Poco - From the Inside (1971)

Poco's 4e betekende een nieuwe start. Gitarist Jim Messina was intussen vervangen door Paul Cotton wat resulteerde in een meer rock-georiënteerd geluid. Bovendien is Cotton een begenadigd componist en zanger en het zijn uitgerekend zijn bijdragen die deze plaat van "wel lekker" naar "goed" tillen. Met Bad Weather, wat hij al eerder opnam in een sneller arrangement met Illinois Speed Press, skoorde hij meteen een Poco klassieker die heden ten dage nog steeds op het repertoire van de band staat.

Jammergenoeg is deze plaat net opgenomen in een periode dat leider Richie Furay een beetje het noorden kwijt was en dik in de persoonlijke problemen zat. Hij zag zichzelf de kar niet trekken dus vroeg hij de Epic bonzen om een producer die richting aan de plaat kon geven, Richie Podolor had zijn voorkeur maar hij kreeg de kersverse staff-producer Steve Cropper toegewezen, juist een producer die de band maar een beetje zijn gang liet gaan dus. Zijn IMO veel te droge produktie laat de band niet echt lekker uit de verf komen. Natuurlijk kan je horen dat de heren een behoorlijk baantje kunnen trekken, maar het had allemaal wat smeuïger, wat warmer gekund. Juist Richie's nummers als Hoe Down en You Are The One klinken een beetje ongemakkelijk, waar ze vet uit de boxen hadden kunnen swingen.

De PR jongens van Epic wisten ook al niet echt hoe ze Poco's muziek in de markt moesten zetten en zowel de You Are The One 45 als het album zelf zonken als een baksteen. Je kunt je achteraf afvragen of deze plaat zichzelf makkelijker verkocht had met een wat vetter geluid en of Richie dan toch nog de Eagles te snel af had kunnen zijn, maar dat stond nou eenmaal niet in de sterren geschreven.

Wat rest is de konklusie dat From The Inside evengoed een prima stuk country-rock is wat vandaag de dag op CD een stuk beter uit de verf komt dan destijds op vinyl en dus de tand des tijds prima doorstaan heeft. Een echte topper als z'n opvolger A Good Feeling To Know is het echter niet.

Een stuk beter dan hun gelijknamige album in ieder geval. Messina is helaas vertrokken, en dat hoor je inderdaad. Cotton is een waardige vervanger, al heb ik zelf meer een voorkeur voor Messina.

Ik ben vooral blij dat de country-rock op deze plaat weer terug is, dat ligt de groep toch het beste.

Lekker plaatje met een aantal memorabele songs...

Soms heeft de plaat wel de neiging wat voort te kabbelen.
Maar in deze muziekstijl met het mooie zonnige weer, is dat geenszins erg...

Lekker dobro en lapsteel werk op deze plaat...

Lapsteel ? Ik heb Rusty van alles zien bespelen maar nog nooit een lapsteel ...... Pedal-steel heet zo'n breimasjiene ......

Wat is het verschil tussen lap en pedal steel?!?

Ik haal die twee altijd door elkaar

Ik ben op dat gitaargebied ook geen expert (wel een grote liefhebber). Een pedal steel heeft pedalen en 'knee levers' (om toonhoogte extra mee te bepalen) i.t.t. een lapsteel. Pedal steel is ook altijd elektrisch, lapsteel niet altijd.

Volgens Wikipedia is Rusty Young trouwens ook een 'notable lap steel player', maar dat rijtje staat eigenlijk vol pedalsteelgitaristen (Sneaky Pete, Robert Randolph, etc.). Maar weer eens het bewijs dat Wikipedia geen al te beste bron is.

Volgens mij kan Rusty geweldig muziek maken met alles waar snaren op zitten, maar op z'n schoot lag gewoon altijd een dobro ........ klanktechnies zet dat ook veel meer zoden aan de dijk. Kwa lapsteel zou ik Glenn Ross Campbell en David Lindley noemen ....... voor de rest wordt het instrument volgens mij niet zo veel gebruikt in rock .....

Poco keer hier terug naar de countryrock van het debuut en dat ligt hen het beste. Zonnige countryrock dat nu nog steeds fris klinkt met mooie zang en prima geluidskwaliteit.

From the Inside heeft een warme klank en een goed geluid. De muziek heeft de 'vlotte jaren zestig country' achter zich gelaten en klinkt wat eigener en minder tijdsgebonden. De steelgitaar bepaald voor een groot gedeelte de luisterervaring. De toevoeging van Cotton is een pluspunt en hij beinvloed met het rustige Bad Weather, de countryrock van Railroad Days en Ol' Forgiver op een positieve wijjze het geluid van Poco. Pluspunt is natuurlijk ook dat ze beschikken over verschillende zangers die een nummer kunnen dragen en prachtig harmonie kunnen zingen. Timothy B. Schmit levert met From the Inside ook zijn bijdrage en daarin hoor ik enigszins al de echo's van I Can't Tell You Why op The Long Run.

Reversed echo dan toch ..........

Een van de mooiere albums van Poco!!

from the inside geeft mijns inziens mooi aan waarom poco een betere band was dan de Eagles (hoewel ze maar een fractie van de verkopen van de Eagles haalden): meer diversiteit en spontaniteit en veel minder effectbejag.

Betere band...... tja...... ik weet niet of dat zo is. The Eagles hadden Bernie Leadon en Poco had (heeft) Rusy Young als tamelijk virtuoze snarenplukkers.
Ik denk dat het muzikale nivo verder niet zo heel veel verschilt.

Poco bleef een tijdlang dichter bij de roots, maar in 1972 werd het al veel meer rock en toen hadden The Eagles net hun debuut afgeleverd.
The Eagles hadden waarschijnlijk wat meer visie, en waarschijnlijk ook meer geluk.
Poco had het zeker in zich om een grotere band te worden.

Wat blijft 'Bad Weather' toch een schitterend nummer met die karakteristike samenzang en steel van Rusty Young. En zelfs een zeldzame gitaarsolo van Richie Furay!

The Eagles hadden een frontman in de vorm van Don Henley in hun gelederen die geweldige songs schreef die tevens het brede publiek kon bekoren.
The Eagles hadden aanvankelijk ook niet veel succes. Pas toen Don Henley het laken naar zich toe trok en de meeste songs ging schrijven kwam het grote succes ... en nadien de split. Neemt niet weg dat Poco zeker het succes had verdiend.

Henley was de meest uitgesproken vocalist en uiteindelijk ook de man die de betere liedjes aandroeg.
Maar een groot deel van de concerten zat hij achter de drums. De Eagles hadden in dat opzicht geen echte frontman.
De anderen zongen live ook lead ( afgezien van Felder.)

Bij Poco was dat ook het geval en de line-up veranderde nog wel eens.
Bepaalde Pocoalbums doen bepaald niet onder voor het meeste van de Eagles.
Wat dat aangaat vind ik dat de Eagles nooit echt een albumgroep is geweest.
Maar de catalogus van liedjes is natuurlijk best sterk.
De samenzang is ook net even wat geraffineerder dan die van Poco.
En ze hadden de hits, Poco was in dat opzicht niet opgewassen tegen de Eagles.

Daar dachten ze bij Poco heel anders over. Met hun debuut waren de Eagles eigenlijk al in één klap de meest succesvolle country-rock-groep. Ze hadden meteen hits en een aardige plaats op de hitlijst te pakken. Volgens mij ging de plaat ook heel snel goud.

Dat het succes later nog veel groter werd staat natuurlijk buiten kijf, maar dat de Eagles aanvankelijk weinig succesvol waren is onwaar.

Hun debuut en opvolger Desperado waren geen grote successen. Het debuut kwam niet verder dan de 22e plaats in de albumlijst in de VS, Desperado strandde zelfs op 41 al waren ze (toch in Nederland) behoorlijk bekend (daar deed Desperado het relatief goed), wel meer dan Poco.
Hun eerste grote hit in de VS scoorden ze pas met Best of My Love, in Nederland is dat zelfs pas One of these Nights .

Onzin, dan heb je een wel hele beperkte definitie van succes. Hun noteringen rondom hun eerste plaat en singles zijn best hoog en werden zeker in country-rockkringen zo ervaren. 'Take it Easy' was ook al een grote hit in Amerika. Richie Furay raakte er behoorlijk door ontgoocheld, omdat het hem niet was gelukt met From the Inside en de twee opvolgers.

Take it Easy staat in ieder geval niet in de Bilboard top-100 van 1972 en in Nederland kwam het niet verder dan de tipparade. Natuurlijk, het nummer wordt nu nog vaak gedraaid en is een klassieker en dan hebben wij de neiging te denken dat het destijds een grote hit was.

Wel degelijk, op 12 zelfs. En 'Wichty Woman' op 9. Take It Easy - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Kijk, daar baalde Richie nou van ! Zitten ze over de Egels te kletsen waar het over Poco zou moeten gaan ............

Enniwees........... Ik had From The Inside net vrijdag opstaan toen Stijn zijn kommentaar over Bad Weather poste en zat me te bedenken dat ik damaals niet kapot was van de wat droge produktie van Steve Cropper terwijl ik de plaat nu 45 jaar later zo lekker naturel vind klinken ........ Vreemd toch wat de tijd kan doen.

Blijf het wel met Richie eens dat Cropper een rare keus was als producer terwijl de band meer richting een rock geluid wou......... waar ik dan gelijk aan moet toevoegen dat ze de eerste stap zelf hadden kunnen zetten door Cotton gelijk een ander model gitaar in z'n handen te douwen dan de Telecaster, hetzelfde model als waarop Messina zijn karakteristieke country-twang maakte dus. Iets later stapte hij over naar een Gibson Les Paul waarmee de band gelijk een stuk voller ging klinken.

Waar ik bijvoorbeeld van 'n band als The Eagles nooit echt warm of koud heb kunnen worden , kan ik hier nog steeds wel zeer van genieten.
Ofschoon het allemaal perfect klopt klinkt het tegelijkertijd ook heel spontaan en losjes, en bovendien heel gevarieerd. Fijne warmbloedige countryrock van 'n stel rasmuzikanten die me nog steeds weet te raken.
Nee, mijn liefde voor Poco zal nooit bekoelen.