Svarte Greiner - Knive (2006)

mijn god.....


MIJN GOD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


(nogmaals) MIJN GOD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (schreeuw het uit)



Dit is erg mooi. De bekende geluiden van Deaf Center komen terug, maar dan verpakt in een veel abstractere jas. Ambient, musique concrete, neo-klassiek enz.

Niet de makkelijkste plaat op Type Records, maar zeker wel een van de mooiere.
Kanshebber voor de eindlijstjes....

Hebbe, hebbe en nog eens hebbe. Type is bij met voorsprong het sterkste label sinds een jaar of 2.
Ik ga deze dus ook weer blindelings aanschaffen.

ben ik met je eens. Type is echt zo uit het niets opgekomen en stuk voor stuk sterke releases uit gaan brengen.

Samen met Kranky, Time-Lag en Digitalis/Foxglove mijn favoriete label van het moment.

oooh en ik had het over Deaf Center....dit is 1/2 Deaf Center, vandaar de referentie naar deze.

na Deaf Center live te hebben gezien speelt dit nogal veel bij mij thuis. Hij zou vandaag of morgen op vinyl binnen moeten komen bij mij.
Wat een mooi album is het toch.

4,5 voor nu, maar toch zeker wel kans om hoger te komen.

Prachtig album. Heb hem pas net, maar na het eerste nummer te hebben gehoord was ik er gelijk helemaal van in de wolken! een 5!

mooier nog dan die plaat van Deaf center?

aan de stemmen te zien lijkt dit wel een mega-cd te zijn. Moet dringend nog eens naar de cd-shop. Eerst wachten tot ik mijn foxglove pakje heb gekregen.

geen twijfel mogelijk. een heerlijk album...
een must om aan te schaffen. luistert lekker weg in de late uren tijdens deze tijd van het jaar.

Momenteel nog niet volledig eens met het hoge gemiddelde. Ik had gehoopt meer nummers aan te treffen in de stijl van Final Sleep (zeer mooi nummer). Het geheel is een wat meer desolaat, donker en er is een emotionele bariere waar je moet doorbreken om deze cd ten volle te apprecieren denk ik. Momenteel heb ik de kern van de plaat nog niet ontdekt. Wie weet.....

emotionele barrière dus*********grrrrrrr********* Staat nu al voor de 3e keer deze week op. Nu ietsje hoger in volume. Het is toch niet om te zeggen het meest makkelijke werk, maar Tjukurrpa van Troum is dat ook niet en dat wordt ook beter en beter. Feit is dat deze cd echt wel een mooie ziel heeft. Ik kan nog steeds niet zeggen, waw, een meesterwerk, want bijvoorbeeld tr3 stoort me nu nog. Ik ga hem eens met hoofdtelefoon beluisteren later.

Jammer dat deze plaat voor zoveel hoofdbrekens zorgt, eviljoke. Bij mij viel het kwartje eigenlijk meteen

Ik luister naar deze plaat zoals ik kijk naar een heel enge film: met de handen voor mijn ogen, maar door mijn vingers heenkijkend om de spannende momenten toch in "veiligheid" te kunnen volgen.

Erik Bodvin heeft hiermee een puik werkje afgeleverd. Eigenlijk prefereer ik deze plaat boven Pale Ravine van Deaf Center vanwege de niet-aflatende spanning in de muziek en de messcherpe randjes.

Aaah, nog iemand die deze boven Pale Ravine verkiest Heb voor beide albums dezelfde rating maar vind deze toch ook een tikje beter. De sfeer is wel erg donker maar tegelijk o zo mooi, en die combinatie trekt mij ten zeerste aan. Nog steeds een van de beste platen van 2006 voor mij, en hopelijk zien we nog meer solowerk van deze mijnheer.

Voor de mensen die het een beetje gevolgd hebben. De cd begint stilletjes aan diep door te dringen........ Het voordeel van veel minder cd's kopen is andere cd's werkelijk doorgronden. Vanaf nu koop ik altijd maar enkele cd's per maand meer ipv 10 tot 15. Veel beter voor de bankrekening ook......

Ik heb Pale Ravine op een voetstukje staan dus ik ga hier eens achter heen . Sowieso is het leuk om blind platen van Type te bestellen, altijd prijs

Hmmm.

Ik hou opzich wel van die abstracte soundscapes. Creert een hoop ruimte en plaats voor eigen invulling. Wanneer goed gedaan is het erg sfeervol, en hier is het dan ook goed gedaan.

Wat mij stoort is de neo-klassieke opvulling die het album zelf al aanbiedt. Ik ben er sowieso al geen fan van. Balanceert eeuwig op randje mooi en goedkoop effect (het helt ook geregeld naar beide kanten op dit album) maar hier vind ik het wel erg misplaatst. Dit album is misschien niet het makkelijkste komende van reguliere string/wave/drone ambient maar het instapje lijkt mij nu ook weer niet zo moeilijk.

Het is alsof je een kindje een inkleurtekening geeft maar hem daarbij de mogelijkheid ontneemt zelf z'n kleuren te kiezen voor elk vlakje.

Jammer. 2.5*-3*, wat achter het neo-klassieke schuilt is mooi, misschien dat het uiteindelijk 3* worden als de teleurstellig door verpesten van potentieel wat weggeëbd is.

Uiteindelijk hou ik enkel Final Sleep over, de rest boeit me niet zo. De schuifelende blaadjes doen te makkelijk denken aan een bos vol treehuggers en ditto sferen.

1.5*

toch na vandaag op mijn koptelefoontje aan te hebben gehad op de fiets er dat hafje bij gedaan. Het blijft me toch iedere keer weer heel erg boeien.

Neoklassiek is dit denk ik niet. Het neoclassicisme is namelijk een stroming uit het midden van de 20e eeuw waarin de componist (Stravinsky is de 'uitvinder' van deze stroming met zijn suite Pulcinella, die volledig is gebaseerd op 18e eeuwse muziek van Pergolesi) teruggreep op late Barokmuziek en de Klassieke Muziek uit de late 18e eeuw (Haydn, Mozart). Hoor je hier geloof ik niet terug.

jajaja, zo noemen ze dit nu eenmaal ook...heb ik ook niet zelf bedacht...zo origineel ben ik nu ook weer niet

Donker sfeerplaatje, maar teveel radio 100 gehalte voor mij. M.a.w: voortmijmerende geluidsinvallen voor filosoferende krakers. Sommige stukken zijn wat sprekender dan andere, maar uiteindelijk toch iets wat me verveelt en niet uitnodigt nogmaals te luisteren en nogmaals, etc.. Misschien ga ik dit in een mistroostige bui nog wel eens testen, maar nu heb ik er niet zoveel mee. In de lijn van Nocturnal emissions e.d.

Dan doen ze dat dus verkeerd.

Of dan is het gewoon tijd om een beetje met de tijd mee te gaan, en te accepteren dat bepaalde termen een nieuwe invulling kunnen krijgen.

Deze reactie had ik al een klein beetje verwacht. Neoklassiek is echter een term die vaak wordt verward met experimentele 20e-eeuwse muziek met een klassiek instrumentarium (Varèse, Stockhausen, Boulez, etc.).

Dat accepteren van een nieuwe invulling van een term is prima, maar dat moet je dus niet klakkeloos doen, als de term bijvoorbeeld in een recensie op pak 'm beet Pitchfork geschreven door God weet wie gekoppeld wordt aan muziek die in de verste verte niet lijkt op de muziek die oorspronkelijk onder die term werd verstaan.

Overigens is de Van Dale het ook nog steeds met me eens.

Het was even wennen. De muziek is echt niet toegankelijk en heel anders dan ik gewend was. Maar talloze luisterbeurten later kan ik zeggen dat dit album een waarachtig meesterwerk is. En nog steeds wordt het album na elke luisterbeurt beter. In één woord fantastisch!

Bloedstollend is het stuk "Easy on the Bones". De titel lijkt ons te willen behoeden dat we voorzichtig zijn met de stukjes bot van het gevogelte dat voor ons op tafel staat. Maar het tegendeel is waar, en tijdens de maaltijd hoopt Svarte Greiner dat we door onze gulzigheid alsnog zullen stikken in de vlijmscherpe scherfjes van het bot.

Zo valt de duistere muziek van Svarte Greiner te beschrijven.

Na alle jubelverhalen gelezen te hebben, ben ik een zoektocht begonnen en uiteindelijk heeft dit album mijn oren bereikt.

Ik heb er nu drie luisterbeurten op zitten en ik weet niet wat ik er van moet vinden. Meestal is dat trouwens een goed teken; dat betekent dat wat te ontdekken valt.
De eerste ronde was via de computer met waardeloze speakertjes. Ik vond het helemaal niks. Interessantdoenerij die ik dan ook halverwege afzette. De tweede ronde was in de auto. Lange werkdag gehad, donker buiten met rotweer, file, je kent het wel. Deze plaat eens hard opgezet en wederom vond ik het niet alles. Knap hoor, een beetje krassen met een cello en wat kloppen op de klankkast; ruisje erbij, ijl zingend wijffie, boohoohoo.

Zojuist ronde 3 gehad op de 'echte' geluidsinstallatie. En dat was al stukken beter. De lage tonen kwamen tenminste door die in de auto vervliegen. Nog steeds wat teveel krassen en kloppen naar mijn idee, maar ik begin het al wel wat beter te waarderen. En toen kwam ik bij het laatste nummer en die kwam ineens binnen. Kippevel en natte ogen zal ik maar zeggen.

Al met al een boeiend spulletje dat nog wel even nodig heeft voordat ik echt een aantal sterren er aan kan hangen.

Inmiddels staat Knive op 4* en is Kappe onderweg. Vreemde plaat die zo zijn momenten heeft, maar welke in het centrum van de tracklist richting vergeet. Tenminste dat was mijn opinie. Luister Knive maar eens buiten, om 5 uur s'ochtens met het eerste (schemer)licht terwijl iedereen nog slaapt. SIndsdien is het kwartje gevallen en kan ik blijven genieten van deze cd. De kraaieneffecten en schuifelende blaadjes waar Onderhond over spreekt, voelen inderdaad wel enigsinds goedkoop aan, maar dat mag bij mijn de pret niet drukken.

Te abstract en kil voor mij.

Wat is dit mooi mensen... Cd direct aangeschaft, moet nog binnen komen, maar ik kijk er helemaal naar ui!

Ongekende, diepgaande, verschrikkelijk mooie duisternis. Dat zijn mijn woorden voor een plaat als Knive. Ga dit niet op een chille zondag middag draaien. Daar doe je de plaat ernstig te kort mee. Draai dit als het buiten pik donker is of als het regent.

Sublieme nummers! The Black Dress is ongetwijfeld mijn favoriet. Het sombere, deprimerende melodietje veranderd halverwegen in een schitterend emotioneel orgelspel.

Dikke 5 sterren.

Gister in mijn bed nog maar eens geluisterd. Verreweg de moeilijkste plaat die ik ken. Het duurde even voor het kwartje viel, maar dit is denk ik een van de beste cd's die ik ooit heb beluisterd. Verschrikkelijk vreemd, ongekend sfeervol en vooral erg boeiend.

Verhoogt van 4,5 ster naar de maximale score.