Ratt - Ratt (1999)

Matige comebackplaat, jammer!

Zelfde verhaal als het comeback album van Dokken uit 1995, klonkt destijds wel aardig maar is toch een lichtgewicht gebleken.

Eens, al stond daar toch één prachtig mooi nummer op: Nothing Left To Say...

Zo af en toe heb ik hem nog wel eens aanstaan. De Ratt uit 1999. Het is een hele andere Ratt dan de Ratt uit 1985. Anders dan de pompeuze stadionrock van Invasion Of Your Privacy of Detonator, is het titelloze comeback album een stuk soberder en meer ingetogen van opzet. Met beide benen in de jaren 90, zeg maar. Hoewel de jaren 90 toen eigenlijk ook alweer voorbij waren. Mosterd na de maaltijd dus. Misschien. Ware het niet dat slepende, nummers als Over The Edge en Gave Up Givin' Up toch wel wat kwaliteit herbergen. Het is eenvoudig opgezette, bluesy hardrock met wat meer hart en ziel dan de bekende spektakelstukken uit de jaren 80.

Het typerende stemgeluid van Stephen Pearcy zorgt ervoor dat er nog wel wat sleaze in het modernere Rattgeluid sluipt, maar dat is dan ook het enige dat aan de oude tijden herinnert. Zelfs de voorheen flitstende Warren DeMartini legt hier enkele fraaie functionele solo's op de mat. Het enige dat me soms wat tegenstaat is steeds datzelfde groovetempo dat gehanteerd wordt. Verder is Ratt beslist geen onaardig album.