Any Vegetable - Veg Out! (2016)
mijn stem
2 stemmen
Nederland
Rock / Roots
Label: CRS
-
Bird in Green (3:07)
-
Bottomfeeder Blues (3:06)
-
The Name of the Game (4:41)
-
Don't Really Think So (5:16)
-
The Greatest Lie Ever Told (4:39)
-
Sweet Magnolia White (2:50)
-
Dirt (5:00)
-
Dinner for 2 (5:49)
-
Colors (4:00)
-
The Kids (5:39)
0
geplaatst: 10 oktober 2016, 15:39 uur
Op de Bandcamppagina van de platenmaatschappij staat bij de omschrijving van deze formatie: “a group that can (AND WILL) blow your mind”. En laat dat net bij mij gebeurd zijn. Het idee voor deze groep ontsproot aan het brein van bassist Pieter Douma (BGUTI Orchestra, Blowbeat).
Een groep die moest gaan bestaan uit ervaren krachten en een paar jonge honden. De andere muzikanten van Any Vegetable zijn Aldo Spadaro (gitaar en slide), René Creemers (drums en percussie), Lizzy Ossevoort (zang), Baer Traa (zang en akoestische gitaar) en Johan Jansen (pedal steel).
Veg Out! werd mede door crowdfunding via Voordekunst gefinancierd. Ze omschrijven zichzelf als een krachtige rockgroep, die verder invloeden uit de jazz, country, blues en funk in hun muziek verwerken. Zelf hoorde ik ook nog wat reggae-invloeden.
Wat mij vooral aantrekt in hun muziek is, dat de songs boordevol inventieve wendingen zit, ook in de zang. Bij de opener Bird in Green zat ik direct op mijn puntje van mijn stoel, met name door de opvallende zang, en dat overkomt mij nog maar hoogst zelden.
De opener gaat naadloos over in het behoorlijk stevige Bottomfeeder Blues. Hier vechten diverse gitaren om de hoofdrol. De enige cover is het bekende ABBA-nummer the Name of the Game, wat geweldig gezongen wordt door de jonge zangeres Lizzy Ossevoort, die over een krachtige stem beschikt. Het ondergaat hier een transformatie naar een rocknummer.
De meeste nummers werden geschreven door Bouma en Traa. De zang wordt overigens keurig verdeeld onder de vocalisten. Zo wordt er in Don’t Really Think So gebruik gemaakt van beurtzang. Opvallende rol is hier voor de pedal steel. Een rustpunt vormt The Greatest Lie Ever Told. Vooral het fraaie gitaarspel valt hierop.
Mijn favoriete track is het funky Sweet Magnolia White, probeer daar maar eens stil bij te blijven zitten, gaat niet lukken. Van Dirt zag ik zojuist op YouTube een live uitvoering. Het lijkt me zeker geen straf om deze groep live te gaan zien! Let vooral op de heerlijk scheurende gitaren.
Op de laatste drie nummers is gastmuzikant Morris Kliphuis te beluisteren op hoorn. De koortjes op Dinner For 2 lijken een beetje op die uit de tweede helft van de jaren zestig. Van een loom reggae ritme is Colors voorzien. Bovendien doet het erg jazzy aan, net als afsluiter The Kids. Beiden zitten vol met inventieve wendingen.
Voor mij is Veg Out! een divers en verrassend rockalbum van een groep met veel potentie.
Any Vegetable - Dirt - YouTube
Een groep die moest gaan bestaan uit ervaren krachten en een paar jonge honden. De andere muzikanten van Any Vegetable zijn Aldo Spadaro (gitaar en slide), René Creemers (drums en percussie), Lizzy Ossevoort (zang), Baer Traa (zang en akoestische gitaar) en Johan Jansen (pedal steel).
Veg Out! werd mede door crowdfunding via Voordekunst gefinancierd. Ze omschrijven zichzelf als een krachtige rockgroep, die verder invloeden uit de jazz, country, blues en funk in hun muziek verwerken. Zelf hoorde ik ook nog wat reggae-invloeden.
Wat mij vooral aantrekt in hun muziek is, dat de songs boordevol inventieve wendingen zit, ook in de zang. Bij de opener Bird in Green zat ik direct op mijn puntje van mijn stoel, met name door de opvallende zang, en dat overkomt mij nog maar hoogst zelden.
De opener gaat naadloos over in het behoorlijk stevige Bottomfeeder Blues. Hier vechten diverse gitaren om de hoofdrol. De enige cover is het bekende ABBA-nummer the Name of the Game, wat geweldig gezongen wordt door de jonge zangeres Lizzy Ossevoort, die over een krachtige stem beschikt. Het ondergaat hier een transformatie naar een rocknummer.
De meeste nummers werden geschreven door Bouma en Traa. De zang wordt overigens keurig verdeeld onder de vocalisten. Zo wordt er in Don’t Really Think So gebruik gemaakt van beurtzang. Opvallende rol is hier voor de pedal steel. Een rustpunt vormt The Greatest Lie Ever Told. Vooral het fraaie gitaarspel valt hierop.
Mijn favoriete track is het funky Sweet Magnolia White, probeer daar maar eens stil bij te blijven zitten, gaat niet lukken. Van Dirt zag ik zojuist op YouTube een live uitvoering. Het lijkt me zeker geen straf om deze groep live te gaan zien! Let vooral op de heerlijk scheurende gitaren.
Op de laatste drie nummers is gastmuzikant Morris Kliphuis te beluisteren op hoorn. De koortjes op Dinner For 2 lijken een beetje op die uit de tweede helft van de jaren zestig. Van een loom reggae ritme is Colors voorzien. Bovendien doet het erg jazzy aan, net als afsluiter The Kids. Beiden zitten vol met inventieve wendingen.
Voor mij is Veg Out! een divers en verrassend rockalbum van een groep met veel potentie.
Any Vegetable - Dirt - YouTube
* denotes required fields.
* denotes required fields.