Bonnie Raitt - Souls Alike (2005)

fantastische plaat zeer ondergewaardeerd , als je houd van een rijpe dame met een zeer mooie stem , goede composities , een perfecte groep muzikanten , een fantastische slide gitaar ( door haar zelf bespeeld ) !!!

beluister dit dan eens !!!

onverstaanbaar dat er niet meer mensen van deze muziek houden , een schande !

Nou ik wel. Ik heb haar in Ahoy in het voorprogramma van Eric Clapton gezien en ik heb een verzamelalbum van haar. Ze behoort al 25 jaar tot de top van het rock en blues firmament.
Dit album ken ik (nog) niet.

Tussen Souls Alike en Slipstream zit best wel een ruime tijd van 7 jaar. Wel jammer voor deze grande dame van de countryblues. Zeker ook omdat haar muziek net als goede wijn, beter gaat smaken naarmate de jaren vorderen. Ik vind dit Souls Alike net een tikkie gematiger als voorganger Silver Lining en Slipping Stream, maar ik ben haar zeker meer gaan waarderen als artiest.

de opvolger van het middelmatige "Silver Lining" ligt qua sound in het verlengde van dat album. een mix van blues rock, r&b en pop met hier en daar een licht jazz sausje.

er valt weinig aan te merken op de productie, de uitvoering van de liedjes of haar zang en slide gitaar spel. het probleem zit bij de kwaliteit van de liedjes. waar zij op eerdere albums songs coverde van gerenommeerde songwriters zoals o.a. Jackson Browne, John Hiatt, Eric Kaz en Randy Newman, kiest zij op "Souls Alike" voor nummers van relatief onbekende songwriters zoals David Batteau en Maia Sharp, het ondermaatse "Crooked Crown" en 2 nummers van de uit New Orleans afkomstige pianist Jon Cleary, de jazzy funk van "Love on One Condition" en de r&b boogie van "Unnecessarily Mercenary". een 3-tal nummers, zoals ook de zwakke melodie van "Deep Water" (John Capek/Marc Jordan) die niet willen beklijven. de stevige blues rock van "Two Lights in the Nighttime" (Lee Clayton/Pat McLaughlin) bevalt een stuk beter.

van de 3 ballads op dit album zijn "I Don't Want Anything" o.a. geschreven door country songwriter Liz Rose die meeschreef aan meerdere nummers van Taylor Swift en "So Close" de sterkhouders van dit album. de jazzy piano ballad "The Bed I Made" is 1 van haar mindere.

het prijsnummer is de opener "I Will Not Be Broken" een fraai laid-back bluesy nummer waarop zij o.a. reflecteert op het verlies van haar ouders die zij beide in 2005 binnen 4 maanden verloor.

waar dat op "Silver Lining" ook al het geval was drukt Jon Cleary wederom een stevig stempel op de muziek. in die zin is "Souls Alike" geen koerswijziging ten opzichte van dat album.

haar band is dezelfde als op de voorganger met Jon Cleary (Wurlitzer, B3, piano, backing vocals), James Hutchinson (bass), Ricky Fataar (drums, percussion) en George Marinelli (electric & acoustic guitars, backing vocals) met gastrollen van o.a. Mitchell Froom (Minimoog) en Maia Sharp/Arnold McCuller/Sweet Pea Atkinson (backing vocals).

Album werd geproduceerd door Bonnie Raitt (co-produced Tchad Blake)

"This album is dedicated in loving memory to my parents, John and Marge, whose extraordinary gifts will continue to shine in my music, my life and my heart forever"