Cloud Nothings - Life Without Sound (2017)

Album vier van Cloud Nothings... toch wel een stapje terug ten opzichte van de vorige twee platen.

Vooral de productie laat te wensen over : de algemene sound is te tam/clean en de drums hebben weinig dynamiek. Ik mis ook het geschreeuw van Dylan, en wanneer hij het toch doet overtuigt het niet (nogmaals: tamme productie). Opvallend is ook het ontbreken van een lange experimentelere track in de stijl van 'Wasted Days' of 'Pattern Walks'.

Gelukkig is er ook genoeg om van te snoepen, Dylan Baldi kan namelijk nog altijd catchy indietunes schrijven met als hoogtepunten het openingsnummer(die aanzwellende outro!) en single 'Modern Act'. Slechte songs zijn er niet te bespeuren, maar 'Darkened Rings' komt toch wel in de buurt.

Hopelijk op langspeler nummer vijf terug wat meer rauwe energie .

Een weloverwogen oordeel over de stijl, de ontwikkelingen die band door heeft gemaakt en het verhaal dat achter dit album schuilgaat vind ik lastig om te geven. Dat wil ik ook helemaal niet. Muziek van Cloud Nothings moet je niet willen ontleden en analyseren. Luisteren en genieten van de lekkere dosis rock die ze je voorschotelen is voldoende.

Life Without Sound is voor mij een erg geslaagd album, waarvan veel meer blijft hangen dan van voorganger Here and Nowhere Else. In vergelijking met hun vorige albums vind ik de liedjes er bovendien completer, volwassener en ronduit beter op geworden. Jammer is wel dat ik de band inmiddels ken en dat deze brok energie daarom niet zo hard inslaat als de bom die Attack on Memory destijds was.

Enter Entirely en Modern Act zijn de twee prijsnummers, Darkened Rings (met dat heerlijk opgefokte pianospel!) en Up to the Surface volgen op korte afstand. Ik neig naar vier sterren, maar wil niet overmoedig worden. Daarom zet ik voorzichtig in: 3,5*

Allesbehalve een teleurstelling voor mij. De muziek is wat rustiger en meer ingetogen, maar op de juiste momenten barst het nog wel lekker los, zoals de outro's van Up To The Surface en Darkened Rings. Verder zijn nummers als Internal World en Modern Act gewoon heel erg catchy, wat ik ook wel een prestatie vind.

Ben in ieder geval blij dat het geen herhalingsoefening van de vorige plaat is geworden en deze band nieuwe dingen blijft proberen. De prijs voor echte indierock-tegenvaller van dit jaar gaat wat mij betreft toch echt naar de nieuwe Japandroids.