Rod Stewart - Stardust... (2004)

Er is natuurlijk al veel gezegd over de nieuwe lucratieve weg die Stewart is ingeslagen. Daar laat ik me echter niet door leiden. Ik vind zijn versie van What A Wonderful World (met Stevie Wonder) echt subliem. Zo zie je maar dat iemand die niet geschikt is voor dit genre ook kan groeien in zo´n project. Gebeurt in het bedrijfsleven en dus ook in de popmuziek.

Freddielotje, als jij dit goed vind dan mag dat natuurlijk, ga vooral je gang, niets op tegen. Alleen zou ik je dan toch willen aanraden om vooral de originelen versies eens te beluisteren. Die zijn namelijk vele malen beter dan wat Rod hier laat horen. (En nog even voor de duidelijkheid, ik heb niets tegen Rod Stewart, al denk ik wel dat zijn beste periode allang voorbij is)

Waaruit maak je op dat ik geen enkel benul heb van de bestaande originelen?

Ik ben in de loop van de jaren iets milder gaan denken inzake het Great American Songbook project van Rod Stewart.
Laten we realistisch zijn (en blijven): Stewart heeft in 10 jaar tijd maar liefst 8 opeenvolgende albums in het genre uitgebracht. Inclusief een soul, een rock en een kerstversie.

Ook op Volume III crooned hij er weer op los alsof het een lieve lust is. Wat vaststaat, is dat Rod Stewart kan zingen.
En hij wendt zijn vocalen aan om Amerikaanse ondergestofte klassiekers van een nieuw jasje te voorzien. Soms aangevuld door andere artiesten.

De problemen: Stewart-fans zaten er niet op te wachten. Die waren gedurende de carriere van Stewart al helemaal niet in de hoek van Blue moon en Stardust te vinden. Dat Stewart al wel eens op zijn reguliere albums succesvol coverde, was allemaal populaire soul, door Rod overgoten met een rocksausje.

Andere problemen zijn o.a. de keuze van de songs en de onvermijdelijke kritiek dat het origineel (en de vele covers die al waren gemaakt) véél beter waren.

Ik heb er tegen in te brengen, dat het gebodene op zich allemaal nog wel meevalt, 's avonds na twaalven. En zo heel erg bekend lijken mij de originelen voor de oude Stewart fans nu ook weer niet.
Daarnaast zat Rod Stewart in het jaar vóór zijn eerste Songbook album volledig op dood spoor met zijn eigen repertoire.

Het album Human (2001) heeft een dramatische beoordeling, en wat daarvoor zat wordt ook zeker niet tot zijn beste werk gerekend. Ik probeer altijd nog zo'n beetje de krenten uit de pap te halen maar overall bekeken waren de jaren '90 in artistieke zin een treurig decennium voor Stewart, een uitzondering voor Vagabond heart. Maar de jaren '80 geven ook geen bevredigend oordeel. Over al zijn albums eigenlijk niet.

Hoewel hij bijna elk jaar met een album verscheen. En die verkochten ook zeker nog aardig. Maar er is weinig dat bleef beklijven. Wat hitsingles.

Vandaar dat de stap van Stewart zelf, die juist een groot liefhebber van deze songs blijkt, het is zijn geschiedenis toen hij nog echt jong was en het was een grote wens dit ooit nog eens te doen. Dat hij de beslissing nam na Human, is begrijpelijk.

Ik heb ze eigenlijk gekocht, destijds een paar keer gedraaid, maar was er snel klaar mee. Ook in het oordeel. Maar zoals gezegd, 's avonds na twaalven, met de stem van Rod, een prima productie (mag ook gezegd) en bekend werk uit het verleden komt het bij tijd en wijle best aardig over.

Voor hem zelf was het blijkbaar inspiratie genoeg om er vanaf Time (2013) weer ouderwets vol tegen aan te gaan. Met zijn betere rockalbums sinds de jaren '70.