Poco - Legend (1978)

Eigenlijk wilden ze, na het vertrek van Timmy Schmit en George Grantham, verder als de Cotton/Young Band maar daar stak de platenmaatschappij een stokje voor. Of ze gingen verder als Poco, of ze zaten zonder contract. De Poco vlag zou echter voor de oude fans vanaf deze plaat de lading niet echt meer dekken en het is eigenlijk behoorlijk zuur dat ze juist in deze bezetting doorbraken op de US FM-stations.

Ironies genoeg gebeurde dat ook nog met Rusty Young's komposities, die op Legend nog wel min of meer als de Poco van Indian Summer en Rose Of Cimmaron klinken, terwijl Paul Cotton's songs helemaal toegesneden zijn op de 70s FM-radio: leuke weinig om het lijf hebbende achtergrond muziek voor op de werkvloer......

Niet mijn koppie T vrees ik en het zou er op de opvolgende platen niet beter op worden helaas. Hoogtepuntjes als Crazy Love en Spellbound zijn op hun latere platen niet meer te vinden en Rusty Young's fabeltastiese pedal-steel, banjo en mandoline spel zal hierna ook nog maar sporadies voorbij komen. What a waste !

Op Legend manifisteert Poco zich zelden meer als een Countryrock band. De sound is gewijzigd in typisch Amerikaanse meldieuze pop/rock.
Het zal met het tijdsbeeld te maken hebben. Stromingen veranderen. The Eagles die in het zelfde genre opereerden , maakten ook een omslag waar de country roots steeds minder naar voren kwam.
In het geval van Poco resulteert dat in een vrij gladde plaat. Een tikkeltje anoniem zelfs als je de stemmen van Cotton en Young wegdenkt.
Het kan er net mee door dankzij sterke troeven als het al door Droombolus aangehaalde Crazy Love en Spelbound. Ik wil daar The Last Goodbye en het titelnummer aan toe voegen.
Maar het komt nauwelijks in de buurt van hun vroegere werk.

kheb ooit de 2 meter sessies opgenomen op ene bandje, prachtige muziek in die setting

nooit meer gevonden die muziek, op cd of elders

iemand?

Die opnames zullen eerder uit de late 80s zijn denk ik zo ? Da's rondstreeks Legacy ipv Legend en met een totaal andere bezetting .....

zoiets ja, in die buurt

bandje kwijt, maar vond het prachtige muziek akoustisch

Geen slecht album, maar zeker niet opvallend!

Geen greintje spontaniteit, inventiviteit of inspiratie.

Wat blijft dan nog over? Poco toont aan dat ze professionele muzikanten zijn. Daar heb ik alles wel mee gezegd. Het is weer typisch dat juist hun minste plaat tot dan toe de meest succesvolle wordt.

Saaie, commerciele middle of the road zooi. Hierbij vergeleken waren de latere Eagles oprechte muzikanten...

Na Indian Summer vertrok Timothy B. Schmit naar de Eagles. Met beide handen pakte hij die gelegenheid aan, alleen om zich daarna omringt te zien worden, door grote botsende ego's. De Eagles zullen met Schmitt geen haantje in huis gehaald hebben. De indruk die ik van hem heb is van een ietwat timide ingetogen muzikant, die vooral de liefde bezong in zijn liedjes. In de jaren negentig heeft Schmit alsook Furray en Messina nog wel eens op het podium gestaan met zijn oude bandmakkers. Maar helaas hier zat hij alsook Grantham er niet meer bij. Cotton & Young bleven achter op een stuurloos schip. Young lijkt op dit Legend zijn banjo/mandolin/dobro/steel guitar aan de wilgen hebben gehangen. De zo bepalende samenzang van Poco is gereduceerd tot subtiele koortjes en de roots zijn ingeruild voor mode. Samen met de nieuwe bandleden resulteerd dat in obligate MOR muziek, die ironisch genoeg aansloeg bij het grote publiek. Wat voor de komende jaren ook de nekslag betekende voor de fans van het oude Poco. Crazy Love is het 1ste nummer die bij mij pas echt opvalt en dan zijn we al tegen het eind van het album. Met een beetje countryrock wordt er nog net een eindje aan gebreid. Daarvoor klinkt het over het geheel vrij gladgestreken en geproduceerd. Jammer want een album met de naam Legend en tot een verbeelding sprekende hoes, had beter verdiend.

Een duidelijke knieval dit Legend. Het is ook echt zo'n tijdperk waar veel bands die opereerden in een bepaald genre, meenden te moeten veranderen.( ook symfobands)
Het tast de indentiteit behoorlijk aan.
Wat vooral ontbreekt is bezieling hier. In Crazy Love hoor ik het nog enigszins terug.

Poco klinkt hier merkelijk gladder dan op voorgaande albums, de countryrock is ingeruild voor een naar AOR neigende poprock. Slecht is het niet maar ik mis inderdaad de bezieling van hun vroegere werk. Een knieval voor de commerce, meer nog dan The Long Run van The Eagles dat door de pers in de grond werd geboord en het einde betekende van deze legendarische band. Voor Poco betekende Legend dan weer de doorbraak naar het grote publiek die ze veel eerder verdiende.

misschien wel hun beste lp
het bevat enkele meezingers : "barbados " "little darlin'"
het heeft ook enkele mooie trage nummers "heart of the night" "crazy love" "spellbound"
en er staat ook een ijzersterke afsluiter op " legend"
mooi werk van het duo Paul Cotton en Rusty Young op dere 'gladde' lp