gezien het beste album van DS wat mij betreft ook meest diepgaand, nummers als come inside, angel en de cover van The Stones, 2000 lightyears from home, is eigenlijk nog beter en psychedelischer dan het origineel vind ik, eigenlijk is het jammer dat de band Lady Besery's Garden niet eens op MuMe staat, naar mijn mening komen zij nog het dichtst bij Danse Society

Sta me toe om nog eens de loftrompet boven te halen voor dit album. Dit moet tochwel één van de Gothicklassiekers zijn die nooit zijn verdiend status heeft gekregen, sterker nog misschien is dit wel dé ultieme Gothicklassieker!

Come inside laat meteen al een andere sound horen dan het debuut, het energieke wordt ingeruild voor trage (mee)slepende nummers, waar de openingstrack meteen een goed voorbeeld van is.

Wake up is een stuk ophitsender, en eigenlijk best uiterst dansbaar, zonder daarmee in de categorie gladde 80's dance te vallen. Dit is wave zoals ik het het liefste hoor; een perfeccte balans tussen de synthesizer en de gitaar, en een zanger wiens stem voor dit genre een Godsgeschenk is; geen hoge mietjesstem maar zeker ook geen lage grafstem genre fields of nephilim of sisters of mercy.

Angel is een gelijkaardige track, hoewel een stuk minder; één van de mindere nummers op dit album.

Where are we now? is het eerste échte hoogtepunt, een tragisch (ok best theatraal) nummer waarin alle DS elementen tot een perfecte coctail gegiet worden. Let ook op^het hoorntje aan het begin van het nummer. Regelrechte cultklassieker.

Red light valt in de categorie 'Angel' en zou ik samen met dat zelfde Angel als de minste track willen beschouwen.

Vanaf dan enkel nog hoogtepunten; te beginnen met Heaven is waiting. Dit had met een beetje geluk en juiste marketing een waveklassieker kunnen zijn die je zo in het rijtje van Love will tear us apart of Alice kan plaatsen. 5* voor het refrein alleen al.

Kan het nog beter? Beluister dan maar eens The Hurt.
Waanzinnig meeslepend nummer in de trend van Where are we now? Net als je denkt dat dit nummer voorbij is breekt een hemelse climax aan; die laatste minuut; die gitaren; superlatieven schieten tekort en een schoolvoorbeeld voor alle bandjes die nog van plan zijn muziek te maken in dit genre.

2000 Light Years from home is zeker en vast géén verkrachting van het gelijknamige Stonesnummer; wel een originele bewerking waarop de band in hun eigen stijl een geslaagde cover maakt van een klassieke rocksong.

Op VTV treedt de gitaar iets meer op de voorgrond dan gewoonlijk bij Danse Society; dit is meer GothicRock georiënteerd maar hier is niets mis mee.

Het album sluit af met The Night; episch, theatraal, en vleermuizentrack bij uitstek; enkel moeten we wel bekennen dat hoogstaande lyrics nu niet de sterkste kant van deze band is; geen nood, de muziek maakt dit meer dan goed.

Elke andere cd zou ik nu uit mijn lader halen aangezien ik de bonustracks toch maar overbodig vind bij de meeste releases; enkel en alleen al omdat het de sfeer van de originele plaat wat wegneemt.
Deze bonustracks zijn echter zo sterk dat ik ze nog geen enkele keer aan mij heb voorbij laten gaan. Het lijkt of de band speelt hier nog vrijer, zonder enige druk van hun toenmalige platenmaatschappij.

Met Arabia vliegen ze er stevig in (aan welke Pornography-track doet dit me alweer denken).

Op The Seduction lijken de vampieren helemaal opgestaan.

En wat dan gezegd van 'The theme'? Ik die dacht dat Theme from great cities van Simple Minds het beste instrumentale nummer in dit genre was. The theme is bloedstollend mooi; en bovenal zijn tijd ver vooruit. Eind jaren '90 had je een Belgische dance-act Virtual Zone (waarschijnlijk bij niemand bekend hier); één van hun nummers lijkt verdacht veel op dit DS-nummer (dan wel met een moderne beat onder en de scherpe kantjes wat weggewerkt).

Seen the light lijkt zich in te zetten als een Industrial track, denk aan Skinny Puppy of Clock DVA, maar na een halve minuut ontplooit de song zich in de typische DS-Stijl.

Endless is een fraaie rustige afsluiter van een album, moge dat duidellijk zijn, die meer dan een cultstatus verdient in het genre.

wederom heel mooi verwoord Lost Highway

Potentiëel had deze societeit zeker. Samen met AnneMarie en haar Skeletal Family waren dit de Goths die Groot hadden kunnen worden. Maar ook al heeft deze plaat net als Seduction wel sfeer, de composities zijn niet echt heel sterk. Het loopt nog niet helemaal.

Het stickertje "Gothic" heeft ook nooit geholpen in het aanzien van een band, zelfs niet bij de Sisters of M. Jammer...

het bijna 10 minuten durende nummer 'the Theme' is echt waanzinnig.
Rest van de CD kan me ook erg bekoren.
Uit de mode of niet bij tijd en wijle genieten van deze Goth pioniers.

Uit de mode? Volgens mij doet DS het best goed op wave-parties
Heaven is Waiting is dan wel van de partij.
Blijft een geweldige band die altijd een beetje in de marge is blijven "hangen"

Cybergoth begint zich veel te veel te herhalen.. daar zit bijna niks meer bij wat ik nog te pruimen vind. En op die feesten wordt er helaas teveel een soort trance-sausje van gemaakt, waardoor het totaal niet meer hard klinkt. Jammer.
Deze Dance Society is van een zeldzame klasse daarin, mooie trage opbouw en een prachtige sfeer. Draai deze nog regelmatig.

Heb deze Danse Society nog niet zo heel lang geleden geremasterd en wel voor een weggeef prijs gekocht op internet. Dat kan soms zoveel meer schelen. De dynamiek is enorm toegenomen en met name het bonusnummer the theme is van een ongekende schoonheid.

Ik vind dit geen gothic maar meer wave. Trouwens destijds bestond gothic nog niet eens!! Ik hoorde ze voor het eerst zo midden jaren tachtig en ik heb toen dit album gekocht. Veel gedraaid toen

Ik begrijp ook helemaal niet wat die gothic discussie bij dit album komt doen
Ook op andere sites als rateyourmusic zijn commentaren als "Very good underrated gothic album" terug te vinden. Maar dit is zoals perfume terecht zegt toch veel meer een wave album!! Voor mij zelfs een heuse wave klassieker met stuk voor stuk nummers om vingers en duimen van bij af te likken..

Van het -overigens prachtige- nummer 'The Night' zou je nog kunnen zeggen dat het een beetje een gothic-waas over zich heeft, maar voor de rest hoor ik hier helemaal niekske geen gothic in, om 't op z'n Vlaams te zeggen - en al zeker geen cybergoth?!

Mijn favoriete nummers van de originele plaat (zonder bonusnummers mee te rekenen) zijn naast het al genoemde 'The Night' ook nog 'Wake Up' (schit-te-rend!!), het titelnummer, het gekwelde 'The Hurt', het slepende 'Valiant To Vile' en natuurlijk de prachtige cover van het Stones nummer '2,000 Light Years From Home' (waarvan ik dus -zoals al eerder gezegd- tot mijn grote scha en schande eigenlijk niet wist dat het origineel van The Stones was).

Hm jongens als dit al geen Gothic labeltje mag krijgen stel ik voor dat we dit muziekgenre meteen afvoeren.
Maar ik snap wel dat dit zijn genre ontstijgt, want dit steekt zover boven pakweg een Southern Death Cult uit dat het moeilijk wordt om ze in eenzelfde hokje te schuiven.
The Theme, als je zoiets componeert maakt het niet veel uit in welk hokje je geduwd wordt, dan ben je gewoon groots.
Ik denk ook dat ze in de marge zijn blijven hangen omwille van het donkere karakter van hun muziek, mensen zijn nu eenmaal bang van hun donkere ik en bijgevolg zonder het te beseffen een beetje bang van zichzelf.
Dat energieke dat dit album ( en de voorganger zelfs nog meer ) heeft, ze spelen alsof hun leven ervan af hangt. Als ik me niet vergis zijn ze destijds nog gaan touren met The Cure, ik vind de sound van de bonustracks dan ook vrij dicht bij Pornography aansluiten.
De classic die nooit classic geworden is, is Heaven is Waiting, weinig nummers kunnen zo een tijdsgeest schetsen.

Wordt tijd dat ik deze plaat eens ga beluisteren.
Van Danse Society ken ik eigenlijk alleen maar de nummers: "Hide" en "Somewhere".

Geweldige nummers uit die tijdsperiode, maar ik heb ze eigenlijk nooit verder opgezocht. Mijn muziekstijl is ergens blijven hangen tussen "The Cure" en "The Joke" (Killing Joke), en gezien de kringen in die deze groep zich bevond zou dit mij dus zeer moeten aanspreken.

Ik kan het best met deze beginnen?

Jep! Dat had ik je al gezegd natuurlijk Maar dit is hun piece de resistance Het eerste nummer is meteen een meesterwerk, niets meer of minder!

wow, wat een begin bij het eerste nummer. Ik wist helemaal niet wat ik kon verwachten maar het begint goed!

Poeh, zware muziek zeg. Niet dat overdreven gedoe met donkere orgels en stemvervormers om duisterder te klinken maar heel monotone zang gevolgd met enkele instrumenten.
Het ligt me even zwaar, maar ik denk dat ik het na een aantal luisterbeurten wel ga waarderen

Geef het inderdaad wat tijd, typisch een plaatje wat per maand een halfje omhoog schiet

Draai deze de laatste tijd door toedoen van Siiiii ook weer met enige regelmaat, en kom tot de ontdekking dat ik nooit echt in de gaten heb gehad hoe goed deze band nou werkelijk was. Of had kunnen zijn.

You are spot on, Orbit. Halfje erbij.

Mmm, had om een of andere reden aardig wat van dit album verwacht, maar stelt erg teleur. Weinig beklijvende melodieën en de vocalen vind ik ronduit slaapverwekkend. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, dus verloren luisterbeurten waren het ook niet. Twee deel van het album is het sterkst, de prijsnummers (zoals The Night en Arabia) laten op zich wachten.


Dan maar 3*, dan heb ik nog vier maandjes de tijd om er een topalbum in te horen.

Je wordt er anders ook aardig ingesmeten met Come Inside en Wake up! Vooral dat eerste nummer is van een ijzingwekkende betovering! Geef het wat tijd heer lebowski..

Vier maanden! Heaven is Waiting

Dit album is een van de beste muzikale ontdekkingen die ik deze vakantie al gedaan heb. Daar de bonustracks op dit album zo sterk zijn, heeft het wel als probleem dat het een zeer lang album wordt. Hierdoor begint mijn aandacht soms wat te verslappen in het middenstuk. Als een aantal extra luisterbeurten er voor kan zorgen dat dat in het vervolg niet meer gebeurt zou dit wel eens een 5-sterrenalbum kunnen worden, wat ik vind het nu al zeker 4,5 waard.
Op dit moment zijn er 2 nummers die er voor mij bovenuit steken Wake up en The Theme. Wake Up doet me wat denken aan A Day van Clan of Xymox, zowel qua niveau als qua stjil. Het behoort dus zeker tot het betere new wave-werk. The Theme vind ik een geniaal instrumentaal nummer, met een prachtige sfeer .
Naast deze 2 nummers verdienen ook Come Inside, Heaven is Waiting, The Night, The Seduction en Arabia een eervolle vermelding als uitstekende nummers.

Heaven is Waiting

Way to go!

Ik lees hier vergelijkingen met Clan of Xymox, Cocteau Twins en zelfs met het geniale "Theme From Great Cities" van SM. Sorry, maar hier zakt mijn broek van af. Aan de lyrische reacties op dit album te zien zal ik hier geen vrienden mee maken, maar dit is i.m.o. toch wel héél slappe synthesizer wave.
Het openingsnummer "Come Inside" is nog goed te pruimen en ligt een beetje in het verlengde van hun debuut, maar daarna wordt het héél rap minder.
Okee, er staan een paar aardige nummers tussen, maar het is niet te vergelijken met het magistrale "Seduction".....

Ik vind Seduction een stukkie minder dan deze, die ik het eerst ontdekte.. Aanzienlijk beter dan Clan of Xymox trouwens. Smaken zullen wel verschillen.