Mick Jagger - Wandering Spirit (1993)

Beste solowerk van Mick, wat waarschijnlijk deels te danken is aan producer Rick Rubin die hem tot het uiterste dreef (en na deze cd dus ook nooit meer gevraagd werd). De beste nummers van Wandering Spirit samen met de beste van Keiths Main Offender zouden een prima Stones album opgeleverd hebben.

Van deze kwaliteit mag hij er, wat mij betreft, elk jaar eentje op de wereld loslaten.

Put Me in the Trash is een erg lekker nummer met een sterke riff die volgens mij ook in open G gespeeld is. Dus in die zin wordt er bepaald niet van de gebruikelijke formule afgeweken.

Een echte rockplaat met lekker veel uptempo songs.

Lekkere plaat hoor deze van Jagger, zonder echt zwakke nummers. Hoogtepunten zijn het titelnummer, Wired all Night, Sweet Thing, Use Me en Angel of my Heart, maar vooral Don't Tear Me Up.

Hoewel de songs best aardig zijn, en er in instrumentaal opzicht voor mij wel het een en ander te genieten valt (vooral het gitaarwerk boeide mij), luister ik toch niet met veel plezier naar dit album.
Dat komt door de zang van Mick Jagger, die nogal eens in geschreeuw ontaardt. Ongetwijfeld een kwestie van smaak, want verder lees ik er in de diverse berichten niets over. Mooiste nummers vind ik
I've Been Lonely For So Long (maar luister ook eens naar het prachtige origineel van Frederick Knight uit 1972), het zeer aanvaardbare Hang On To Me Tonight en Angel In My Heart.

Mick mag van mij schreeuwen; heerlijk. Valt toch mee toch?
Heb dit album pas een paar weken in bezit. Wat een lekkere swingende rocknummers !
Ben een fan van de betere Stones albums. Zo heel erg ver zit dit er niet vanaf wmb ! Als ik de scores bekijk dan moet ik niet persé naar zijn andere solowerken.

Eindelijk de vinyl versie in huis. Toch altijd leuker dan cd.

Inderdaad zijn beste solo plaat.

Duet met Lenny (waarom nooit een single geweest??) en Sweet thing zijn wel de hoogtepunten.

De titeltrack doet erg aan de Stones denken, had zo op een album uit 68-72 kunnen staan.

Toch geen verkeerd album. Sweet Thing zweet en schuurt lekker funky en Jagger kreunt en steunt of het een lieve lust is. Ook het duet met Kravitz mag er zijn. Tuurlijk kan Jagger doen en laten wat hij wilt zonder op verkoopcijfers te letten , maar ik vind hem hier best wel geinspireerd klinken een fijn product afleveren. 3 en halve ster voor deze.

Wow, dit had ik van Jagger solo niet verwacht na zijn eerste twee mindere albums. Dit album is gewoon stukken beter. 'Hang on to Me Tonight' en 'Angel in My Heart' vind ik echt mooie en onbekende liedjes die ik niet van hem verwacht en zijn andere kant tonen.

Een paar dagen verder en wat luisterbeurten extra maken me minder enthousiast. Het is zijn voorlopig beste soloalbum (laatste ken ik nog niet, behalve het duet met een jankende Bono) en er staan geen misbaksels op, maar echte toppers ook weer niet. Het duet met Kravitz zit in de buurt van wat een misbaksel kan genoemd worden, 'Angel in my Heart' is een verborgen puur liedje.
3 sterren

Evening Gown, je hoort er nooit iemand over, zeker omdat men even bij moet komen na het verschrikkelijke use me, een dieptepunt op deze toch wel erg goede plaat.
Evening Gown, prachtig nummer over vermoedelijk Jerry Hall.
" While I'm waiting for your blond hair To turn grey " .
Dat krijg je wel met zo'n man als Jagger.

Laat op de avond de elpee op de speler..wat een lekker solo album is dit toch. Album klinkt als een klokje..Jagger is ouderwets aan het knauwen en de band klinkt geolied. Duetje met Kravitz ook lekker, fijne sax ook.

Niks mis mee, wat mij betreft zijn beste soloalbum.

Het blijkt echter dat Jagger het nooit zo ver laat komen

Goede plaat van Mick Jagger, beter dan menig Stones album.
De eerste 2 nummers hakken er al lekker in en Sweet Thing was de hit in februari 1993. Dan ook 2 prachtige ballads Don't Tear Me Up (ook een hit in april 1993) en Hang On Me Tonight. Ook Evening Gown is zeer goed en ook het titelnummer en Put Me In The Trash en Angel In My Heart beklijven. Een soort van folky afsluitertje met Handsome Molly.
Jagger is goed bij stem en knauwt er op los als in de beste Stones-dagen. Daarbij voortreffelijk strak geproduceerd door Rick Rubin, spettert lekker de speakers uit.
Gewoon 4 sterren hoor.

Mick Jagger alweer 80 geworden, bijna niet te geloven. Wat een enorme energie heeft hij nog. Zowel solo als met The Rolling Stones. Mick van harte gefeliciteerd.

Sweet Thing is zo'n plaat die ik helemaal was vergeten. Werd best vaak op MTV gedraaid destijds.

Sweet thing herinnert mij aan mijn stagetijd, voorjaar 1993.
Dat was ook vreemd, Mick Jagger met een nummer met de Back to life beats, maar daarom sloeg het toen wel bij mij meteen aan, funky Mick.
Ik ken verder alleen Out of focus.
Nummer 6 zou ik ongehoord al overslaan.......LK

Verbazingwekkend lage score voor een heel goede plaat. Jagger was hier totaal op dreef en kwam met een aantal songs op de proppen die gewoon op een Stones plaat hadden moeten staan. Sterker, het is net of je de Stones hoort spelen op de country ballads. Fun fact, als ik het goed heb, was 'Don't Tear Me Up' de laatste nieuwe single die ik op vinyl kocht voor een flink aantal jaren, in Leeuwarden. In mijn eigen woonplaats van toen deden ze er al niet meer aan.

Ook 30+ jaar later luister ik nog steeds met heel veel plezier naar deze plaat met een aantal geweldige rocksongs..

Klopt, zoiets kan ik me ook nog herinneren. Rond 1993 was het wel afgelopen met de vinylsingle, in elk geval in de gemiddelde Nederlandse platenzaak. Ook ik herinner me Don't tear me up als een van de laatste singles die ik toen aanschafte. Ook Alannah Myles met A song instead of a kiss staat me als zodanig bij.

Dat waren dan nog singles van Nederlands fabrikaat. Ik weet nog dat ik zowel Steam van Peter Gabriel als de 1993-remix van Temptation van Heaven 17 ook nog graag wilde hebben. Die heb ik toen speciaal laten bestellen. Duurde even voordat ze er waren, en dat bleken dus Britse importsingles te zijn. Kennelijk werden die in Nederland toen al niet meer gemaakt. Dat waren volgens mij mijn allerlaatste aanschaffen van destijds actuele vinylsingles op 45 toeren.

Ik heb later nog wel beslag weten te leggen op een Nederlandse persing van Peach van Prince, die dateert zelfs van 1994. Maar daarna was het echt voorbij. Singles hielden het in de winkels trouwens nog iets langer vol van LP's, herinner ik me. Want die waren al één pof twee jaar eerder verdwenen uit de schappen. Tja, andere tijden...

Ha, ha, die zou mij dan juist aantrekken. Misschien binnenkort dit album dan toch maar eens beluisteren

Use me is een heerlijke cover.

Inderdaad. En verdomd lekker gezongen door de mannen.