Poco - Poco (1970)

Na Pickin' up the Pieces vind ik dit toch een beetje teleurstellend. Het is geen slecht album, maar op 'You Better Think Twice' na haalt geen enkel nummer het niveau van Pickin' up the Pieces.

Pickin' up the Pieces was daarnaast beter in balans. Dit klinkt bijna als een Richie Furay solo album. Rusty Young houdt zich wat te veel op de achtergrond, waardoor er te weinig country in de muziek zit.

Het laatste nummer duurt trouwens echt te lang, terwijl er veel te weinig gebeurd.

Deze plaat van Poco klinkt vooral nog heel erg 60's . Wel herkenbaar en met de nodige flair gemaakt .
Struikelblok vind ik vooral de ruim 18 minuten klokkende afsluiter Nobody's Fool / El Tonto de Nadie , Regresa .
Duurt erg lang en is nogal gedateerd . Bevat wel de klassieker You Better Think Twice .

Hier staat toch wel een van mijn favoriete Poco nummers op, te weten Anyway Bye Bye. Prachtige orgelpartij. Ook de rest mag er zeker wezen. Nobody's Fool/ El Tonto de Nadie, Regresa is inderdaad te lang en haalt het niveau van deze plaat wel iets omlaag.

Het tweede album van Poco klinkt pretentieuzer dan het debuut en hier neigt Poco bij momenten naar progrock door gebruik van een orgel en langer uitgesponnen stukken met name het slotnummer Nobody's Fool / El Tonto de Nadie, Regresa dat mij wat te lang duurt. Als geheel is dit album minder evenwichtig dan het debuut al staat er met You Better Think Twice een parel van een popsong dat de status van klassieker verdient.

Bij de opvolger van het debuut van Poco lijkt wat minder lang stil gestaan te zijn. Als je de ruim 18 minuten durende Nobody's Fool, met Santana invloeden eraf haalt blijft er ruwweg 23 minuten over. Daarvoor is Nobody's Fool misschien iets te langdradig om dat waar te maken, ondanks de relaxte tweede gedeelte. De samenzang is mooi, het heeft wel een sfeervol tijdsgevoel en idd. met You Better Think Twice een aanstekelijk nummer. Maar mijn voorkeur gaat uit naar Anyway Bye Bye, dat de tijdsduur waard is en een prima orgelpartij heeft.

Da's geen orgel, da's Rusty Young's pedal-steel door een Leslie-box .......... zo'n groot houten gevaarte met roterende speakers wat ( inderdaad ) normaal voor Hammond orgels gebruikt wordt.

OT: Ik blijf dit toch nog altijd een van de mindere Poco platen vinden. Ze probeerden wat meer rock in hun country-rock te stoppen wat hier, voor mijn oren, geforceerd blijft klinken. Anyway Bye Bye is daarbij nog het best geslaagde experiment, maar dè trekker voor mij blijft de tranentrekker Honky Tonk Downstairs ....... psies waar ze het meest in de country hoek blijven dus. Jim Messina's You Better Think Twice blijft ook nog redelijk binnen de perken en is eigenlijk het beste originele nummer op deze LP, maar deze studio uitvoering blijft mijlenver achter bij de live uitvoering op DeLiverin'.

Messina kon niet overweg met het toenemende rock gehalte en verliet de band na ( gedurende een hele tour door de States ! ) opvolger Paul Cotton grondig ingewerkt te hebben.

Met deze band gister bij toeval kennis gemaakt. Nog nooit van gehoord, maar werd nieuwsgierig door de vergelijk met de muziek van The Eagles. Wat ik ook niet wist is dat een aantal bandleden van The Eagles uit Poco kwamen.
Hun beste periode is tot '77/'78, dus eerst maar wat albumpjes gedownload van die periode alvorens tot aanschaf over te gaan. Inmiddels aangekomen bij dit album.

Misschien komt het omdat ik nog niet zo bekend bent met hun muziek, maar vind dit een erg aardig album. Zelfs de ruim 18 minuten durende track! Ok, ik ken betere long tracks: deze verveelt in ieder geval geen minuut en komt op mij niet té langdradig of gedateerd over (beetje in lijn met Buffalo Springfield).
De rest van het album zit tussen pop/country/rock in. Anyway bye bye is wat mij betreft het hoogtepunt met de geweldige layback feeling. Deed me een beetje denken aan Janis Joplin's Ball and Chain.

Mooie kennismaking en zeker niet het laatste album dat ik van hun ga draaien.

Randy Meisner stapte voor uitkomst van Pickin' Up the Pieces over naar Eagles, maar doet nog wel mee op het debuut. In 1977 bewandelde Timothy Schmit dezelfde weg.

Richie Furay en Jim Messina komen uit Buffalo Springfield, maar dat had je inmiddels waarschijnlijk al gehoord. Aanraders zijn Pickin' Up the Pieces, Deliverin' en Cantamos.

Inderdaad en precies 2 bands (vooral Buffalo) waar ik erg graag naar luister.De eerste drie albums en het live album inmiddels beluisterd. Toch vind ik dit album bij mij erg hoog scoren, maar dat is natuurlijk per persoon verschillend.

Dan zal A Good Feeling To Know je ook wel aanspreken denk ik ....... Daarop krijgt de "meer rock" koers een duidelijker gezicht doordat Paul Cotton z'n kont beter in het groepsgeluid gedraaid heeft.

Een tegenvallend album, hun tweede reguliere LP. Terwijl Pickin'up the pieces zo hoopvol was.
Gelukkig zijn de latere albums van Poco wel weer de moeite waard.
Ik vind het een rommelig geheel, omdat de groep nog niet de juiste richting hadden gekozen.
Het laatste nummer duurt te lang, het lijkt wel een sessie-achtige opvulling.
Een 2,5*

Grappig dat laatste nummer vind ik juist briljant. Ik moet als ik het hoor ook altijd met een glimlach denken aan het moment dat Gregg Allman bij de oprichting van Poco op auditie is geweest. Hij zou vooral lekker hebben zitten jammen...................

Misschien heeft dat toch voor wat inspiratie gezorgd.

Hoewel dit album niet in mijn top 10 Poco albums staat heb ik er zojuist weer prima van genoten. Gewoon lekkere country rock

Wat mij betreft is Nobody's Fool gewoon een heerlijk feest. Een fijne en goed gespeelde jam die heerlijk voortkabbelt.

De eerste twee songs zijn ook fijn, maar zo een beetje in het midden zitten de wat zwakkere nummers, met Honky Tonk Downstairs als minste song. Verder gewoon een prima plaat, maar het mist wat mij betreft wel een beetje rauwheid. Het klinkt wat steriel en netjes. Wat op zich ook niet erg is, maar bij een jam zoek ik toch vaak wat rafelige randjes.