Svarte Greiner - Knive (2006)

hoe bedoel je precies "moeilijk", want dat vind ik een nogal vaag begrip.
Moeitelijk te beluisteren? Moeilijk in elkaar zittend? Moeilijk te verkrijgen?

Moeilijk te beluisteren. Op een of andere manier is het lastig om het tot je door te laten dringen.

ahh ok, zou goed kunnen. Ik had er niet zoveel moeite mee, maar luister dan ook wel erg veel van dit soort dingen (en ook wel veel zwaarder materiaal).

Knive is een trip door je diepste nachtmerries. Niet dat het heel eng is. Je wordt angstig aan je hand vastgehouden en geleidt door dit boeiende avontuur. Erg mooi.

Is het nu wel eng of niet? Ik vind nachtmerries doorgaans weinig plezant.

ps Razor Disk, Skinny Fists, Eveningguard: blijf je nu wat langer?

Laten we het houden op een minder prettige droom. Het is spannend, maar niet heel erg eng.

En ik zal niet meer proberen om bij een kleine frustratie mezelf af te melden, want dat is een beetje kinderachtig. Excuses.

Angstaanjagend.. Op een goede manier. Het kwartje is uit mijn hand op de grond gekletterd en ik wacht geduldig tot hij valt.. Ik weet dat hij zal vallen. Dit klinkt prachtig. Eng maar prachtig. Tot nu toe een 3.5

Svarte Greiner... Kan ook alleen Noors zijn.

In het begin kon ik hier niet veel mee wegens hier en daar te abstract maar gelukkig volgehouden en gaandeweg ontpopte zich een donkere koortsdroom, een nachtwandeling in een bos waar alles kraakt en waar dichtbij geschuifel te horen is. Een beklemmende maar toch een vreemde aantrekkingskracht uitoefenende ervaring. Alleen An Ordinary Hike bleef te abstract klinken zelfs na enkele luisterbeurten maar de rest van het album is al serieus gegroeid...

An Ordinary Hike toont imo nog maar eens hoe sterk de field recordings en productie op 'Knive' wel niet zijn. Niks meer of minder dan een sterk stukje sfeerzetting die tegelijk een mooi bruggetje ook tussen twee langere hummers.

Alleen al het eerste nummer verdient bijna de volle mep...

Vandaag thuisgekomen na een eerste en vroeg begonnen werkdag. Nog niemand thuis en nog een uurtje vooraleer vrouw en kinderen thuiskomen. Svarte Greiner nog maar eens opgezet ditmaal op hoog volume door de speakers. Om een of andere reden laat dit album me niet zo snel los. Altijd een goed teken. In een ogenschijnlijk 'normale' wereld biedt dit soort muziek een mooi contrast.
Begrijp ook de opmerking van kobe bryant fan, ergens is het ook jammer om alleen dit nummer te skippen vooral omdat het album zo bedoeld is en omdat je dit dus als geheel moet uitzitten. Net zoals je bij een goed boek er een mindere passage ook niet gaat uitscheuren trouwens. Alhoewel de overige nummers qua toonzetting me iets meer doen kan ik het niet maken om hem niet in zijn geheel te beluisteren en traag maar zeker groeit hij.
Aan de ene kant ben ik benieuwd naar welke beelden Erik K Skodvin bij het maken van dit album voor ogen had en aan de andere kant wil ik het niet weten. De suggestie is genoeg en de open plaatsen moet je zelf maar invullen. Werkt veel beter en effectiever. Draai deze na pakweg het kijken naar The Blair Witch Project wanneer je nog 's nachts door een bos gaat wandelen en ik ben er zeker van dat je adrenaline niveau behoorlijk zal stijgen. Maar ook overdag kreeg ik nu dus ook een duistere setting voor ogen.
Ik verhoog naar 4*.

Nog een ster te gaan popstranger

Blijft echt een gruwelijke plaat, ook al is 'ie eng...

Geprobeerd, maar het was niet meteen echt raak.

En of dat nog wel zal gebeuren...?

Wel uit geluisterd, geen cijfer.

Natuurlijk moest ik regelmatig denken aan deze, maar die zit al meer dan 25 jaar in mijn systeem. Gevarieerder, weirder, niet enkel zo nadrukkelijk spelend op een ongemakkelijke sfeer als ik het hier ervaren heb.

Ik zou het gewoon nog een jaar of 20 proberen.
In het ergste geval heb je ik weet niet hoeveel tijd verspild.

Wie weet, voorlopig hoeft het voor mij niet.
Ik zie dat jij Mike Pattons 'Pranzo...' nog niet geprobeerd hebt? Niet iets voor jou?

Kan ik best eens opsnorren!