Lucinda Williams - Lucinda Williams (1988)

Lucinda Williams is een van de weinige artiesten waar ik dag in, dag uit naar kan luisteren zonder dat het irritaties oproept. Ik geef toe, ze zingt niet altijd even zuiver, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd met haar door het leven getekende, karakteristieke stemgeluid dat voor mij door merg en been gaat. Songs vol littekens, tranen en pijn, zo luidde eens een titel van een recensie in het NRC. Die titel ben ik nooit vergeten, want dat is in feite de essentie van waar het in de muziek van Williams om draait.

Met haar album Car Wheels on a Gravel Road won ze in 1998 zeer terecht een Grammy Award, maar wat veel mensen misschien niet weten is dat ze al lang daarvoor haar sporen als artiest ruimschoots had verdiend. Voor mij in ieder geval wel, want met haar unieke mix van roots rock, country en folk wist ze ook al op eerdere platen – zoals dit album uit 1988 – te verrassen.

Veel van de tracks op deze plaat handelen over uitgedoofde relaties, over onvervuld verlangen en gemis. Over een zoektocht naar echtheid en authenticiteit. Side of the Road, Like a Rose en Sundays zijn bijvoorbeeld goede voorbeelden van ingetogen, breekbare nummers waar deze pijn goed naar voren komt. Tracks als I Just Wanted to See You So Bad en Changed the Locks zijn wat meer recht-toe-recht-aan, maar door de wat lichtere toon passen ze prima op dit album.

Zo goed als Car Wheels on a Gravel Road is deze plaat niet, maar dat is geen schande. Ook dit album weet van begin tot eind te boeien en kent geen zwakke momenten: 4,5*.

na haar tweede album "Happy Woman Blues" duurde het 8 jaar voordat dit derde gelijknamige album van Lucinda Williams uitkwam. geen idee waarom, maar het was het wachten waard.

een enorm sterke collectie van 11 eigen songs met 1 cover het bluesy "I Asked for Water" van Chester Burnett beter bekend als Howlin' Wolf.

(alt) country, blues, folk, (roots) rock het komt allemaal voorbij op dit naar mijn mening eerste volwaardige album van haar, met een aantal prachtige breekbare liedjes als "Like a Rose", "Am I Too Blue" en "Price to Pay" met teksten over allerlei liefdesleed, geweldig gezongen met haar doorleefde, krachtige ietwat schelle stem muzikaal omlijst door o.a. weemoedige fiddle klanken en voorzien van prachtige backing vocals van Jim Lauderdale en Pat Quinn.

mid-tempo nummers als "Abandoned", "Big Red Sun Blues" (volgens haar geïnspireerd door de muziek van Doug Sahm) , het melodieuze "Passionate Kisses" en het kippenvel bezorgende "Side of the Road" zijn eveneens sterkhouders op dit album dat geen zwakke plekken heeft.

ook het stevige "Changed the Locks" en de aanstekelijke cajun klanken van "Crescent City" over haar jeugdherinneringen aan haar tijd in New Orleans zijn nummers die direct blijven hangen.

doet voor mij niet of nauwelijks onder voor de albums "Sweet Old World" (1992) en haar magnum opus "Car Wheels on a Gravel Road"(1998). oud user Pietro heeft het hierboven al eerder mooi verwoord. de re-issue uit 1998 (Koch) klinkt kristalhelder, waardoor de liedjes nog beter tot hun recht komen.

Album werd geproduceerd door Lucinda Williams, Gurf Morlix & Dusty Wakeman
Recorded at Mad Dog Studios, Venice, California

haar band bestond ten tijde van dit album uit:

Lucinda Williams: lead vocals, acoustic guitar
Gurf Morlix: vocals, electric 6 & 12 string guitars, acoustic guitar, mandolin, dobro, pedal steel, lap steel, 6-string bass
Dr. John Ciambotti: Fender 3-string bass, stand-up bass, bass
Donald Lindley: drums

Additional musicians: Skip Edwards (keyboards), Juke Logan (harmonica), Doug Atwell (fiddle), Steve Mugalian (washboard), Chris Gaffney (accordion), Jim Lauderdale/Pat Quinn (back-up vocals)