menu

Joe Satriani - Not of This Earth (1986)

mijn stem
3,39 (58)
58 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Relativity

  1. Not of This Earth (3:55)
  2. The Snake (4:40)
  3. Rubina (5:50)
  4. Memories (4:00)
  5. Brother John (2:07)
  6. The Enigmatic (3:25)
  7. Driving at Night (3:30)
  8. Hordes of Locusts (4:55)
  9. New Day (3:56)
  10. The Headless Horseman (1:50)
totale tijdsduur: 38:08
zoeken in:
slaemperayreon
ietwat ouderwets, maar op zich zijn de nummers niet slecht en een goed album is gewoon een goed album. 4*

JonnieBrasco
Ik vind dit debuutalbum één van de minste albums van Joe, opvolger Surfing with the Alien accepteer ik grager als zijn definitieve debuutalbum. Dat was het achteraf ook in commercieel opzicht.
Er zitten wel hippe hitjes (The Snake, Memories), virtuose instrumentals (Brother John, The Headless Horseman) en onsterfelijke ballads tussen (Rubina), maar het geluid is wel inferieur en ouderwets. Op de biografische video "The Satch Tapes" wordt lacherig verteld dat ze tijdens de opnames voor dit album te weinig tape hadden, en ze vervolgens stukjes tape uit de afvalbak van de studio gebruikt hebben om het allemaal toch binnen de beschikbare studio-afhuurtijd op te kunnen nemen. Een tikkeltje amateuristisch dus, maar dat heeft natuurlijk wel weer zijn charmes Ik hou het bij 3*

yEYo!
Er staan echt een paar "lelijke" nummers op vind ik.
Maar Rubina staat er op en dat is al goed voor 1 heel punt.
Verder Hordes of Locusts en Not of this earth nog redelijk.
ZIt tussen een 2.5 en een 3.0 in eigenlijk,maar omdat het Joe Satriani is en Rubina erop staat een voldoende.
3*

Meneer Bungel
Geweldige plaat, heerlijk 80's sfeertje en helemaal af. Met 'Surfing with the aliens' ging allemaal nog een stapje verder qua uitwerking van de sound, maar begon hier en daar al wat te vervelen/herhalen...

Yann Samsa
Zeer goede plaat
Bevat enkele prachtige nummers als vb. Brother John
Andere zijn toch wat te geforceerd (The Enigmatic?!)
Toch haalt de creativiteit het hier...
De plaat is de hele tijd boeiend i.t.t. oa Rising Force van Malmsteen

avatar van Helicon
3,5
Memories and Driving at night Heerlijk.

En The headless horseman vind ik zo'n grappig nummer. Ik zie echt een paard rondjes draven met een vent erop zonder hoofd!

Yann Samsa
Helicon schreef:
Memories and Driving at night Heerlijk.

En The headless horseman vind ik zo'n grappig nummer. Ik zie echt een paard rondjes draven met een vent erop zonder hoofd!


Toen ik dit album net had gekocht en hem in de stereo stak, was ik zeer tevreden. En dan bedoel ik niet alleen op vlak van songs en muziek, maar ook op vlak van geluid en kwaliteit. Ik had hem namelijk gekocht op een Frans ochtenmarktje in Sanary-Sur-Mer (ofzoiets), want was net op vakantie. Totdat ik dit nummer hoorde! Ik dacht : "Och Neen, de plaat draait door!, niemand speelt zo snel". Toen bleek dat dus wel zo te kunnen zijn. En voila : M'n kennismaking met Satriani.

Nu natuurlijk heb ik sindsdien velen gehoord die 100x sneller en technischer spelen (Yngwie Malmsteen, M.A. Batio). Maar geen één v/die gasten heeft me ooit zoveel kunnen aanspreken als Satriani. Zijn songs hebben veel meer diepte. Zeker als je het vergelijkt met Batio of Steve Vai, waar fusion noten je om de oren worden geslingerd

avatar van Helicon
3,5
Ferre Clabau schreef:
Nu natuurlijk heb ik sindsdien velen gehoord die 100x sneller en technischer spelen (Yngwie Malmsteen, M.A. Batio). Maar geen één v/die gasten heeft me ooit zoveel kunnen aanspreken als Satriani. Zijn songs hebben veel meer diepte. Zeker als je het vergelijkt met Batio of Steve Vai, waar fusion noten je om de oren worden geslingerd


Daar ben ik het volledig met je eens!! Batio ken persoonlijk niet maar Vai en Malmsteen natuurlijk wel. Maar eigenlijk geldt hetzelfde ook voor gasten als Tamas en Petrucci. Daar heb ik toch altijd meer het gevoel van: "hoor eens hoeveel noten ik in een minuut kan spelen en hoor eens hoe snel!"

Terwijl ik vanaf het begin altijd het gevoel bij Satriani heb gehad (en dat werd ondersteund door interviews welke ik las en vele concerten die ik zag) dat het bij hem om de emotie gaat en nergens anders om.
Hij weet echt mijn hart te raken, de anderen (hoe goed ook) zullen dat nooit (of nauwelijks) lukken

Yann Samsa
Helicon schreef:
(quote)


Daar ben ik het volledig met je eens!! Batio ken persoonlijk niet maar Vai en Malmsteen natuurlijk wel. Maar eigenlijk geldt hetzelfde ook voor gasten als Tamas en Petrucci. Daar heb ik toch altijd meer het gevoel van: "hoor eens hoeveel noten ik in een minuut kan spelen en hoor eens hoe snel!"

Terwijl ik vanaf het begin altijd het gevoel bij Satriani heb gehad (en dat werd ondersteund door interviews welke ik las en vele concerten die ik zag) dat het bij hem om de emotie gaat en nergens anders om.
Hij weet echt mijn hart te raken, de anderen (hoe goed ook) zullen dat nooit (of nauwelijks) lukken


Ben het met je eens, behalve over Petrucci!
Nu zou je kunnen denken
: "Tuurlijk, je bent een Dream Theater fan dus je verdedigt hem!", maar deze zaak ligt los daarvan.
Je moet z'n gitaarwerk in de context v/d muziek bekijken.
Laten we enkele songs van Scenes From A Memory als voorbeeld nemen.
* in Beyond This Life is er daar een shred snelheid van jewelste MAAR er is nood aan een solo van 'kijk es hoeveel noten ik in een minuut kan spelen en hoor eens hoe snel' .
Ik bedoel op dat moment heeft die song zo een solo nodig
Net als bij One van Metallica : nadat ze begonnen met die harde en snelle riff voel je 'er komt een snelle solo' + zo een solo is ook nodig. Want door die harde riffs begin je je in te leven (ik dan toch), en kom je woest zoals die persoon die na de oorlog leeft als een plant. Dus zo een solo reflecteert ook het beste de gevoelens van de personage --> Petrucci zou nooit zo een solo doen, als hij niet past. Dat is aan te tonen bij songs als Through Her Eyes, The Spirit Carries On waar hij het rustig houd. Ook is er in Peruvian Skies opeens zo een prachtig melodieus stukje tussen die snelle solo, die me echt pakt!!

avatar van Helicon
3,5
'k heb maar twee albums van Dream Theater, en het alweer een tijd geleden dat ik die geluisterd heb, maar dat gevoel wat ik zei maakte het wel wat in mij los. Maar ik begrijp wel wat je zegt. Zal ze weer eens opzetten

Maar over Satriani.er voor mij geen gitarist die zoveel gevoel in zijn spel kan leggen als hij. Bijv. Love Thing (Crystal Planet) zo zo mooi gevoelig gespeeld ( 't is op gegeven moment net of zijn hart sneller gaat kloppen, teminste dat hoor ik zin spel)

Yann Samsa
Helicon schreef:

Maar over Satriani.er voor mij geen gitarist die zoveel gevoel in zijn spel kan leggen als hij. Bijv. Love Thing (Crystal Planet) zo zo mooi gevoelig gespeeld ( 't is op gegeven moment net of zijn hart sneller gaat kloppen, teminste dat hoor ik zin spel)


Idd! In dit album was die emotie nog niet veel aanwezig (Not Of This Earth, The Snake, The Engematic,...) maar aan de andere kant --> Brother John, wat een diepe song!! En dat was alleen maar het begin! Ook vind ik dat Satriani live veel beter is dan op album. Neem nu Always With You,... : studio versie vind ik wat tegensteken, maar live is het echt zalig

avatar van Helicon
3,5
Live idd is de man ZO goed. Maar wat ik ook altijd zo leuk vind, is de enorme speelvreugde die van hem afstraalt. Dat slaat echt over op het publiek. Heerlijk is dat. Always with you wordt op elk concert altijd weer met luid gejuich begroet.

Yann Samsa
Helicon schreef:
Live idd is de man ZO goed. Maar wat ik ook altijd zo leuk vind, is de enorme speelvreugde die van hem afstraalt. Dat slaat echt over op het publiek. Heerlijk is dat. Always with you wordt op elk concert altijd weer met luid gejuich begroet.


Daarover kan ik spijtig genoeg niet meespreken .
Heb hem nog nooit live gezien (Shame On Me!)
Maarja, ben dan ook nog maar 15 hé! My Time Is Gonna Come

avatar van Helicon
3,5
Nou zeker een aanrader! En hij toert vrij veel, dus de kans is groot dat je hem nog wel eens live zult zien

Yann Samsa
Zalig!

avatar van Kef
Kef
Heb deze gisteren op lp gekocht, maar met een totaal andere hoes.

avatar van master-rens
5,0
Dit is de eerste cd van Joe Satriani die ik helemaal beluister.
Heerlijk album met zeer goede nummers.
Het openingsnummer/titelnummer vind ik heel lekker om naar te luisteren, maar het beste nummer vind ik het daaropvolgende nummer, the snake.
De rest van de nummers zijn ook zeer oke.
Bij driving at night krijg je ook zo'n typisch driving at night gevoel.
En hordes of locusts heeft een beetje egyptisch tintje.
Je hoort ook die jaren 80 sfeer helemaal tot zijn recht komen, het is moeilijk uit te leggen waar je dat aan hoort, daarvoor zal je de cd zelf maar moeten luisteren.
Goed debuutalbum van de gitaarvirtuoos Joe Satriani

avatar van Metalhead99
2,5
Mwoh, ik werd hier nou niet zo heel erg enthousiast van. De jaren '80 sound beviel me wel in deze setting, maar verder is het nogal een eentonig album. Ik vond het op den duur allemaal wel erg veel op elkaar gaan lijken en verloor tegen het einde mijn aandacht. Typisch, want aan het begin van de plaat had ik nog het gevoel dat dit wel wat kon gaan worden. Satriani laat op dit debuut namelijk al wat aardige dingen horen. Hij is hier alleen nog erg repetitief.

avatar van Sir Spamalot
3,5
Ik merk even op dat dit wel zijn debuutalbum is, maar niet zijn eerste plaat op zich. Dat is namelijk de EP “Joe Satriani” uit 1984, welke ook op onze geliefde site staat en uitkwam in eigen beheer, nou ja het label Rubina, de naam van zijn eega.

Instrumentale muziek vind ik niet zo makkelijk om te volgen, behalve als er genoeg herkenbare melodielijnen in staan, daar zorgt Joe wel voor want hij brengt een variatie van technische probeersels en echte songs met kop en staart (Driving at Night bijvoorbeeld). Dat drumgeluid stoort natuurlijk nog een beetje, niets beter dan een echte drummer, maar daar moet je over luisteren. Van al die supergitaristen kan ik hem het best verdragen, door zijn muziek maar ook door zijn bescheiden persoon. Briljant gespeeld is het laatste nummer.

De opvolger en de EP vind ik ook mooi, het is pas bij Flying in a Blue Dream dat ik bijna achterover val bij zijn ongelooflijke kunsten. Onwetenden noemen dit gitaargemasturbeer, ik noem dit een technisch heel bekwame muzikant met het hart op de juiste plaats als het op liedjes schrijven aankomt.

avatar van freakey
3,0
Die hoes moet toch eens worden veranderd... deze is van de reissue...

avatar van Kronos
4,0
Dit is blijkbaar de originele hoes.

avatar van freakey
3,0
Kronos schreef:
Dit is blijkbaar de originele hoes.

Klopt

avatar van DeWP
3,5
Een prima album van onze gitaarvirtuoos. Wat me aan zijn muziek opvalt is dat er geen enkel nummer gaat vervelen, altijd weer de moeite van het luisteren waard is. Dat maakt hem wel bijzonder goed als gitarist waarbij bijna nooit geen ruimte is voor keyboards (solo's).

avatar van habada
4,0
slaemperayreon schreef:
ietwat ouderwets, maar op zich zijn de nummers niet slecht en een goed album is gewoon een goed album. 4*

Niet eens..
Nog steeds prima ..ook in deze tijd

avatar van OzzyLoud
2,5
Destijds (midden jaren '80) was dit album aan mij totaal voorbij gegaan. Ik als Eddie Van Halen (rust hard Ed!) adept hoorde van Ingwie Malmsteen, Dave Chastain, Tony Macalpine en Martin Friedman maar het kon me allemaal op enkele tracks na niet zo bekoren. Ik denk zo'n 10 jaar later nadat ik al wat albums van Satch gehoord had duikte deze dan op. Wat ik intussen wel "geleerd" had is dat instrumentale (rock)gitaarmuziek wel hele sterke composities moeten hebben om te kunnen (blijven) boeien.
Welnu dat is bij dit debuut van J.S. zeker nog niet het geval. Veelal klinkt het ook experimenteel, luister maar naar The Snake en The Enigmatic. Verder is de productie nogal stijfjes alsof ze een drumcomputer gebruikt hebben. Het geluid van de gitaar klinkt ook wat houterig, dit alles maakt alsof je naar een demo zit te luisteren. Rubina vind ik een nietszeggend nummer wat maar voortkabbelt. Daarentegen zit in Memories veel meer leven. Maar het beste nummer is wat ook het meeste rocked, Hordes Of Locusts. Daar zit een lekkere drive in met een stuwende bas.
Het spel van de voormalige gitaarleraar (van o.a Steve Vai!) is op zich al van grote klasse en dat hij in The headless Horseman een snuifje Eddie VH laat horen kan mij alleen maar bekoren.

avatar van ZAP!
5,0
OzzyLoud schreef:
Verder is de productie nogal stijfjes alsof ze een drumcomputer gebruikt hebben.
Geen drumcomputer, maar elektronische drums (Jeff Campitelli).

avatar van OzzyLoud
2,5
ZAP! schreef:
(quote)
Geen drumcomputer, maar elektronische drums (Jeff Campitelli).


ok zei ook alsof, maar bedankt voor de info

avatar van ZAP!
5,0
OzzyLoud schreef:
ok zei ook alsof, maar bedankt voor de info
Het was ook geen aanval, maar informatief bedoeld. Graag gedaan.

4,5
OzzyLoud schreef:
Destijds (midden jaren '80) was dit album aan mij totaal voorbij gegaan. Ik als Eddie Van Halen (rust hard Ed!) adept hoorde van Ingwie Malmsteen, Dave Chastain, Tony Macalpine en Martin Friedman maar het kon me allemaal op enkele tracks na niet zo bekoren. Ik denk zo'n 10 jaar later nadat ik al wat albums van Satch gehoord had duikte deze dan op. Wat ik intussen wel "geleerd" had is dat instrumentale (rock)gitaarmuziek wel hele sterke composities moeten hebben om te kunnen (blijven) boeien.
Welnu dat is bij dit debuut van J.S. zeker nog niet het geval. Veelal klinkt het ook experimenteel, luister maar naar The Snake en The Enigmatic. Verder is de productie nogal stijfjes alsof ze een drumcomputer gebruikt hebben. Het geluid van de gitaar klinkt ook wat houterig, dit alles maakt alsof je naar een demo zit te luisteren. Rubina vind ik een nietszeggend nummer wat maar voortkabbelt. Daarentegen zit in Memories veel meer leven. Maar het beste nummer is wat ook het meeste rocked, Hordes Of Locusts. Daar zit een lekkere drive in met een stuwende bas.
Het spel van de voormalige gitaarleraar (van o.a Steve Vai!) is op zich al van grote klasse en dat hij in The headless Horseman een snuifje Eddie VH laat horen kan mij alleen maar bekoren.



Ook ik vond Eddy van H. top, maar je moet deze maestro zelfstandig beoordelen en niet steeds en vergelijking maken met Eddy. Dan weet ik er nog wel een paar. Deze Joe heeft op zijn eerste drie vier albums top werk afgeleverd. Dat zeg je zelf ook steds , maar de waardering is natuurlijk bullshit. ( omdat hij geen Eddu vn H. is????)

avatar van OzzyLoud
2,5
Neal Peart schreef:
(quote)



Ook ik vond Eddy van H. top, maar je moet deze maestro zelfstandig beoordelen en niet steeds en vergelijking maken met Eddy. Dan weet ik er nog wel een paar. Deze Joe heeft op zijn eerste drie vier albums top werk afgeleverd. Dat zeg je zelf ook steds , maar de waardering is natuurlijk bullshit. ( omdat hij geen Eddu vn H. is????)

Als er rede toe is om een vergelijk te maken zal ik dat niet nalaten. Ik maak ook een vergelijk in het desbetreffende nummer, niet naar de persoon. Satch heeft zijn eigen stijl en techniek en bewonder hem daarvoor ook zeer. Maar ons aller Eddie is ook voor Joe het schoolvoorbeeld geweest en hij is de eerste die dat zal erkennen.

Het debuut van Satriani. Je hoort al duidelijk de Satriani sound, maar alle composities zijn niet even sterk.
Ik heb hem al een paar keer live bezig gezien en dat is toch wel genieten hoor.
Ik heb enkel de 4 eerste platen van JS. The Extremist blijft nog altijd mijn favoriet.


P.S. Ik heb een andere platenhoes als deze ........

Gast
geplaatst: vandaag om 12:06 uur

geplaatst: vandaag om 12:06 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.