Bettie Serveert - Damaged Good (2016)

Een nieuwe Bettie Serveert is altijd een feestje, maar met zowel 'Oh Mayhem!' als Damaged Good heeft de band mijn, in het laatste geval stoutste, verwachtingen overtroffen. Voor een band die zo lang bestaat, is dat bij mij vaak niet het geval. Een plaat valt vaak tegen om daarna meestal te groeien en soms gewoon niet. Damaged Good kwam direct heel prettig binnen en groeide daarna alleen maar verder. Ik sta me nu al te verlekkeren om deze nummers live te horen knetteren.

De energie van drummer Joppe Molenaar lijkt garant te staan voor goede platen. Het fundament van bassist Herman Bunskoeke is niet alleen solide dienend, maar inventief waar het kan. Hij heeft zeker zijn momenten op de nieuwe plaat. Peter Visser tovert weer wat heerlijke geluiden uit zijn speelgoed en voegt een flink aantal mooie leadlines en solos toe. Daarboven zingt de koningin van de Nederlandse indierock scene. Carol van Dijk is in grootse vorm hier.

Wat mij bijzonder bevalt aan Damaged Good, is dat Bettie Serveert volledig heeft geaccepteerd in waar zij goed in is, up tot mid tempo indierock nummers spelen, maar dit combineert met experimenten en dynamiek, die er voor zorgen dat de meeste nummers ver boven wat "normaal" is in het genre uitstijgen. Het laat de songs tot bloei komen en zet de indierock explosies nog steviger aan. Ronduit indrukwekkend zijn een aantal nummers te noemen.

Dit is een plaat die eigenlijk maar één woord nodig heeft voor een recensie: fantastisch. Met andere, iets meer woorden, wat er ook beschadigd is geraakt, de muziek op deze plaat is het zeker niet.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Bettie Serveert - Damaged Good - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bettie Serveert werd 25 jaar geleden opgericht, maar klinkt op al haar tot dusver verschenen platen zo fris en urgent als een debutant.

Dat lukt de band ook weer op het onlangs verschenen Damaged Good; als ik goed geteld heb de elfde plaat van de Nederlandse band.

Het knappe van Bettie Serveert is dat de band er ook nog eens in slaagt om fris en urgent te klinken met een geluid dat in al die jaren niet eens zo gek veel is veranderd.

Bettie Serveert kleurde op haar platen met enige regelmaat buiten de lijntjes en doet dit ook meerdere malen op deze nieuwe plaat, maar had in al die jaren toch vooral het patent op stekelige en licht tegendraadse popliedjes.

Ook Damaged Good staat er vol mee. Direct in de openingstrack overtuigt Bettie Serveert met een song die alle ingrediënten van het zo herkenbare geluid van de band bevat. B-Cuz is een lekkere up-tempo song met een punky attitude, heeft een refrein dat je na één keer horen mee kunt zingen, valt op door de licht schurende vocalen van Carol van Dyk, verleidt met veelzijdig gitaarwerk dat zowel rauw als subtiel kan klinken en bevat ook nog eens de nodige dynamiek.

Het zijn ingrediënten die terugkeren in vrijwel alle songs op de plaat. Het zijn songs die niet alleen fris en urgent, maar ook opvallend energiek en gedreven klinken. Bettie Serveert had direct in haar eerste jaren al een eigen geluid, maar maakt nu muziek die nauwelijks raakt aan die van andere bands van het moment. Dat is knap, maar wat klinkt het allemaal lekker en aanstekelijk.

Damaged Good kan niet zomaar worden vergeleken met inmiddels tot klassiekers uitgegroeide platen als Palomine, Lamprey en mijn persoonlijke favoriet Private Suite, maar ik kan niet 1-2-3 bedenken waarom de nieuwe plaat van Bettie Serveert minder is dan de zo bejubelde platen uit het verleden.

Direct bij eerste beluistering van Damaged Good werd ik heel erg vrolijk van de nieuwe songs van Bettie Serveert en dat word ik nog steeds. Ik word vrolijk van de prachtige gitaarlijnen, van de geweldige melodieën en van de rauwe energie die de muziek van Bettie Serveert nog steeds uitstraalt. Verder slaagt Bettie Serveert er ook nog altijd in om haar muziek subtiel te vernieuwen door allerlei andere richtingen in te slaan.

Waar bij de meeste bands bij het 25-jarig jubileum sporen van slijtage en verval duidelijk zichtbaar zijn, is ook Damaged Good weer een geweldige plaat van een band die nog altijd functioneert op de toppen van haar kunnen. We hebben ruim drieënhalf jaar moeten wachten op Damaged Good, maar nog meer dan de uitstekende voorganger Oh, Mayhem!, was deze nieuwe plaat van Bettie Serveert het wachten meer dan waard. Het is een inkoppertje, maar ook dit keer slaat Bettie een ace. Erwin Zijleman

Bettie Serveert, maar Peter te Bos wint de game.

Ik had ze eigenlijk al een tijdje afgeschreven, maar Love Sick is wel een van de beste, misschien wel de beste single van het jaar.
Bettie Serveert doet muzikaal dEUS na, maar overtuigd hier meer dan de Belgische meesters doen op hun laatste vier albums.

Is de rest van Damaged Good ook zo goed?
B-Cuz heeft absoluut het nivo van het album Palomine; die Wall Of Sound die wordt neer gezet doet zelfs met momenten denken aan Phil Spector maar ook aan de Paisley Underground uit de jaren 80.
Brickwall is dromerig, een klein liedje.
Brother (In Loins) ligt behoorlijk in de lijn van Love Sick, maar zou ik niet als single kiezen, juist vanwege de gelijkenis, neemt niet weg dat dit een goed nummer is.
Damaged Good heeft zeker in het begin de door mij al eerder genoemde dEUS vibe; heerlijke opbouw, en wat blijft die Peter Visser een onderschatte goede gitarist.
Whatever Happens doet mij aan Throwing Muses denken; ook een band die ik maar weer eens uit de kast moet maken.
Unsane klinkt als Under My Thumb van Rolling Stones, maar dan in een fris ruikend jasje, wel gekocht bij de Second Hands, maar dat maakt verder niks uit.
Digital Sin is een geordende puinhoop, behoorlijk spacey en weird, maar ontwikkeld zich wel tot iets van Bettie Serveert. Een lang nummer, zeker voor een band als dit.
Mouth Of Age is ook net als Brickwall een klein, pakkend liedje.
Mrs. K is ook echt Old School Bettie, maar hier net te gewoontjes; zegt eigenlijk meer over de kwaliteit van deze plaat, want slecht is het zeker niet. Een Buffalo Tom achtige gitaarsong.
Afsluiter Never Be Over is een samenwerking met Professor Nomad.
Professor Nomad is natuurlijk Bartel Bartels, die bekend is van zijn tribute sessies; vaak geslaagd, maar helaas niet altijd; met als dieptepunt de Tribute To The Cure; toevallig wel met leden van Bettie Serveert.
Werkt het nu dan wel?
Ja, dit is zeg maar een lieve afsluiter; prima geregisseerd en georkestreerd.
Het doet oud aan, bijna als een Amerikaanse Songbook klassieker, en dat is toch wel een zeer groot compliment.

Bettie Serveert maakt met Damaged Good een zeer geslaagd jaren 90 album.
Zitten we daar op te wachten?
Ik wel!!