Virgin Steele - Virgin Steele (1982)

Een nieuwe marathon, dit keer van mijn keuze. Virgin Steele is toch altijd een van mijn favoriete bands geweest, maar er zijn bepaalde albums van vroeg en laat die ik ook te weinig tot me heb genomen. David DeFeis' zang is de voornaamste smaakmaker, want er is echt geen enkele zanger die zo over the top gaat als hij. Robert Plant, Ian Gillian en Freddy Mercury mogen absoluut wel genoemd worden als grote inspiratiebronnen, maar de hoogtes die hij kiest overtreffen al deze drie zangers. Is het materiaal verder ook zo goed? Absoluut niet.

Wat het debuutalbum echter wel leuk maakt is een enorme hoeveelheid enthousiasme en energie. De ritmesectie is rauw en helder, de gitaarpartijen zijn chaotisch en rauw en DeFeis gaat echt alle kanten op met zijn gegil. Dit levert een hoop 'net niet'-songs op, maar Danger Zone en Dead End Kids zijn wel degelijk best gaaf. Children Of The Storm is echter een erg goed nummer, terwijl ook titeltrack Virgin Steele een fijne proggy kant van de band laat horen. Het doet wat aan Queen en Rainbow denken, maar er zit een meer eigen sound in dan dat en beloof nog wat te worden. De epische kant spreekt me altijd meer aan, maar een voorzichtige 4 sterren ga ik toch echt wel geven.

Hmm, toch beter dan ik me kan herinneren. Toen hoorde ik vooral doorsnee metal dat nergens echt bijzonder is. Vandaar er toch een halfje bij. De muziek is over het algemeen niet heel bijzonder en klinkt teveel als al die andere US metalbands uit die tijd om bijzonder te zijn. Toch wordt het enthousiast gebracht en hoor je hier en daar toch best goede dingen. Er zit ook wat Queenachtige glam en kitscherige stukken met een aardig guilty pleasure gehalte. Het geheel is zeker niet slecht en prima aan te horen. Ik heb alleen geen spijt dat ik dit album ooit weggedaan heb.

Na de doorbraak van de new wave of British heavy metal, maar nog vóór de Amerikaanse speed- en thrashmetalgolf was er een periode dat Amerikaanse heavy metal van zich liet horen. Drie groepen bereikten mijn oren: eerst Riot en later The Rods en Virgin Steele, allen uit de regio New York.

Het zal in het voorjaar van 1983 zijn geweest dat ik in Oor een recensie van het titelloze debuut van Virgin Steele las. Hierin werd gitarist Jack Starr heel positief omschreven. Ik wilde graag een nieuwe gitaarheld ontdekken; de eindexamens had ik zojuist na hard werken voltooid, een beloning was op zijn plaats. Op naar de Grote Stad.
Daar vond ik de science-fictionhoes indrukwekkend. De foto’s op de achterzijde overtuigden mij dat het qua heavy gehalte wel goed zat: het enorme zwaard dat zanger David DeFeis beethield zorgde ervoor dat ik bij voorbaat al om was. Zo kocht ik de plaat op de gok. Verras mij maar!
De plaat verscheen hier bij Music For Nations en dat zonder speciale binnenhoes. Op Discogs zie ik dat de Amerikaanse uitgave wél een tekstvel bevatte met daarop bedankjes aan onder andere "onze" Charles Hunfeld van Aardschok.

Op Virgin Steele trof ik enerzijds epische, verhalende metal aan in de traditie van het Rainbow met Ronnie James Dio, bij de New Yorkers in een eigen jasje. Avontuurlijk en krachtig. De nummers die DeFeis (zijn stem steevast in een wolkje echo) met Starr schreef, bleken veelal de beste. Op de A-kant waren dit vooral opener Danger Zone, dat begint met een klassiek thema, naar ik aannam van Johann Sebastian Bach; een uptempo nummer waarop de groep zich warm speelt. Na enkele hardrockachtige nummers waarin blues doorsijpelt, sluit Still in Love with You de A-zijde af; een powerballad waar Starr ondanks het “weke” onderwerp kan excelleren, bovendien voorzien van enkele tempowisselingen.
En dan de klapper. Children of the Storm opent de B-kant en is waarschijnlijk het beste nummer dat ik dat jaar tegenkwam. Veel variatie, sterk gedrumd door Joey Ayvazian met fraaie toetsenpartijen en fabuleus gitaarspel. Op Pulverizer is slechts een overstuurde gitaar te horen; Starr soleert bliksemsnel, wat extra werkte als ik de muziek extra hard zette: de noten knalden mijn kamer in... Tenslotte de titelsong met ook al een episch verhaal en diverse tempowisselingen, waar wederom lekker basdrumwerk klinkt.

Anderzijds klonken flauwere liedjes waar ik minder mee had, terwijl Starr desondanks lekker soleert en de ritmesectie (ook bassist Joe O'Reilly moet worden genoemd) wederom solide blijkt. In American Girl en Pictures on You klinken invloeden van Frank Marino, waar mijn maatje zo’n fan van was. Het is er bluesachtiger.
Waar je tegen moest kunnen waren de vele hoge uithalen van DeFeis, maar daar had ik geen bezwaar tegen. De productie was daarbij wat wollig, wat vooral duidelijk wordt als die gitaar-in-je-smoel-solo van Pulverizer wordt gevolgd door de blikkerige gitaarsound van Living in Sin.
De goede nummers vond ik echter van hoge kwaliteit, met Children als instant klassieker. Uiteraard probeerde ik enkele vrienden te overtuigen, dit met weinig succes.

De plaat is niet op streaming te vinden, uitgezonderd YouTube. Op heruitgaven wordt inmiddels bevestigd dat de eerste tonen van het album van Bach zijn geleend, vermeld als Minuet in G Minor.
Voor The Book of Burning (2001) heeft de band enkele nummers opnieuw opgenomen, maar ik prefereer absoluut de versies met Jack Starr: zijn spel en timing vind ik namelijk nog altijd briljant.
Voeg zijn kwaliteiten samen met de avontuurlijke composities die DeFeis voor dit album schreef en je hebt een alleraardigst album met een groep zoekende naar een eigen stijl. Ik waardeer het geheel op drieëneenhalve ster, maar de sterke nummers zijn minimaal een ster meer waard.