Meshuggah - Chaosphere (1998)

Die riffs in het intro van Mouth Licking... Hoe krijgt iemand zoiets in GODSNAAM voor elkaar...

iemand, omschreef dit album als jazz

zit in de buurt idd

Wel een redelijk gestoorde variant erop, in ieder geval.

Naar de 4.5. Bruutste shit ooit

YouTube - Meshuggah - The Mouth Licking What You've Bled - analysis

M'n respect voor deze band is zojuist verhonderdvoudigd...

En ze spelen het live nog klaar ook!

I.....AM I THE NEXT?

Tja, OK, het is dan wel meer dan extreem ingewikkeld en ongetwijfeld über-frustrerend voor elke gitarist die zich eraan wil wagen, maar wat blijft er nog over van een nummer? Muziek is emotie; metal belichaamt (meestal) de emotie woede, maar dit gaat me gewoon te ver. Als je even niet denkt hoe moeilijk het is om te spelen, wat hoor je dan? Raggen op gitaren en een kerel die erover staat te schreeuwen. Dat is mijn probleem met het extreemste der metal, het gaat er zo vaak om: "Hoe hard technisch kunnen we gaan?", maar het verliest zijn spontaniteit en zit zo vol gepropt met het moeilijkste van maatsoorten, abnormale riffs en drumpatronen dat het allemaal verdrinkt in een oceaan van lawaai. Aan de andere kant, als de moeilijkheidsgraad van de nummers je maatstaf is, ja, dan kan ik wel begrijpen dat je hier helemaal van achterover valt.

Ik had al veel gehoord van Meshuggah, maar als dat nummer representatief is voor de rest, ben ik gelijk al niet meer geneigd meer van de groep te gaan verkennen.

Tja, maar dat is dus eigenlijk niet wat Meshuggah zo goed maakt. Het zijn nu juist die ontzettend brute grooves die dit album en Meshuggah in het algemeen zo goed maken. Natuurlijk is het technisch ontzettend hoogstaand en complex, maar dit alles staat echter wel in dienst van het luistergenot. Die polyritmiek geeft een hypnotiserend effect, afgezien van de moeilijkheidsgraad ervan.

Ze doen niet hun best zo moeilijk mogelijk te klinken. Ze spelen gewoon wat ze leuk vinden en bruut vinden klinken. De maatsoorten ontstaan gevoelsmatig, niet op papier, en daar verdienen ze alle lof voor!

Dat intro van Neurotica: Groovy as can be en aanvankelijk redelijk rechtlijnig, totdat ze drie maten door elkaar gooien. En dan nog steeds bij diezelfde break uitkomen!

It's elementary, my dear Watson.

Ik heb dat gevoel op Nothing nog extremer, misschien omdat die plaat wat minder dichtgetimmerd zit en iets trager is, waardoor de groove nog beter doorkomt.
Hier ervaar ik het vooral op Concatenation, New Millennium Cyanide Chrrist, Neurotica en The Mouth Licking...
Eigenlijk houdt alleen het te lang uitgerekte eindexperiment in Elastic de plaat van de 5 sterren af.

Edit: dan bedoel ik uiteraard de te lang doorgevoerde gitaarfeedback voorafgaand aan de mix van 4(?) nummers helemaal op het eind.

Die 'gitaarfeedback' moet je ook niet luisteren als van 'wanneer gaat het nou verder', als je er in opgaat is het best intens (en zo voorbij) en dan val je plotseling in een diep dal vol met meshuggah noise (zijn het maar 4 nummers? ik dacht dat het t hele album was), overweldigend!

Eigenlijk hebben zowel Nothing als Chaosphere als C33 zo'n gare afsluiting. Alleen komt er hier nog een mooie climax achteraan, wat het, wat mij betreft, meer goedmaakt dan bij de andere twee, die echt in een anticlimax eindigen. Vooral Nothing.

Mja, ik was inderdaad nogal kort door de bocht in mijn vorig bericht, maar dat komt gewoon doordat ik nogal overweldigd was door te luisteren naar The Mouth Licking... Die polyritmes zijn heel strak gespeeld, maar doen het voor mij eigenlijk meer chaotisch klinken dan wat. Moeilijk uit te leggen, maar mijn voornaamste probleem is dat er geen echte flow in de muziek zit. Bovendien ben ik niet aan de zangstijl (brulstijl) van Jens Kidman, althans niet in dat nummer.

Misschien probeer ik Meshuggah ooit nog wel 's opnieuw, maar voorlopig houd ik het er op dat het mijn ding absoluut niet is.

Catch 33 een gare afsluiting..?

Ik heb zelden zo'n overweldigende climax gehoord.

Tuurlijk, maar het minutenlange geplingel en gezoem van daarna is gewoon jammer. Ze hadden Sum wat mij betreft mogen afsluiten na de climax. Met anticlimax bedoel ik dat ze nog te lang doorgaan na de climax (inderdaad, niet helemaal juist gebruik van het woord climax) Net als dat Nothing beter was geweest zonder Nebulous en Obsidian.

Dat de climax aan het begin van Sum fenomenaal is ben ik met je eens, maar het probleem zit hem in de vijf minuten daarna.

Van obsidian kan ik nog enigszins begrijpen dat iemand dat niet veel vindt toevoegen (niet dat ik het er mee eens ben), maar Nebulous overbodig vinden gaat er bij mij echt niet in, behoort met gemak tot mijn favoriete 10 Meshuggah nummers. Traag, zwaar en laag gestemd... Het is voor mij juist een essentieel onderdeel van die plaat en bovendien het enige nummer wat er in de nieuwe mix van Nothing op vooruit is gegaan (nog een toefje trager...).

Hoewel ik wel veel respect heb voor het vakmanschap van de heren. zuchte ik eens hard,ik kon niks met deze muziek. Polyritmes,muzikanten die goden zijn op zijn instrumenten, normaal muziek in mijn oren, ditmaal niet. Ik zuchte nog eens toen ik het gemiddelde zag,waarom zo hoog!. Ik mis flow,climaxen en songwriterschap. Jammer dit had het begin kunnen worden van weer een muzikale liefde. Jammer!,zucht!

Dit is ook geen plaat om bij te gaan zuchten hè. Volume vol open en op je neer laten denderen (minstens zo hard dat je je eigen zuchten iig niet meer hoort). En Meshuggah beschuldigen van een gebrek aan flow is klinklare onzin. Zelden zo'n groovende metalband gehoord.

ik hoor die flow niet

Probeer eerst eens een ander album. Gezien jouw Top 10 zit de mogelijkheid er zeker in.

Dit is hun meest to-the-pointe album. DEI, Nothing, Catch 33 en de EP I lijken me betere instappers voor je. Ze zijn een stuk progressiever. ObZen en de EP None zitten er wat tussenin. Het debuut-album is vooral een heel aardige thrash-plaat, maar weinig schokkend vergeleken met wat erna kwam.

Nee, het zijn gewoon de eerste 4 nummers.

Hier is het hele album ineen, veel plezier!

Ik heb vandaag eens de discografie geregeld. Toen het nummer Elastic eenmaal voorbij kwam in vol 5.1 ornaat (mijn geluidsset, niet de mix), besloot ik om maar eens langs Musicmeter te gaan om te kijken wat anderen hierover te zeggen hadden. De beschrijving over het platwalzen, dat komt mijns inziens vrij dichtbij, hoewel ik nog steeds niet kan geloven dat ze serieus dit zo gespeeld hebben?

Ik heb dus een vraag, zijn de laatste 4 minuten van Elastic gewoon knap mixing & mastering werk? Of hebben ze dit daadwerkelijk zo gespeeld? Zo ja, HOLY FUCK.

Gewoon over elkaar heen geplakt, lijkt me.

Het zijn de eerste 4 nummers over elkaar heen geplakt, maar het zou me niets verbazen als ze dit ook daadwerkelijk zouden kúnnen spelen...

Steengoed, maar imo alleen interessant om die reden, hier ga ik niet dik 45 minuten voor de lol naar luisteren