Joe Satriani - Not of This Earth (1986)

Dit is de eerste cd van Joe Satriani die ik helemaal beluister.
Heerlijk album met zeer goede nummers.
Het openingsnummer/titelnummer vind ik heel lekker om naar te luisteren, maar het beste nummer vind ik het daaropvolgende nummer, the snake.
De rest van de nummers zijn ook zeer oke.
Bij driving at night krijg je ook zo'n typisch driving at night gevoel.
En hordes of locusts heeft een beetje egyptisch tintje.
Je hoort ook die jaren 80 sfeer helemaal tot zijn recht komen, het is moeilijk uit te leggen waar je dat aan hoort, daarvoor zal je de cd zelf maar moeten luisteren.
Goed debuutalbum van de gitaarvirtuoos Joe Satriani

Mwoh, ik werd hier nou niet zo heel erg enthousiast van. De jaren '80 sound beviel me wel in deze setting, maar verder is het nogal een eentonig album. Ik vond het op den duur allemaal wel erg veel op elkaar gaan lijken en verloor tegen het einde mijn aandacht. Typisch, want aan het begin van de plaat had ik nog het gevoel dat dit wel wat kon gaan worden. Satriani laat op dit debuut namelijk al wat aardige dingen horen. Hij is hier alleen nog erg repetitief.

Ik merk even op dat dit wel zijn debuutalbum is, maar niet zijn eerste plaat op zich. Dat is namelijk de EP “Joe Satriani” uit 1984, welke ook op onze geliefde site staat en uitkwam in eigen beheer, nou ja het label Rubina, de naam van zijn eega.

Instrumentale muziek vind ik niet zo makkelijk om te volgen, behalve als er genoeg herkenbare melodielijnen in staan, daar zorgt Joe wel voor want hij brengt een variatie van technische probeersels en echte songs met kop en staart (Driving at Night bijvoorbeeld). Dat drumgeluid stoort natuurlijk nog een beetje, niets beter dan een echte drummer, maar daar moet je over luisteren. Van al die supergitaristen kan ik hem het best verdragen, door zijn muziek maar ook door zijn bescheiden persoon. Briljant gespeeld is het laatste nummer.

De opvolger en de EP vind ik ook mooi, het is pas bij Flying in a Blue Dream dat ik bijna achterover val bij zijn ongelooflijke kunsten. Onwetenden noemen dit gitaargemasturbeer, ik noem dit een technisch heel bekwame muzikant met het hart op de juiste plaats als het op liedjes schrijven aankomt.

Als er rede toe is om een vergelijk te maken zal ik dat niet nalaten. Ik maak ook een vergelijk in het desbetreffende nummer, niet naar de persoon. Satch heeft zijn eigen stijl en techniek en bewonder hem daarvoor ook zeer. Maar ons aller Eddie is ook voor Joe het schoolvoorbeeld geweest en hij is de eerste die dat zal erkennen.