Ratt - Dancing Undercover (1986)

Erg ondergewaardeerd bandje in Holland, volgens mij hebben ze hier nooit iets voorgesteld. Schat ze zelf hoger in dan Twisted Sister en Mötley Crüe, vooral dat ik de songs stukken beter vind.

Dance en Body Talk en natuurlijk de single Slip of the Lip staan nog fier overeind.

Stephen pearcy kan flink zeuren op de plaat. RATT was volgens mij behoorlijk succesvol in de states. Ze hebben zeker toch wel goede CD's gemaakt, waar deze er een van is. Slip of the lip is toch wel het leukste nummer van deze heren.

Nee, op dit soort glammetal zat men in Europa toendertijd en nog steeds niet te wachten. Wederom zijn de singles het beste wat de plaat te bieden heeft. Ik zet dit zelden of nooit (meer) op maar eerlijk is eerlijk, Body Talk scheurt wel lekker je speakers uit als de tijd dan weer eens rijp is.

De succes formule ligt eigenlijk bij de eerste albums,ruige rock-glam-,stephen pearcy die met zijn bepaalde stemgeluid soms overkomt als een valse kraai en met alle benepen pogingen klagerig overkomt maakt deze kinderlijke trots door vooral het geroemde gitaar-werk,van robin gosby,/warren di martini,waardig.

Jammer dat laats-genoemde vaak ook alleen maar te vinden was op tribute-albums,en ook met,(extreme,dweezil zappa),werk heeft gedaan.
Leukste nummers,slip of the lip,body talk,dance...

Wel minder dan de 2 voorgangers, maar hier staan toch ook wel goede nummers op: Dance / Slip of the lip / Enough is enough. Wel vind ik de productie behoorlijk slechter dan het debuut en Invasion...
Beetje vreemd aangezien die erg succesvol waren, zelfde producer, er moet geld genoeg aan besteed zijn zou je zeggen ?

Sleazerock/hairmetal dat dankzij de goede productie en de stem van Pearcy beter klinkt dat veel andere platen uit die tijd (moet ik zeggen).
Hij klinkt in ieder geval nog steeds lekker vet.

Crosby/DeMartini is misschien niet het bekendste gitaartandem, maar wel zeker een sterke.

Uitschieters op deze plaat zijn de opener Dance en het up-tempo Body Talk...

Je blijft lachen met die Amerikano's. Nou las ik pas weer ergens dat Dancing Undercover wat minder gewaardeerd werd omdat er teveel geflirt zou zijn met thrashelementjes. Als je het gejaagde Body Talk en het stuwende Drive Me Crazy zou analyseren, zou je kunnen concluderen dat sommige momentjes net wat heftiger zijn dan de heupwiegende grooves welke Ratt anders zo kenmerken. Maar thrash.? Hemeltjelief nee. Dancing Undercover is een heerlijk no-nonsense hardrockalbum met een ietwat opgeklopt stadiongeluid. Het meezingbare songmateriaal samen met de toffe hooks en solo's maken van Dancing Undercover niets minder dan een puike Rattplaat.

"Dance" en het erg vrolijke "Looking for Love" gaan er bij mij wel goed in. Wederom een degelijke plaat, maar ik vind dat er wat minder uitschieters op staan dan op de voorgaande twee platen.
Voor de liefhebbers van de band en het genre blijft het echter een erg fijne plaat. Stephen Pearcy heeft een sterk stemgeluid en het meezinggehalte is erg hoog.

Niks minder dan de vorige albums. Het is in feite allemaal van het hetzelfde laken een pak. Prima sleazerock met de wat zeurderige stem van Pearcy daar overheen. De refreinen zijn zonder uitzondering catchy as hell en dat zorgt, samen met smaakvol gitaarwerk, voor prima songs. De singles het beste? Zou zomaar kunnen.

Een prima album van Ratt. Lekkere sleazerock met cathcy refreinen. Leuke plaat!

Ha en nog steeds blijf ik lekker genieten van dit album.