The Jacksons - Triumph (1980)
mijn stem
83 stemmen
Verenigde Staten
Soul / Pop
Label: Epic
-
Can You Feel It (6:01)
-
Lovely One (4:52)
-
Your Ways (4:31)
-
Everybody (4:59)
-
This Place Hotel (Aka Heartbreak Hotel) (5:44)
-
Time Waits for No One (3:24)
-
Walk Right Now (6:29)
-
Give It Up (4:21)
-
Wondering Who (4:19)
-
This Place Hotel [Aka Heartbreak Hotel) (Single Version] * (4:54)
-
Walk Right Now [John Luongo Disco Mix] * (7:37)
-
Walk Right Now [John Luongo Instrumental Mix] * (6:58)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
44:40
(1:04:09)
1
geplaatst: 6 september 2018, 21:42 uur
Mijn eerste echte kennismaking met Michael Jackson voor Thriller was niet via The Wiz of Off The Wall, maar door Can You Feel It van The Jacksons, en dan voornamelijk de clip.
Als gigantische reuzen werden ze daar afgebeeld, nog steeds, zelfs na 40 jaar maakt deze meer indruk dan alle video’s die Michael Jackson vervolgens maakte.
Natuurlijk zaten die perfect in elkaar, maar als 5 jarig jochie viel mijn mond wel open bij Can You Feel It, net zoals bij die jongen in de clip die besproeid werd door een gouden glitterregen.
Net nog eens gekeken, en ik blijf deze geweldig vinden.
Nu terug naar de versie op Triumph, hier vind ik de zang van Michael veel te fel naar voren gebracht, het hele nummer zit wat raar in de mix.
Persoonlijk vind ik live versies van dit nummer vaak nog beter, het tempo is dan wat omhoog geschroefd, waardoor het nog een stuk krachtiger wordt.
Met trots wordt vermeld dat Michael zich met de productie bezig hield, maar dit heeft wel als gevolg dat voornamelijk zijn stem zeer duidelijk hoorbaar is.
Ze willen dicht bij het geluid van Quincy Jones blijven, maar die voegt wel net wat extra toe.
Lovely One is ook een geweldig nummer, en bij de funky swing moet ik ook denken aan een act als Commodores, die hier voornamelijk bekend is door de ballads, maar die ook een echt funk geluid wist neer te zetten.
De plaat is absoluut gedateerd, echt een discoplaat, maar die sfeer geeft hetzelfde nostalgische gevoel als een Saturday Night Fever, al klinkt die toen ook een stuk krachtiger, door de overheersende pompende bas.
Zo sterk als bij de eerste 2 tracks wordt het vervolgens nergens meer; het Disney achtige einde van This Place Hotel (Aka Heartbreak Hotel) had voor mij achterwege mogen blijven, en met ballads als Time Waits for No One heb ik weinig, al hoor je dan wel het beste waar Michael vocaal toe in staat is.
Eigenlijk vind ik Victory als plaat een stuk beter, vooral als je bedenkt dat Michael Jackson toen al heel groot was, en toch nog al zijn tijd, energie en bezieling in dit (groeps)album legt.
Als gigantische reuzen werden ze daar afgebeeld, nog steeds, zelfs na 40 jaar maakt deze meer indruk dan alle video’s die Michael Jackson vervolgens maakte.
Natuurlijk zaten die perfect in elkaar, maar als 5 jarig jochie viel mijn mond wel open bij Can You Feel It, net zoals bij die jongen in de clip die besproeid werd door een gouden glitterregen.
Net nog eens gekeken, en ik blijf deze geweldig vinden.
Nu terug naar de versie op Triumph, hier vind ik de zang van Michael veel te fel naar voren gebracht, het hele nummer zit wat raar in de mix.
Persoonlijk vind ik live versies van dit nummer vaak nog beter, het tempo is dan wat omhoog geschroefd, waardoor het nog een stuk krachtiger wordt.
Met trots wordt vermeld dat Michael zich met de productie bezig hield, maar dit heeft wel als gevolg dat voornamelijk zijn stem zeer duidelijk hoorbaar is.
Ze willen dicht bij het geluid van Quincy Jones blijven, maar die voegt wel net wat extra toe.
Lovely One is ook een geweldig nummer, en bij de funky swing moet ik ook denken aan een act als Commodores, die hier voornamelijk bekend is door de ballads, maar die ook een echt funk geluid wist neer te zetten.
De plaat is absoluut gedateerd, echt een discoplaat, maar die sfeer geeft hetzelfde nostalgische gevoel als een Saturday Night Fever, al klinkt die toen ook een stuk krachtiger, door de overheersende pompende bas.
Zo sterk als bij de eerste 2 tracks wordt het vervolgens nergens meer; het Disney achtige einde van This Place Hotel (Aka Heartbreak Hotel) had voor mij achterwege mogen blijven, en met ballads als Time Waits for No One heb ik weinig, al hoor je dan wel het beste waar Michael vocaal toe in staat is.
Eigenlijk vind ik Victory als plaat een stuk beter, vooral als je bedenkt dat Michael Jackson toen al heel groot was, en toch nog al zijn tijd, energie en bezieling in dit (groeps)album legt.
* denotes required fields.