Focus - Focus 9 / New Skin (2006)

Enige zelfherhaling was Thijs van Leer en co al niet vreemd en als een recent album dan ook nog de ondertitel New Skin heeft, is wel duidelijk hoe laat het is. European Rap(Sody), het nummer waar dit tot in het absurde getrokken wordt door de titels van oude Focusnummers tot een 'verhaal' te rijgen, is wat mij betreft het hoogtepunt van het album, wellicht doordat hier de hook niet uit eigen werk lijkt te komen, maar uit dat van Supersister. Hoe dan ook, dat nummer is goed voor het gros van de 3 sterren; de zeer langdradige rest doet goed zijn best de score te drukken.

Het stemgemiddelde geeft aan dat er gemengde gevoelens bestaan over de kwaliteiten van dit album.
Bij het verjassen van oud materiaal kun je wel eens achter je oren krabben: waar zijn de nieuwe stukken, Thijs? Die zijn er ook wel bij natuurlijk, maar inderdaad, hergebruik van eerdere thema's verklaart volledig de ondertitel: New Skin.

Hoe erg is dat dan wel? Focus komt niet uit het niets. De lijntjes met het verleden radicaal doorknippen zou wellicht tot nog grotere ongelukken geleid hebben. Een verlies aan identiteit. En eigenlijk heb ik er geen problemen mee. Ik wil ook wel graag dat het klinkt als de Focus die ik al lang ken.

Op dit album is drummer Pierre van der Linden terug van (lang) weggeweest. Bobby Jacobs op bas doet het weer prima en de nieuwe gitarist is hier de jonge Niels van der Steenhoven. Een geweldige aanwinst.
Zijn nummer Niels' Skin, waarin hij zo prachtig tegen de ritmesectie in speelt is van hoog niveau.
Ook in Sylvia's Stepson - Ubutuba speelt deze Niels de hoofdrol en brengt het er goed vanaf.

Eén verrassend vocaal nummer: Just Like Eddy, een mooie bluesballad, gezongen door Jo de Roeck, die schandalig vergeten wordt te vermelden op het hoesje. Goed gezongen!
En verder het nodige kolderieke materiaal, een beetje gekkigheid, zoals in de European Rap (Sody)
en Aya-Yuppie-Hippie-Yee met vocaal gebral van fluitist van Leer.

Ik vind dit inmiddels één van de best opgenomen albums van Focus. Gevarieerd en gedreven. De lengte van een dubbelelpee kan wel eens een momentje opleveren dat het even inzakt. Ode to Venus, erg mooi, maar een duidelijk 'late night' gevoel daarbij. Dat geldt ook voor slottrack It Takes 2 2 Tango, een mooie compositie, maar een beetje meer vuurwerk om mee af te sluiten had best gemogen. Even wisselen met Curtain Call had dit probleem opgelost. Bij Pim, denken we aan Pim Jacobs en niet die andere.

Erg fijn album, dat de vervallende krachten van de tijd kan doorstaan en bij mij alleen maar voor luisterplezier zorgt en door de jaren heen is gegroeid.