Arcadia - So Red the Rose (1985)
mijn stem
126 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Capitol
-
Election Day (5:28)
met Grace Jones
-
Keep Me in the Dark (4:30)
-
Goodbye Is Forever (3:48)
-
The Flame (4:23)
met Grace Jones
-
Missing (3:42)
-
Rose Arcana (0:50)
-
The Promise (7:29)
met Sting
-
El Diablo (6:04)
-
Lady Ice (7:31)
-
Say the Word (Theme from 'Playing for Keeps') [7" Edit] * (4:30)
-
Election Day [Single Version] * (4:31)
met Grace Jones
-
Goodbye Is Forever [Single Mix] * (4:17)
-
The Promise [7" Mix] * (4:46)
-
The Flame [7" Remix] * (4:06)
met Grace Jones
-
Say the Word (Theme from 'Playing for Keeps') [Soundtrack Version] * (5:08)
-
She's Moody and Grey, She's Mean and Restless * (4:29)
-
Election Day [Consensus Mix] * (8:39)
met Grace Jones
-
Goodbye Is Forever [Extended Mix] * (6:45)
-
The Promise [Instrumental] * (5:44)
-
Rose Arcana [Extended Mix] * (5:33)
-
The Flame [Extended Mix] * (7:17)
met Grace Jones
-
Say the Word (Theme from 'Playing for Keeps') [Extended Vocal Mix] * (6:33)
-
Election Day [Cryptic Cut] * (9:09)
met Grace Jones
-
The Promise [12" Mix] * (7:06)
-
Goodbye Is Forever [Dub Mix] * (5:15)
-
Say the Word (Theme from 'Playing for Keeps') [Extended Instrumental Mix] * (5:48)
-
Election Day [Early Rough Mix] * (9:04)
met Grace Jones
-
Flame Game [Yo Homeboy Mix] * (2:50)
toon 19 bonustracks
totale tijdsduur:
43:45
(2:35:15)
0
geplaatst: 29 augustus 2020, 16:43 uur
Recent weer eens gedraaid. Prima album met als favoriet The Promise, wat een geweldig nummer is dat!
2
geplaatst: 16 maart 2021, 15:36 uur
Eelection day.. steeds bij verkiezingen gata deze plaat weer aan, en geniet ik er weer net zo van als toen in 1985, toen ik m voor het eerst draaide....
Magische plaat...
Magische plaat...
0
geplaatst: 21 mei 2023, 09:31 uur
Het niveau dat deze plaat haalt, heeft wat mij betreft DD niet gehaald. Begrijp me niet verkeerd, ook DD heeft mooie albums op hun conto staan, maar dit juweeltje...Nee daar komen ze niet aan. Ik luister deze plaat regelmatig en heeft nog niets in kracht ingeboet. The promise waarin Sting een extra dimensie toevoegt is mijn favoriet.
0
geplaatst: 22 februari 2024, 08:27 uur
Ook weer een "vergeten"album in mijn collectie. Op LP en CD aanwezig , maar weer iets wat er bij inschiet. Maar toch vind ik dit een klasse plaat. Perfecte pop met een donker randje en uitstekend gemusiceerd. Ook ik kan de stem van Le Bon prima hebben en de singles hiervan hadden grotere hits moeten worden. Moet maar eens op zoek gaan naar die DeLuxe Edition. Deze krijgt 5 sterren en wat meer draaiuren . Top album!
1
geplaatst: 22 februari 2024, 10:52 uur
Zou dit een Duran Duran-album zijn geweest, dan behoorde het tot de betere. Synthpop met zowel een stevig als een donker randje, met kwalitatief hoogstaande songs, die net wat dieper graven dan het gemiddelde popspul uit midden jaren tachtig. Voor mij geldt hetzelfde: ik heb 'm zowel op LP als op CD, maar draai hem eigenlijk te weinig. Komend weekend maar weer eens klaarleggen voor een draaibeurt.
0
geplaatst: 31 juli 2024, 15:12 uur
Las ergens dat die niet zo toegankelijk is? Dit is rete commercieel en super toegankelijk. Veel toegankelijker dan de 1e van Duran Duran bv, ik hoor hier geen rafelrandjes. Zit niets donkers in, het is geen Joy Division he. Maakt voor de rest niet uit, Zitten hier opvallend veel van die the Reflex geluidjes in. Snap de ophef niet zo.
2
geplaatst: 18 november 2025, 22:49 uur
40 jaar oud vandaag....
En wat een prachtplaat blijft dit.... heeft totaal niet ingeleverd in al die jaren.
En wat een prachtplaat blijft dit.... heeft totaal niet ingeleverd in al die jaren.
1
geplaatst: 19 november 2025, 17:49 uur
Helemaal mee eens met bovenstaande.
Blijft ook na 40 jaar een geweldige plaat, en heeft de tand des tijds met gemak doorstaan
Zowel op vinyl als CD in mijn bezit.
Blijft ook na 40 jaar een geweldige plaat, en heeft de tand des tijds met gemak doorstaan
Zowel op vinyl als CD in mijn bezit.
1
geplaatst: 6 oktober, 09:36 uur
Ik heb alle Arcadia singles, 12-inches en natuurlijk het vinyl album liggen als relikwieën uit een lang vervlogen tijd.
Voor mij is So Red the Rose het ultieme Duran Duran-album dat nooit door Duran Duran is gemaakt. Het voelt alsof ze die ongrijpbare, dromerige en tikkeltje duistere vibe van nummers als The Chauffeur hebben gepakt en daar een hele plaat mee hebben ingekleurd.
Wat destijds ook enorm veel indruk op me maakte, waren de visuals. De hoes, de foto's, de video's... het klopte allemaal zo perfect bij die sfeer. Ik was er destijds zo van onder de indruk dat ik met een foto van Nick Rhodes naar de kapper stapte met de vraag om dezelfde snit. Het trok er in de verste verte niet op, maar de intenties waren er!
De muziek is trouwens net zo intens. Het album kent voor mij geen enkel dieptepunt.
Goodbye Is Forever blijft voor mij het absolute hoogtepunt, een wat ondergewaardeerd nummer. Die weelderige synths, de sterke funk en de weemoedige vocalen zorgen ervoor dat je kunt dansen en wegdromen tegelijk.
The Flame vind ik ook uitstekend.Misschien wel het meest 'poppy' nummer van de plaat, maar er zit nog steeds die mysterieuze Arcadia-spanning in.
En Election Day blijft productioneel echt een pareltje. Er gebeurt zóveel in de achtergrond, elke luisterbeurt ontdek je weer een nieuw laagje of een vaag geluidseffect. Die spoken words van Mrs. Jones maken die song nog decadenter.
The Promise is dan weer prachtig en slepend. Het bouwt zo subtiel op naar dat grootse, haast hypnotiserende einde.
Het slotstuk met El Diablo en Lady Ice zet echt een compleet eigen wereld neer. Bij El Diablo trekt die lome, bijna tropische percussie in combinatie met de baslijn je helemaal mee. Lady Ice is juist weer heel minimalistisch en abstract, gedragen door onderkoelde, ijzige synths.
Voor mij hoort Say the Word er steevast ook gewoon bij. Hoewel hij destijds niet op de elpee stond, ademt die track voor mij diezeIfe, weelderige sfeer. Het heeft dezelfde magie als de rest van het album.
Nog altijd als ik deze plaat opzet, zit ik weer direct in die nachtelijke, filmische 80's sfeer. Soms heeft een mens het gewoon eens nodig om helemaal weg te dromen. Dit album maakt deel uit van wie ik ben.
Voor mij is So Red the Rose het ultieme Duran Duran-album dat nooit door Duran Duran is gemaakt. Het voelt alsof ze die ongrijpbare, dromerige en tikkeltje duistere vibe van nummers als The Chauffeur hebben gepakt en daar een hele plaat mee hebben ingekleurd.
Wat destijds ook enorm veel indruk op me maakte, waren de visuals. De hoes, de foto's, de video's... het klopte allemaal zo perfect bij die sfeer. Ik was er destijds zo van onder de indruk dat ik met een foto van Nick Rhodes naar de kapper stapte met de vraag om dezelfde snit. Het trok er in de verste verte niet op, maar de intenties waren er!
De muziek is trouwens net zo intens. Het album kent voor mij geen enkel dieptepunt.
Goodbye Is Forever blijft voor mij het absolute hoogtepunt, een wat ondergewaardeerd nummer. Die weelderige synths, de sterke funk en de weemoedige vocalen zorgen ervoor dat je kunt dansen en wegdromen tegelijk.
The Flame vind ik ook uitstekend.Misschien wel het meest 'poppy' nummer van de plaat, maar er zit nog steeds die mysterieuze Arcadia-spanning in.
En Election Day blijft productioneel echt een pareltje. Er gebeurt zóveel in de achtergrond, elke luisterbeurt ontdek je weer een nieuw laagje of een vaag geluidseffect. Die spoken words van Mrs. Jones maken die song nog decadenter.
The Promise is dan weer prachtig en slepend. Het bouwt zo subtiel op naar dat grootse, haast hypnotiserende einde.
Het slotstuk met El Diablo en Lady Ice zet echt een compleet eigen wereld neer. Bij El Diablo trekt die lome, bijna tropische percussie in combinatie met de baslijn je helemaal mee. Lady Ice is juist weer heel minimalistisch en abstract, gedragen door onderkoelde, ijzige synths.
Voor mij hoort Say the Word er steevast ook gewoon bij. Hoewel hij destijds niet op de elpee stond, ademt die track voor mij diezeIfe, weelderige sfeer. Het heeft dezelfde magie als de rest van het album.
Nog altijd als ik deze plaat opzet, zit ik weer direct in die nachtelijke, filmische 80's sfeer. Soms heeft een mens het gewoon eens nodig om helemaal weg te dromen. Dit album maakt deel uit van wie ik ben.
0
geplaatst: 6 oktober, 09:50 uur
Blitzed_Steve schreef:
Voor mij hoort Say the Word er steevast ook gewoon bij. Hoewel hij destijds niet op de elpee stond, ademt die track voor mij diezeIfe, weelderige sfeer. Het heeft dezelfde magie als de rest van het album.
Voor mij hoort Say the Word er steevast ook gewoon bij. Hoewel hij destijds niet op de elpee stond, ademt die track voor mij diezeIfe, weelderige sfeer. Het heeft dezelfde magie als de rest van het album.
Ik ben het helemaal met je eens over dit album, maar dit stukje over Say the word dan weer niet.
Ik vind het zo'n dissonant, en vergeleken met het album, past het er naar mijn idee juist helemaal niet op. En ik ben dus ook blij dat 't niet het geval is. Wel een leuke single om soms even te horen, maar het heeft me nooit zo geraakt, zoals alle nummers op deze perfecte plaat dat wel doen.
1
geplaatst: 6 oktober, 12:39 uur
lennon schreef:
Ik ben het helemaal met je eens over dit album, maar dit stukje over Say the word dan weer niet.
Ik vind het zo'n dissonant, en vergeleken met het album, past het er naar mijn idee juist helemaal niet op. En ik ben dus ook blij dat 't niet het geval is. Wel een leuke single om soms even te horen, maar het heeft me nooit zo geraakt, zoals alle nummers op deze perfecte plaat dat wel doen.
(quote)
Ik ben het helemaal met je eens over dit album, maar dit stukje over Say the word dan weer niet.
Ik vind het zo'n dissonant, en vergeleken met het album, past het er naar mijn idee juist helemaal niet op. En ik ben dus ook blij dat 't niet het geval is. Wel een leuke single om soms even te horen, maar het heeft me nooit zo geraakt, zoals alle nummers op deze perfecte plaat dat wel doen.
'Say the Word' wijkt muzikaal inderdaad wat af van de dromerige artpop op de plaat zelf. Maar juist die melancholische sfeer en die fantastische baslijn grijpen me gewoon telkens weer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.