Poco - Seven (1974)

Na het vertrek van Richie Furay was Poco een stuurloos schip. De komposities op Seven zijn niet echt beroerd maar de overtuiging en de ideeën om ze boven de middelmaat uit te tillen ontbreken.

Rocky Mountain Breakdown en Faith In Families zijn de enige lichtpuntjes in de malaise alhoewel Angel op het latere Poco Live album blijkt als kompositie ook makkelijk tot de eredivisie te behoren ........

Dat Poco ook zonder Furay bestaansrecht heeft bewezen ze op Cantamos, één van hun beste albums.

Het probleem van dit album is dan ook niet dat Furay gemist wordt, het ligt eraan dat Poco om de zoveel tijd de nijging had om geforceerd (door het gebrek aan commercieel succes) op zoek te gaan naar een plaat die wél commercieel succesvol zou zijn.

Het gevolg is een middle of the road plaat. Liefhebbers van de oprechte country rock zitten niet echt te wachten op dit soort Eagles praktijken.

Deze situatie was eerder al (in mindere mate) hoorbaar op Poco, A Good Feelin' To Know en ook een beetje op Crazy Eyes.

De eerste drie nummers zijn nog goed, maar 'Skatin'' en ook 'Faith in the Families' slaan echt te ver door. In 'Krikkit's Song' komt dan ook nog het cliché trucje met de strijkers voorbij....

Album no.7 van Poco werd in hetzelfde jaar uitgebracht als Cantamos. Waar laatst genoemde uitblonk in sfeer, composities en harmonie, klinkt dit Seven wat vlak. Timothy B. Schmit werd Tim Schmit en vond het tijd worden voor een wat steviger geluid blijkens zijn bijdrage op dit Seven. Met 3 composities levert Tim een net zo grote bijdrage als Cotton. Niet even verdienstelijk wat mij betreft. Skatin' en Just Call My Name verzuipen wat in niet echt pakkende riffs en komen moeilijk van de grond. Krikkit's Song heeft niet meer dat onschuldige ietwat naieve van eerdere rustige liedjes van hem. Cotton trekt het album nog wat omhoog met de prima opener van Drivin' Wheel en Angel later tegen het einde. Het album mist wat schwung en het zou wat vaart van de composities van Rusty Young hebben kunnen gebruiken, zoals op Rocky Mountain Breakdown, waar Jim Messina een cameorolletje vervult. Niet hun sterkste plaat en mijn minst favoriete tot nu toe.

Toch nog een behoorlijk album van Poco. Het blijft toch nog steeds een kwaliteitsband met heel aanvaardbare composities.
Dat ze nooit het commerciele succes van de Eagles hebben bereikt maakt mij niet zoveel uit. Ik luister graag naar Poco, maar dit album is niet hun top. Dat is in mijn ogen nog altijd Cantamos.

Dit vind ik een heel behoorlijk album van Poco, dat ik vandaag na jaren weer eens tevoorschijn haalde, en het beviel me nog steeds uitstekend. Toegegeven, de heren hebben betere albums op hun naam staan, maar toch verveelt het geen moment. Het wat steviger geluid vind ik niet beroerd; alleen lijdt het album aan het euvel dat er te weinig écht goede liedjes op staan. Maar in zowel instrumentaal opzicht (heerlijk hoor, die strijkers, en de drummer mag ik ook graag horen) als wat betreft de zang vind ik het bevredigend.
Mooiste nummers zijn Drivin' Wheel, Rocky Mountain Breakdown en You've Got Your Reasons.

Blijft toch heel jammer dat Poco nooit zo heel groot is geworden.
De reden laten we maar in het midden. Misschien te wisselvallig, te veel wisselingen in de band en een gebrek aan echt grote memorabele hits.
Seven is een aardige plaat die uptempo countryrock bevat en hier en daar gas terug neemt.
De slowers zijn wat mij betreft het beste gelukt. Paul Corton kan dat zangtechnisch ook goed.
Het rockgetinte werk is niet slecht, maar ook niet direct memorabel. Met name Skatin' is nogal cliché. De rootsy bluegrass Rocky Mountain Breakdown is heel vermakelijk.
De relatief korte plaat ( 35 minuten) kent met het broeierige Faith In The Families en de afsluiter You Got Your Reasons nog twee heel mooie nummers.
Lang niet Poco's beste, verre van, maar ik kan hier wel een voldoende aan kwijt.

Seven vind ik duidelijk het minste Poco-album in hun beste periode (1969-1976), met maakt een wat stuurloze indruk en er staan te weinig sterke songs (enkel Rocky Mountain Breakdown, Faith in the Families en You've Got Your Reasons weten te overtuigen).
De diverse bezettingen heeft Poco beslist geen goed gedaan en ze misten een ambitieuze en charismatische leider die Eagles wel hadden: Don Henley.