Virgin Steele - Virgin Steele (1982)

Lekkere eerste plaat waar de band nog het meest lijkt op een zwaardere Rainbow. Naast toppers als Danger Zone, Children Of The Storm en Virgin Steele helaas ook wat foute hardrockers als American Girl die ik de band liever niet meer hoor maken. 3,5

Bekend geworden met het geweldige Children of the Storm van de US Metal verzamelplaat. Jammer van de zeer matige productie maar de muziek is over het algemeen dik in orde, typisch op de amerikaanse leest geente metal met veel spetterend gitaarwerk van Jack Star maar de hoge zang van David Defeis doet soms pijn aan je oren.. Pulverizer is een instrumentale gitaaruitbarsting gevolgd door het harde Living in Sin. De rest van de nummers zijn bovengemiddeld.

Onlangs dit album nog eens in zijn geheel beluisterd maar het viel me toch redelijk tegen. Een paar (relatieve) hoogtepunten tussen een hoopje middelmatigheid.

Het is met nogal veel albums Kronos als je ze nu beluisterd klinkt het allemaal wat minder. zal met de leeftijd en verandering van smaak te maken hebben en met de veel betere kwaliteit van de productie van wat er tegenwoordig verschijnt.. Er zijn diverse voorbeelden zoals Bitches Sin, Jaguar, Hawai, Vixen etc. Je zult ze vast wel kennen.

Nee, daar heeft het voor mij in dit geval niet mee te maken. Van dit album kende ik begin jaren tachtig enkel het nummer Children of the Storm. Eind jaren tachtig heb ik het wel een paar keer in zijn geheel beluisterd en toen vond ik het al niet zo bijzonder. Mogelijk omdat het niet hard genoeg is dacht ik, maar ruim de helft van het album blijkt gewoon slecht. Het melige Still in Love with You vind ik dan weer wel nog steeds tof. Dat zal de nostalgie zijn.

Voor mij geldt: 10x liever een ambachtelijke productie als deze dan die identiteitsloze pro-toolsproducties op veel metalalbums van nu. Soms ben ik dingen wat beu, maar ik kan door de bank genomen geen hekel krijgen aan dingen die ik vroeger erg tof vond.

Maar deze eerste Virgin Steele hinkt teveel op twee gedachten waarvan de betere gedachte nogal onderbelicht blijft. Nummers als American Girl en Drive On Thru zijn nogal doorsnee partyrock pogingen die het album behoorlijk vervuilen. Toch is het algehele Virgin Steele geluid voor mij charmant genoeg om enig plezier aan het album te bleven.

Ja, ik hoor ook liever zo'n oude karakteristieke 'slechte' productie dan die nieuwe 'goede' eenheidsworst. Daar ligt het niet aan.

En zelfs het hinken op twee gedachten hoeft niet per definitie storend te zijn. Het debuut van Manowar lijdt daar in mijn oren niet onder. Integendeel. Het ene vult daar perfect het andere aan.

Maar hier werkt die mix in ieder geval niet. In Pictures of You worden de geile gilletjes van DeFeis even echt onuitstaanbaar.

Als hij zijn driften wat sublimeert en naar zwaarden en heroïsche verhalen afleidt is het resultaat een pak beter. Voor dat andere hebben we Mötley Crüe al.

Zo bedoel ik het ook. Partyrocknummers maken, prima. Maar de nummers hierop zijn te zwak om over naar huis te schrijven.

Don't Say Goodbye Tonight van Guardians Of The Flame of On The Wings Of The Night van Age Of Consent vind ik een stuk sterker wat dat betreft.

Maar de ultieme Virgin Steele is inderdaad de krijgseposdebiterende variant die vanaf medio jaren 90 definitief al het andere aan de kant zette.

Die albums moet ik ook nog eens van naderbij beluisteren. Ik kan de vergelijking nu niet echt maken.

Een hekel krijgen is niet het juiste woord bij mijn opmerking over hoe ik tegenwoordig tegen bepaalde albums aankijk. De muziek doet mij anno 2012 gewoon minder maar de nummers die ik toen het beste vond zijn dat nu nog steeds. In het geval Virgin Steele is Children of the Storm gewoon voor mij het beste. Wat betreft de opmerking over de karakteristieke slechte productie is het natuurlijk ook ieder zijn smaak. ik heb er geen moeite mee maar als een heavy metal plaat lekker vet uit je boxen knalt dan heeft dat toch mijn voorkeur.Qua beoordeling van dit album zitten we toch bijna op een lijn en dat zegt genoeg.

Een nieuwe marathon, dit keer van mijn keuze. Virgin Steele is toch altijd een van mijn favoriete bands geweest, maar er zijn bepaalde albums van vroeg en laat die ik ook te weinig tot me heb genomen. David DeFeis' zang is de voornaamste smaakmaker, want er is echt geen enkele zanger die zo over the top gaat als hij. Robert Plant, Ian Gillian en Freddy Mercury mogen absoluut wel genoemd worden als grote inspiratiebronnen, maar de hoogtes die hij kiest overtreffen al deze drie zangers. Is het materiaal verder ook zo goed? Absoluut niet.

Wat het debuutalbum echter wel leuk maakt is een enorme hoeveelheid enthousiasme en energie. De ritmesectie is rauw en helder, de gitaarpartijen zijn chaotisch en rauw en DeFeis gaat echt alle kanten op met zijn gegil. Dit levert een hoop 'net niet'-songs op, maar Danger Zone en Dead End Kids zijn wel degelijk best gaaf. Children Of The Storm is echter een erg goed nummer, terwijl ook titeltrack Virgin Steele een fijne proggy kant van de band laat horen. Het doet wat aan Queen en Rainbow denken, maar er zit een meer eigen sound in dan dat en beloof nog wat te worden. De epische kant spreekt me altijd meer aan, maar een voorzichtige 4 sterren ga ik toch echt wel geven.

Hmm, toch beter dan ik me kan herinneren. Toen hoorde ik vooral doorsnee metal dat nergens echt bijzonder is. Vandaar er toch een halfje bij. De muziek is over het algemeen niet heel bijzonder en klinkt teveel als al die andere US metalbands uit die tijd om bijzonder te zijn. Toch wordt het enthousiast gebracht en hoor je hier en daar toch best goede dingen. Er zit ook wat Queenachtige glam en kitscherige stukken met een aardig guilty pleasure gehalte. Het geheel is zeker niet slecht en prima aan te horen. Ik heb alleen geen spijt dat ik dit album ooit weggedaan heb.

Na de doorbraak van de new wave of British heavy metal, maar nog vóór de Amerikaanse speed- en thrashmetalgolf was er een periode dat Amerikaanse heavy metal van zich liet horen. Drie groepen bereikten mijn oren: eerst Riot en later The Rods en Virgin Steele, allen uit de regio New York.

Het zal in het voorjaar van 1983 zijn geweest dat ik in Oor een recensie van het titelloze debuut van Virgin Steele las. Hierin werd gitarist Jack Starr heel positief omschreven. Ik wilde graag een nieuwe gitaarheld ontdekken; de eindexamens had ik zojuist na hard werken voltooid, een beloning was op zijn plaats. Op naar de Grote Stad.
Daar vond ik de science-fictionhoes indrukwekkend. De foto’s op de achterzijde overtuigden mij dat het qua heavy gehalte wel goed zat: het enorme zwaard dat zanger David DeFeis beethield zorgde ervoor dat ik bij voorbaat al om was. Zo kocht ik de plaat op de gok. Verras mij maar!
De plaat verscheen hier bij Music For Nations en dat zonder speciale binnenhoes. Op Discogs zie ik dat de Amerikaanse uitgave wél een tekstvel bevatte met daarop bedankjes aan onder andere "onze" Charles Hunfeld van Aardschok.

Op Virgin Steele trof ik enerzijds epische, verhalende metal aan in de traditie van het Rainbow met Ronnie James Dio, bij de New Yorkers in een eigen jasje. Avontuurlijk en krachtig. De nummers die DeFeis (zijn stem steevast in een wolkje echo) met Starr schreef, bleken veelal de beste. Op de A-kant waren dit vooral opener Danger Zone, dat begint met een klassiek thema, naar ik aannam van Johann Sebastian Bach; een uptempo nummer waarop de groep zich warm speelt. Na enkele hardrockachtige nummers waarin blues doorsijpelt, sluit Still in Love with You de A-zijde af; een powerballad waar Starr ondanks het “weke” onderwerp kan excelleren, bovendien voorzien van enkele tempowisselingen.
En dan de klapper. Children of the Storm opent de B-kant en is waarschijnlijk het beste nummer dat ik dat jaar tegenkwam. Veel variatie, sterk gedrumd door Joey Ayvazian met fraaie toetsenpartijen en fabuleus gitaarspel. Op Pulverizer is slechts een overstuurde gitaar te horen; Starr soleert bliksemsnel, wat extra werkte als ik de muziek extra hard zette: de noten knalden mijn kamer in... Tenslotte de titelsong met ook al een episch verhaal en diverse tempowisselingen, waar wederom lekker basdrumwerk klinkt.

Anderzijds klonken flauwere liedjes waar ik minder mee had, terwijl Starr desondanks lekker soleert en de ritmesectie (ook bassist Joe O'Reilly moet worden genoemd) wederom solide blijkt. In American Girl en Pictures on You klinken invloeden van Frank Marino, waar mijn maatje zo’n fan van was. Het is er bluesachtiger.
Waar je tegen moest kunnen waren de vele hoge uithalen van DeFeis, maar daar had ik geen bezwaar tegen. De productie was daarbij wat wollig, wat vooral duidelijk wordt als die gitaar-in-je-smoel-solo van Pulverizer wordt gevolgd door de blikkerige gitaarsound van Living in Sin.
De goede nummers vond ik echter van hoge kwaliteit, met Children als instant klassieker. Uiteraard probeerde ik enkele vrienden te overtuigen, dit met weinig succes.

De plaat is niet op streaming te vinden, uitgezonderd YouTube. Op heruitgaven wordt inmiddels bevestigd dat de eerste tonen van het album van Bach zijn geleend, vermeld als Minuet in G Minor.
Voor The Book of Burning (2001) heeft de band enkele nummers opnieuw opgenomen, maar ik prefereer absoluut de versies met Jack Starr: zijn spel en timing vind ik namelijk nog altijd briljant.
Voeg zijn kwaliteiten samen met de avontuurlijke composities die DeFeis voor dit album schreef en je hebt een alleraardigst album met een groep zoekende naar een eigen stijl. Ik waardeer het geheel op drieëneenhalve ster, maar de sterke nummers zijn minimaal een ster meer waard.

DeFeis heeft zijn hele verzameling weer van de Spotfiets laten halen. Ik heb dit en alle andere tot en met Visions Of Eden op CD. Al moet ik zeggen dat ik tot en met Life Among The Ruins alleen heruitgaven bezit. En wat nu zo jammer is, is dat DeFeis die albums niet met rust heeft kunnen laten. Ander, artwork, andere mixes, andere trackvolgorde, lukraak nieuwe nummers toegevoegd. Dat vind ik echt het rukke aan die man. Er zit geen rem op.

Enfin, het debuut vind ik charmant omdat we daar hele rudimentair de epische metal al wel horen maar wel eerst mogen genieten van het hoofdbestanddeel: Amerikaanse glammerige hardrock. En daar heb ik toevallig ook een zwak voor. Danger Zone opent stuwend om daarna uit wat vrolijkere vaatjes te tappen. Dat contrast vind ik heerlijk. Children Of The Storm is natuurlijk wel het klapstuk. Verder een heerlijk schizofreen debuutplaatje.

Ik heb wel een zwak voor deze band, maar dit debuut is wel erg en erg matig. Op 1 nummer na is het droefheid troef. Zwakke nummers en zwakke productie. Nee jammer, maar deze gaat niet in mijn collectie.

Sinds 23 augustus via Steamhammer/SPV herverschenen in een remix. Zie hier. Die (zowel op 2lp als cd beschikbaar) is objectief beschouwd / beluisterd beter dan de originele versie, wat an sich niet moeilijk is. Gelukkig heeft DeFeis niet de zangpartijen vervangen door zijn huidige stemcapriolen. Wel hoor ik hier en daar wat nieuwe toetsenpartijen, of zaten die in de oorspronkelijke opnamen verscholen?

En dan ben ik een soort van in de war. Ik ben kennelijk zó gehecht aan de oorspronkelijke mix, ondanks de onvolkomenheden, dat ik me afvraag of dit de aanschaf waard is. Gelijktijdig met deze versie verscheen er ook één van opvolger Guardians of the Flame, nog zo'n gouden album in mijn persoonlijke historie.

De matige produktie en de kinderachtige gilletjes van de zanger daargelaten, is dit een redelijke metalplaat die ik kocht toen hij net uit was. Met name door het gebruik van keyboards en het epische gehalte van sommige nummers dringt in de verte de vergelijking op met Rainbow uit haar beginjaren, en het is bepaald geen schande als je vergeleken wordt met deze grote jongens.
Het orkestrale begin met de overgang naar Danger Zone is om je vingers bij af te likken. Children of the Storm en de ballad Still in love with you zijn eveneens schitterend. Grote minpunt vind ik zoals gezegd de belabberde produktie en de matige zang, naast enkele beduidend mindere nummers die er ook op staan.