Sheryl Crow - Sheryl Crow (1996)

Het kan nogal ontnuchterend zijn een bepaalde artiest te beluisteren na verloop van tijd.

En vanavond heb ik een opdoffer van jewelste gekregen en bleef ik verweesd achter met één vraag: "Waar is de Sheryl Crow van haar debuut gebleven?" Met andere woorden: waar is dat warme, verfrissende geluid gebleven?

Dit album vind ik tamelijk dramatisch - het lijkt op twee ideeën te hinken: het publiek van haar debuut consolideren en tergelijkertijd zieltjes winnen van het "rock"-publiek (wie en wat dat ook moge betekenen ).

En ja hoor - Sheryl kan een 'tough girl zijn. Kijk, maar naar die hoesfoto en luister maar naar A Change would do you good , een sneer naar de vermeende vrouwenhaat van bepaalde rockjournalisten.

Misschien kan een verandering goed doen, Sheryl - maar toch zeker niet via dit soort halfbakken "rockend" nummer. Dan heb je het op eerste gehoor leuke Everyday is a winding road , maar dat blijkt na al die jaren een soort non-nummer te zijn.

Wat erger is: dit album lijkt gemaakt te zijn met een marketing-plan in 't achterhoofd.

Nu maak ik me helemaal niet de illusie dat ik een consument ben die meteen doorheeft wanneer hij bespeeld wordt door de kundige handen van allerhande commercieel denkende medemensen. Integendeel - ik ben ook zo'n consumptieclown

Maar wanneer ik het marketingplan hoor , vind ik dat tamelijk ontstellend. Het lijkt wel een soort muzikaal kleurboekje. Akkoord, muzikaal klinkt het allemaal errug verzorgd.

Een afgeborsteld kostuum ziet er puik uit, maar een T-shirt zit toch stukken makkelijker, Sheryl

Whatever er aan dubbele doelstellingen ten grondslag zou kunnen zitten: dit album is volgehangen met sterk materiaal. De composities zijn lekker, los ofwel hartverscheurend. Prijsnummer is The Book.

Het beste Sheryl Crow album! Met de hits Everyday Is a Winding Road en If It Makes You Happy!

Even een verlate reactie op het stukje van Zachary, waar ik het zeer mee eens ben trouwens. Ik vind het debuut best goed, deze plaat niet. Aan het verschil tussen de twee albums zit een verhaal vast:

We schrijven begin jaren '90. Sheryl Crow had talent en een platencontract. Ze nam een album op maar haar platenmaatschappij keurde het album af . Ze had op dat moment een vriend, Kevin Gilbert en die had een kelder waar zijn vrienden wekelijks jamsessies hielden op dinsdagavond. Sheryl Crow werd daarvoor uitgenodigd en de jamsessies werden al snel vruchtbaarder en resulteerden in liedjes. Sheryl nam meestal de zang voor haar rekening en schreef teksten.

Er was een hoop tevredenheid over de liedjes en de "Tuesday Night Music Club" besloot dat ze ze wilden uit gaan brengen. Eerst als bandalbum maar uiteindelijk werd besloten er het "nieuwe"debuut van Sheryl Crow van te maken. Het album kreeg wat aandacht, mede dankzij debuutsingle Run Baby Run. Maar het werd pas echt een millionseller toen All I Wanna Do (wat bijna het album niet had gehaald) een joekel van een hit werd. Er werd flink getourd en er volgde een rustpauze. Ondertussen was de relatie tussen Gilbert en Crow uitgegaan.

Na die rustpauze bleek tot ontsteltenis van de Tuesday Night Music Club-leden dat Crow zonder hen aan haar tweede album begonnen was. Sheryl was verder gegaan andere muzikanten, alleen de drummer mocht meedoen, en had haar bandleden daarvan in eerste instantie niets verteld. Op dit album is het goed te horen. De losse jam-achtige sfeer van TNMC is volledig verdwenen en Sheryl Crow zit in een veel strakker en doordachter radiorock jasje. Al zijn er wel een paar halfbakken, mislukte pogingen om een beetje de vibe van het debuut terug te halen (zoals Everyday is a Winding Road).

Met Gilbert is het trouwens niet goed afgelopen. De man kreeg last van depressies en heeft uiteindelijk een einde aan zijn leven gemaakt.

Met Crow is het muzikaal nooit meer goedgekomen. Ze heeft zelfs de twijfelachtige eer om een van de slechtste concerten die ik ooit bijgewoond heb te hebben gegeven (op werchter 1997).

Ik vind dit wel een vrij goed album. De kritiek erop kan ik me wel voorstellen maar desondanks mag ik hem (net als het debuut) graag luisteren. Ik hou wel van rock en Sheryl Crow vermijdt toch wel redelijk de standaard deuntjes.

Het album hierna ging het echter helemaal mis. Wat een saaie bedoening is dat.

Of Kevin Gilbert doelbewust een eind aan zijn leven heeft gemaakt, weet ik niet. Het is een beetje hetzelfde verhaal als bij INXS' Michael Hutchence. Verder ken ik haar albums niet, maar ik kan me wel iets bij het verhaal voorstellen. Ik zag haar in '97 op Torhout (een dag voor het optreden op Werchter) en dat was ook ontzettend slecht.

Op mijn versie staat ook het mooie 'Sad sad world'.

Sja wat een verhaal en dan deze opmerking maken. Het is een mening, dus die respecteer ik maar .

Dit album is inderdaad minder als haar debuut, maar vergelijken moet je dan ook niet doen. Het is een album die volwassener klinkt en ik vind het een lekker klinkend fris album.

Overigens heb ik haar in de Brabant hallen mogen meemaken (voorprogramma van Joe Cocker) op blote voetjes en ik heb nog nooit zo lekker en goed voorprogramma meegemaakt

Met de carriere is het verder wel goedgekomen hoor... zojuist het nieuwe Detours-album uitgebracht en toch weer van goede kwaliteit. tevens heeft ze met menig popartiest opgetreden, dus als het slecht was hadden Clapton en de Stones toch wel 'nee' gezegd.

Ik vind die sombere zware liedjes juist heel goed. All I wanna do is leuk, maar een beetje flauw ook wel. Ze is meer de kant van Strong Enough op gegaan, volgens mij het mooiste nummer van de eerste plaat.

Ik ben met musicboy eens dat Sad sad world een zeer mooie song is, net als The book, Redempion day en Home, heel sfeervolle rustige nummers. Je moet ervan houden, en het spreekt mij meer aan dan de vrolijke dingen die ze heeft gemaakt.

Ik heb het ook meer voor haar sombere kant, vandaar dat ik dit ook een prima album vind!

Mensen, zij zong toch ook Tomorrow Never Dies, op welk album staat dat nummer ook weer?

Op de soundtrack cd van de gelijknamige Bond film.

En op de Greatest Hits van deze dame waarop het schoonste van haar eerste albums... (moest even diep in de cd kast duiken)

Heel raar dat sad sad world niet bij de tracklisting staat
Vind ik persoonlijk een van de mooiste nummers van de cd.

Ik zag onlangs dat ze If it makes you happy solo zong, alleen met haar eigen gitaar, bij het programma van Elvis Costello dat op Het Gesprek te zien is. Een zeer aanbevelenswaardig programma overigens. Kijken daar meer bezoekers van MuMe naar?

Maybe Anges, If it makes you happy, A change would do you good en vooral Hard to make a stand zijn prima songs op dit album. Het is logisch dat ze zich na haar debuut in een meer rock-achtige kant zou ontwikkelen. Dat was de tijdgeest, zeker in Amerika. De ruimte voor de vrouwelijke singer/songwriters moest nog komen, een jaar of wat later.
Sheryl heeft onlangs weer een nieuw album uitgebracht, dat ik nog niet ken. Ik zou het leuk vinden als zij eens iets zou doen met een akoestische, rustige band, of zelfs solo. Ze zou het kunnnen.

In ieder geval vond ik dit geen gekke opvolger van het debuut. Haar zwakker punt blijft echter toch een beetje haar beperkte stemgeluid. Als dat wordt gecompenseerd door sterke composities is daar overheen te komen. Maar met mindere composities zoals op de de cd C'Mon C'Mon wordt het mainstreampop. Dat gevaar ligt bij haar wel steeds op de loer.

Die staat bij mij op de cd op nr 14 en op op nr 15 staat Hard To Make A Stand. Een duitse persing is het wel, dus dat waarschijnlijk hetverschil. Prachtig nummer idd Sad Sad World. De hele cd is eigenlijk gewoon geweldig!

Meer dan 6 jaar nadat je dit schreef, wil ik toch even melden dat ik dit één van de mooiere paradoxen vind die ik ooit las.

Grappig, nu ik starbright boy zijn reactie van aug. '07 lees gaat er bij mij heel in de verte een klein belletje rinkelen. Typische oja-belevenis

Persoonlijk vind ik dit Sheryls beste. Haar eerste album vond ik nogal matig, te gemaakt vrolijke honkytonk (All I wanna do. JAK!) Mijn vriendinnetje destijds had deze en luisterde ik bij haar (in eerste instantie met tegenzin maar omdat ik ook Starbright Boy zijn info kende wilde ik het wel een kans geven) vaak. Was een groeier! In tegenstelling tot het blije debuut* was dit serieus en donker, iets waar ik destijds erg van gecharmeerd was. Vooral Home, Redemption Day en The Book vind ik nog steeds erg mooi maar als geheel zoals gezegd imo haar beste. De opvolger ging nog wel maar daarna werd het snel minder. Heb 'r sinds c'mon c'mon eigenlijk niet eens meer geprobeerd. Mis ik nu iets?

* die mening was toen alleen gebaseerd op eerdergenoemde single. Valt eigenlijk wel mee.

Deze plaat maakt wat minder indruk dan haar debuut, het eerste gedeelte van het album is ijzersterk met de fraaie opener Maybe Angels gevolgd door sterke nummers als A Change Would Do You Good, Home , If It Makes You Happy & Hard To Make A Stand.
Daarna kakt het wat in met Love Is A Good Thing als dieptepunt, The Book & Sad Sad World is dan weer wel mooi.
Ik heb er ook nog een live CD bij met 6 nummers die absoluut de moeite waard zijn.

Ik heb deze cd destijds gekocht.. ik vond m erg goed..de hele cd wel..later vooral kant 1 inderdaad..en tegenwoordig draai ik er nog maar n paar nummers van..vooral dan Home..

4*

Dit blijft veruit mijn favoriete album van Sheryl Crow. Gevuld met veelzijdige melodieën en liedjes die uiteenlopende gemoedstoestanden bestrijken toont deze plaat haar talent om prachtige nummers te schrijven. Volwassen nummers die je bijblijven, met een kop en een staart. De begeleidende muzikanten zijn uitstekend, de teksten zijn doordacht, de productie is tiptop. Op deze plaat hoef ik geen enkel nummer over te slaan.

Jammer genoeg is dit album niet echt representatief te noemen voor haar hele oeuvre. De opvolger kon me ook nog wel bekoren, maar ergens daarna is ze me voorgoed kwijtgeraakt. Dat neemt echter niet weg dat ik deze tweede worp van haar voor altijd zal blijven koesteren.