Poco - Cantamos (1974)

Beste Poco plaat!

Na Seven had ik weinig hoop meer voor Poco, maar gelukkig werd ik binnen het jaar nog verrast met een nieuw wereldprodukt in de vorm van Cantamos.

Rusty Young was eindelijk tot het besef gekomen dat hij nog meer kan dan vrolijke country instrumentaaltjes schrijven en zijn, door Timmy Schmit gezongen, songs vullen het door Richie Furay achtergelaten gat volledig. Zijn Sagebrush Serenade, High & Dry en All The Ways zijn precies wat Richie voor ogen gehad moet hebben toen hij meer de rock richting op wou. Samen met de songs van de weer prima op dreef zijnde Paul Cotton en aangevuld met een paar prachtige pennenvruchten van Timmy Schmit is Cantamos dè plaat van de 4 mans bezetting en is, gedeeld samen met Pickin'Up The Pieces, mijn nr 1 Poco fave !

Ik ben dan ook stom verbaasd dat er maar 6 stemmen op uitgebracht zijn eerlijk gezegd ........

Inderdaad een zéér sterk Poco album. Ook zonder Richie Furay heeft de band bestaansrecht. Muzikaal en vocaal gaat het niveau totaal niet achteruit.

Het album staat vol met topnummers, waarvan ik 'High and Dry' het beste vind.

Ik vind deze, hoewel anders, toch ook niet minder dan Pickin' up the Pieces.

30 minuten pure schoonheid...

Waarom duurt het tot ik 33 jaar oud ben, vooraleer ik dit ontdek...

Dit is misschien wel een van de mooiste platen, die ik ooit heb gehoord...

Dan moet je ook zeker het debuut en Deliverin' beluisteren!

Ik ga eerst deze nog een paar keer opzetten, met een biertje erbij, in de lente-avond...

Ik ken deze niet van Poco . Zo de reacties lezend ..... ik denk dat ik er maar naar op zoek ga.

Doen, Bikkel, hij is waanzinnig... Ik ben helemaal verkocht

geen commercieel succes toen. als je dit hoort is het onbegrijpelijk. wat hadden de eagles wel wat poco niet had.

Commercieel succes.

Zoals de meeste platen van Poco een gemiddeld commercieel succes. De platenmaatschappijen maakten in ieder geval altijd winst op de Poco-releases.

De oorspronkelijke LP-versie had een luxe hoes waarbij het raampje was uitgesneden en met een kartonnen binnenhoes met de tekening van de band zingend in een schuur. Volgens Rusty Young wilde Epic de extra kosten van de hoes in mindering brengen op de gage van de band. Dat was volgens Young reden voor de band om na deze plaat over te stappen naar MCA (anders dan hier op MuMe gesuggereerd verscheen Seven namelijk vóór Cantamos).

Wat mij betreft is dit een van de beste Poco-albums.

Ik heb een Japanse CD release ( van voor dat deze LP op CD verscheen in de westerse wereld ) waarbij de plaatselijke lithograaf-san dat principe met die achterliggende tekening van de band niet doorhad. Er staat dus gewoon een vierkante gele vlek voorop op het artwork ....... ( zoekt vergeefs naar een face-palm smiley )



Amen broeder !

Ik heb dezelfde Japanse release. Meestal is het artwork bij Japanse uitgaven juist heel liefdevol en accuraat gemaakt, maar hier is het inderdaad hopeloos misgegaan. Gelukkig heb ik 'm ook nog op LP.

Na het vertrek van Richie Furay lijkt het net alsof de overgebleven leden van de band gezamenlijk het heilig vuur weer gevonden te hebben. De muziek klinkt transparant, evenwichtig met geweldige samenzang waarbij ze niet onder doen voor CS&N. Het klinkt gedreven en de spelvreugde vloeit door de speakers. De eenheid van dit album valt m.n. op. Er is ook meer harmoniezang dan op voorgaande albums en de composities onderling zijn minder individualistisch en te onderscheiden. Er staat dan ook vermeld op de hoes; All selections written and produced bij Poco. Het geeft daarnaast toch ook een muzikale flexibiliteit van Poco aan, om naast een eerder vertrek van Messina, Meisner en nu dan Furray, met dit Cantamos tevoorschijn te komen. Misschien ontbeerd het Poco aan een charismatische frontman die een breed publliek weet aan te spreken, maar wat dit Poco of i.i.g. dit album zo sterk maakt zijn de afzonderlijke kwaliteiten van elk bandlid.

Dankzij de recensie van Droombolus toch mijn interesse gewekt en hoewel ik meer in de hardere rock hoek zit vind ik dit toch een hele fijne cd om te luisteren.

In de afgelopen dagen ben ik het oeuvre van Poco gedoken. Vanuit een diepgewortelde liefde voor Buffalo Springfield, moest ik natuurlijk de aansluitende plaat 'Pickin' Up The Pieces' beluisteren. Ook nog eens met Randy Meisner. Maar, Poco heeft zoveel meer moois uitgebracht - zo blijkt - waaronder mijn favoriet 'Cantamos'. Oef, het contrast met Seven is inderdaad groot, je vraagt je af hoe dit mogelijk is. De muziek krijgt ruimte om te ademen, composities zijn beter (afgezien van Angel) en de speelsheid van het debuut klinkt ook weer door.

Ik begrijp totaal niet dat 'Cantamos' in '74 geen groot succes was. Wat moet het frustrerend zijn om het beste te geven van je kunnen, zonder dat luisteraars en pers dat oppikken. Bovendien, zoveel concurrentie was er dat jaar niet. Ik ben een Eagles-fan, maar 'On the Border' komt qua niveau toch niet in de buurt van dit briljante epos. Hopelijk - in de geest van andere 'nu' klassiekers - omarmen velen 'Cantamos' alsnog. Aan de bovenstaande reacties te zien, moet dat kunnen.

Ja, misschien wel de beste plaat die Poco ooit heeft uitgebracht. Onbegrijpelijk dat dit hen niet het verdiende succes heeft gebracht. En dat in een tijd dat country-rock echt wel in de belangstelling stond.

Voor de liefhebbers: nu ook uitgebracht op SACD. Met de oorspronkelijke quadofonische mix waarin deze toen was uitgebracht. Quadrofonie was midden jaren zeventig eventjes heel 'hot'. Tegenwoordig zouden we dat surround mix noemen, al is het niet helemaal hetzelfde.

Samen op 1 schijfje met...Seven. Oei, een groter contrast lijkt me nauwelijks denkbaar...

Hier word je altijd vrolijk van. Topplaat!

Een paar dagen geleden vertrok hij naar het grote podium .......... RIP Rusty (February 23, 1946 – April 14, 2021)

Verpakt in misschien wel één van de gezelligste hoezen die ik ken, is dit wel echt een prachtalbum, waar het talent van de band op de snaarinstrumenten en vocale harmonieën ten volle wordt tentoongesteld.

Zo'n hoes met een venster waardoor je (een deel van) de binnenhoes kunt zien, zal wel het nodige hebben gekost. Moet dit met de hand allemaal uitgesneden worden? Ik heb iets dergelijks ook van Humble Pie (een sleutelgat waardoor je blote dames kunt begluren) en Barclay James Harvest (een zonsopgang of zonsondergang bij een boom).

Ik ben blij dat ik deze voor een prikkie zag staan (ook eentje van genregenoten Pure Prairie League en nog meer moois). Dit soor albums vragen er gewoon om om als LP in de kast te staan.

Misschien wel het beste album van Poco......maar....de volgorde van de tracks klopt helemaal niet....

Tracklisting klopt helemaal. Misschien heb je op de achterkant van de hoes gekeken toen je checkte ? Daar staan wel alle nummers vermeld maar niet in de goede volgorde