Meshuggah - Chaosphere (1998)

Meshuggah, maar dan nog een niveautje zwaarder en ontoegankelijker dan D.E.I.. Bij het horen van deze plaat krijg je het idee dat er zoveel mogelijk geluid in zo min mogelijk tijd is gepropt. En dat is wonderbaarlijk goed gelukt, dit album staat als een betonnen bunker.

Dat is idd een erg mooie omschrijving. Vooral het einde van Elastic is echt te bruut voor woorden. Nergens is ook een melodietje te bekennen het is gewoon keihard beukwerk. Ik hou het nu nog maar even op een 3,5. Nog wat vaker beluisteren.

Op het einde van elastic zijn een aantal eerdere nummers van de CD door elkaar gemixed. Ik kan in ieder geval NMCC en Concatenation onderscheiden, maar Corridor of Chameleons en Neurotica schijnen er ook in te zitten. Nog maar eens luisteren dan.

Mijn favoriete nummer op dit album is trouwens NMCC, vooral die brul van Jens bij 4 minuten.

Jaaaaah helemaal mee eens. Dat klinkt echt heel erg bruut. nmcc is op future breedmachine hun beste nummer. Maar dit is toch hun beste cd. keihard, technisch, goede songstructuren. Een stuk beter dan nothing dat bol staat van technisch vernuft,dat de "flow" een beetje in weg staat.

Ik vind Nothing juist door dat technisch vernuft een betere "flow" hebben. Dit is meer een rechtoe rechtaan album (voorzover je daar bij Meshuggah van kunt spreken).

Laat ik het anders zeggen. Deze CD zou je eventueel nog op shuffle kunnen afspelen (wel met elastic eindigen), omdat ie uit allemaal echt losse nummers bestaat. Op Nothing staan natuurlijk ook allemaal losse nummers, maar shuffelen zou voor mij totaal de logica en dus de flow uit het album halen.

Oja, vergeet niet te stemmen op deze metalpareltjes, wie weet komen zo nog eens in de genre top-50.

Ik heb 'm nog maar eens opgezet en verdomme wat heerst dit toch ongelofelijk hard. Echt zo'n plaat waarbij ik de neiging heb de volumeknop zover mogelijk open te draaien tot de ramen bij wijze van spreken uit de sponningen springen, maar dat kan ik de buren natuurlijk niet aan doen, jammer.

Vanaf de eerste seconde wordt je gewoonweg uit je stoel geblazen door een muur van razende gitaren, beukende drums en een bulderende Jens Kidman. En het blijft maar komen, nummer naar nummer tot je totaal perplex en platgewalst op de grond ligt, wat in deze context een geweldig gevoel is.

Mensen die dit gevoel bij dit album niet hebben zetten 'm gewoon niet hard genoeg.

Wow, wat een kanonskogel deze plaat, om een of andere reden hoor ik de plaat nu pas voor het eerst. Ik kende Meshugga wel, maar om de een of andere reden heb ik er nooit platen van gekocht. na alle lovende woorden toch maar eens gaan checken, en ik oet zeggen dat ik daar geen spijt van heb. Alleen rest mij de vraag hoe in godsnaam maak je die muziek, alle ritmes zijn bijna tegenadraads, 3 en vierkwarts loopt door elkaar, er zitten hooks in die je normaal niet kunt verzinnen laat staan spelen zonder dat je uit de maat raakt. GENI-fokking-AAL dit is een peleton Tiger II's die zo over je heen komt walzen. heerlijk, er rest mij niets dan dit geweldmonster 5* te geven en heel hard op zoek te gaan naar hun back catalogue.

Nu is dit ook wel de "recht toe recht aan" beukplaat van Meshuggah. Zeker het werk na Chaosphere is wat experimenteler van aard.

De volgorde hoe ik de albums heb geluisterd van deze fantastische groep is een beetje merkwaardig.

Eerst de knaller I, daarna Destroy Erase Improve, vervolgens Catch 33, toen Nothing en nu het stevige album Chaosphere.

Ik kan helaas niet zo goed mijn mening uiten, maar ik ben er inmiddels wel achter dat Meshuggah 1 van me beste ontdekkingen is.

Dit album knalt weer heerlijk en ik merk dat ze aan het evalueren zijn de overgang van Destroy Erase Improve naar Nothing is duidelijk te horen.

Ik kan niks anders dan 5 sterren geven.

Ik had deze plaat al een tijdje op de harde schijf staan, maar heb em nu eigenlijk pas echt ontdekt. Ik maakte eerst kennis met het nieuwe Meshuggah-werk, waardoor ik wat moest wennen aan het wat oudere geluid, maar Chaosphere is na een paar luisterbeurten toch erg overtuigend. Wat een ontzettende ramplaat is dit zeg! Bovendien is deze Meshuggah-plaat veel minder rechtlijnig dan ie mij in eerste instantie leek. Het zit allemaal weer haarfijn in elkaar. Ik begin langzamerhand echt grote bewondering te krijgen voor Thomas Haake, wat kan die man ontzettend strak en tegendraads drummen zeg


Nadat ik bovenstaande gelezen had kon ik eindelijk iets gaan onderscheiden in het einde van Elastic, ik kon me al haast niet voorstellen dat het maar 1 nummer was. Het komt niet vaak voor, maar daar werd toch echt de grens bereikt van wat mijn gehoor aan onderscheidingsvermogen te bieden heeft, en toch.... heerlijk, die chaos
4,5*

Juist dat einde van elastic heerst onmundig, het kan voor mij niet over the top genoeg gaan. Ik weet nog dat ik dat einde voor het eerst goed hoorde toen ik in de auto zat, en de radio maar harder bleef draaien. Heerlijk

Veel mensen beweren dat dit album van meshuggah "recht toe recht aan" is. Hoewel ik moet toegeven dat het album een zekere structuur mist (op elastic na, heerlijk einde ) moet ik wel zeggen dat mensen die dat vinden nog maar een paar keer moeten luisteren. Ik vind dit album tot nu toe het beste album van Meshuggah omdat je ALLE nummers blijft luisteren. Bij Nothing en Catch 33 viel me op dat ik na een tijd luisteren bepaalde nummers ging luisteren en niet perse het hele album. Bij Chaossphere echter, luister ik tot op de dag van vandaag nog geregeld alle nummers. Misschien komt dat juist doordat het album geen duidelijke opbouw heeft en elk nummer een climax op zichzelf is.

Het album begint echt goed, vooral Concatenation en Neurotica zijn geniaal (die tekst ook: away... lost... gone-bound... phased-out... NON-EXISTING!), maar na track 5 wordt het wat minder. Sane is te recht-toe-recht-aan, Exquisite Machinery is een leuk experimentje, en Elastic, tsja, geweldige tekst wederom, maar de muziek, mwoah... vooral die outro is behoorlijk irritant. Beetje ongeïnspireerd ook, maar ja, het schijnt cool te zijn, die "he-het-is-afgelopen-o-nee-er-komt-nog-wat-bagger" outro's... Opeth en Radiohead doen het ook, niet bepaald de minste bands.

@ Ddk, had je dat bij Catch 33? Dat lijkt me nogal vreemd aangezien het praktisch 1 lang nummer is.

Dat bericht had ik een tijd geleden gepost toen ik nog niet zoveel meshuggah kende. Zoals je wel bij catch 33 kan lezen vind ik dat nu het beste meshuggah album.

En da's niet meer dan terecht (Nothing buiten beschouwing gelaten want wat dendert die ook lekker door zeg...)

new millenium cyanide christ: prachtclip!!!

Jezus wat een herrie... hoewel track 2 toch wel lekker klonk. Bij track 3 leek het net interessant te worden bij 3 minuut 12, maar toen bleek dat dit kwam door de krassen op de cd
Toen hield de luisterbeurt abrupt op...

Waardering zal ongetwijfeld later volgen, als ik ook de rest gehoord heb op mijn MP3.

Nou, ik was wel weer eens toe aan een lekkere beuk-cd... Alleen jammer dat track 3 dus niet helemaal op CD te beluisteren was, maar de MP3-speler pakte hem gelukkig wel.


Ja, daar kan ik me wel bij aansluiten. Met name bij NMCC is dit ontzettend goed gelukt.

Maar...


of ik de laatste drie tracks wel zo goed vind moet ook ik nog maar eens zien. Voorlopig 3.5*

Retestrakke plaat. Recentelijk ontdekt en ik denk dat ik 'm maar eens in m'n Top 10 smijt. Heerlijke takkeherrie van een buitenaards soort.

Op de 'harde' schijf??

Kolere, wat klinkt dit album als een brute slag van een mokerhamer tegen je kanis!!! De productie is zo onbeschoft dat het volume-level standaard al 3 streepjes harder is dan elk ander metalalbum dat ik ken. Alsof men bij de opnames gedacht heeft: 'Het kan ons geen ene ruk schelen wat men ervan denkt, wij schoppen met dit album de concurrentie volledig aan gort!!' en die hardheid is precies wat zo goed past bij dit materiaal.

Dan ga ik hem ook eens proberen.

Hoe catchy kan metal worden?

Ik heb hier op z'n minst twee jaar niet meer naar geluisterd, en toch heb ik dit album nog regelmatig in m'n hoofd zitten.

Vooral Neurotica, mijn god die chorus... Ik heb vaak genoeg een opwelling waarbij ik gewoon "Re-motivate me. I'm all there is to be. An omnipotent being so complete in my diversity." moet gillen.

Klasse apart, hoor.

Gauw weer eens luisteren, deze.

Die brute breaks in dat intro...
Hoe strak kan een band klinken? Nou, zo dus!

inderdaad.

Waarschijnlijk was de pure bruutheid van dit album mij een paar jaar terug gewoon te veel.

Mijn god was is dit een heerlijke plaat.

Elastic, wat is dat voor een nummer zeg. Niet te beschrijven zo bruut, ik ging zweten van het luisteren.

De rest van de plaat is ook ongelovelijk, ongelovelijk pittig en strak!

Het mag overdreven klinken, maar ik moet echt verhogen van 4,5 naar 5,0.
Ik zou het willen omschrijven als Thrash Metal, maar dan wel écht door Meshuggah. Belachelijk bruut, maar de geschifte patronen maken het simpelweg perfect.
En dan heeft zo'n album ook nog eens de meest geniale clip ooit door mij aanschouwd. (0% overdreven)

Wauw dit klinkt wel erg goed. Tijd om weer eens een 5.0 te geven.