Vince Neil - Exposed (1993)

De sexueel getinte vince neil,kent natuurlijk ieder die een beetje op de hoogte van heavy-metal is(motley crue),souvereine-'old school metal-met verbluffend gitaar-werk van steve stevens,die met zijn eigen-sound binnen de band langdradige melodieuze gitaar-salvo's mag fabriceren,met de wah-wah/en andere,technische effecten, van mooie elementen ,laat stevens horen met het werk van,b.v.(,billy idol,michael jackson,tina turner,)-maar ook met bozzio-levin-stevens,project,en de soleer-prestaties/ook meester van jongleren op accoustische werk-als exotisch-getint gitaarwerk,dat er op dit album nog reflecterende uithalen zijn van,neil/stevens.

Met het fantastische nummer:You're invited(but your friend can't come)-machtig gitaar-werk,prachtig fraai gedoseerd en als lucratieve clip uit:wayne's world-prachtige persiflage ook met de extravagante-imposante-uiterijk,waar vince neil zich niet jeneerd om als:rebellerende travestiet met hoge jarretels de buhne tussen een rook-tapijt,van'stevens te betreden),fantastisch...

Echt het hele album loopt over van een vaardige sound(gladde-productie van ron nevison),en sister of pain(doet denken aan de laatst gestrandde relatie,van mij van een feeks,een bitch...en dan ook nog alcoholist/borderliner),blondes have more fun(ik snap de beschrijving,maar voor mij vaak dom blond is),en look in her eyes,heeft weer de wilde nectarrine uit een perzik ,die ik leeg-zuig...

Vince neil is beter dan ooit,en ondanks zijn dagelijkse-rendez-vous met vrouwelijk schoon,en niet vies te willen zijn voor,( harde porno/en alle uitgelekte verhalen van neil),zetten hem met 'stevens-op de hoge klieven van de gibraltar.
'

Zeer geslaagd debuut album van Vince Neil! Ik kan me nog herinneren dat het een schok was toen ik las dat Neil uit Mötley was! Wat moest er nog worden van één van m'n favoriete bandjes?? En toen kwam Vince als eerste uit de rookwolken tevoorschijn met dit album. Zelfs in de Aardschok kreeg dit album lovende kritieken ("Neil staat met 1-0 voor op z'n voormalige maatjes" kan ik me nog herinneren) En terecht! Vanaf opener Look in her eyes tot en met afsluiter Forever is er bijna geen misser te bekennen. Ik zeg bijna want Getting hard en Living is a luxury vind ik wat mindere nummers. De cover van The Sweet's Set me free had voor mij ook niet gehoeven. Al is ie best goed gedaan. Ik snap trouwens niet wat Blondes have more fun en I wanna be sedated tussen de nummers doen...ik heb ze in ieder geval niet op mijn exemplaar staan.
Neil had op dit album de beschikking over topmuzikanten als Steve Stevens op gitaar en drummer Vikki Vox. Vooral Stevens steelt de show met geweldig, spetterend gitaarwerk!

Lekkere plaat toch hoor, ik vind Steve Stevens sowieso een gave gitarist. Die solo in "Look In Her Eyes" gewoonweg geweldig. Dit nummer springt er voor mij wel uit maar de de rest is ook best goed te pruimen, goede productie van Ron Nevison. Vince Neil is geen geweldige zanger, maar hij heeft wel iets eigens wat me altijd wel kan bekoren.

Het is zomer. Voor mij en mijn omgeving betekent dat doorgaans dat de glam in de pan slaat. Ik heb een zwak voor het genre dat bepaald wordt door en beoordeeld wordt op de flamboyante uitspattingen en haar- en klederdrachten van de makers maar en passant wel erg vaak met klinkende platen vol met aanstekelijke hardrock.

Mötley Crüe was één van de vlaggeschepen die het genre ongekend populair maakte in de States. Naast een handvol succesvolle platen, is het vooral het spoor van vernieling dat de diverse bandleden achterlieten in het nachtleven van Los Angeles dat als eerste naar voren komt. Het kon ook niet anders dan misgaan in het Crüe-kamp. Vince Neil bleek degene te zijn die na wegsterven van het grote succes van Dr. Feelgood het veld ruimde.

Crüe zelf kwam ongekend sterk terug met John Corabi in Neils plaats op het titelloze album uit 1994. Dat Vince Neil een jaar minstens zo sterk naar voren kwam met Exposed is anno nu volledig ondergesneeuwd. De moeilijke jaren 90? Te weinig PR? Te weinig discipline? Wie het weet mag het zeggen. Aan de inhoud ligt het wat mij betreft niet.

Vince Neil zie ik als de zwakste schakel binnen de Crüe gelederen dus was Exposed in dat opzicht niets minder dan een verrassende ontdekking toen ik het ceedeetje van lieverlee toch maar eens in huis nam. Look In Her Eyes start strak en gefocused met een heuse metalriff. Neils luidruchtige stem past daar uitstekend bij.

Na die straffe opener keert de zanger terug in vertrouwde vaarwateren met de van whiskey doordrenkte bluesrockers zoals Sister Of Pain, Fine Fine Wine en The Edge. Zomerse nummers met sterke bruggetjes die toch wel veelvuldig aan het verleden van de zanger doen denken. Eigenlijk sluit Exposed heel gemakkelijk aan op Dr. Feelgood maar dan net een tikkie steviger. Neil wordt gedragen door een oerdegelijke gelegenheidsformatie.

Exposed laat zich omschrijven als een typisch exponent van de L.A. glamscene. Eén van de laatste uitwassen want het was immers alweer 1993. Maar daarom niet minder sterk. Ik ben erg in mijn nopjes met het toch maar oppikken van het kleinood.