Poco - Blue and Gray (1981)

Kan me nog voor de geest halen dat ik deze plaat veel draaide in de platenwinkel ,waar ik toendertijd werkte, heb er nog best veel van verkocht, puur omdat de plaat in de winkel te horen was, vond het toen erg leuk om op deze manier een vrij onbekende band, voor het winkelend publiek, aan de man te brengen, alhoewel het een van deze zwakste Poco platen is 3.5 punt voor de emotionele waarde.

Na de doorbraak bij Legend en het verlengde daarvan in Under the Gun, lijkt er op dit Blue and Gray weer wat ruimte te zijn om hun roots aan te spreken, die ze zo eigen maakte. De MOR gerichte muziek komt hier wat minder prominent op de voorgrond en zelfs Rusty Young haalt zijn Steel Gitaar en Mandoline weer eens tevoorschijn. Het album ademt door de nummers heen de sfeer van de Amerikaanse burgeroorlog. Widowmaker was een single van dit album, dat wel een hoog MOR gehalte heeft door de productie en een wat vol geluid heeft. Maar opener Glory Bound bijv. en Please Wait for Me kennen toch wel wat boeiende componenten. Edoch het niveau van Poco in de jaren zeventig, wordt nergens meer gehaald, maar incidenteel klinken de echo's ervan nog wel door, zoals in Here Comes That Girl Again die dat sprankelende gitaarspel kent en de samenzang waar ze zo om geliefd zijn. Alle composities zijn van de hand van Rusty Young en Paul Cotton de enige overgebleven leden, aangevuld door Steve Chapman op drums, Charlie Harrison op bas en nieuw bandlid Kim Bullard op keyboards, wat ook al wat aangeeft over de koerswijziging in hun geluid. Na een 'commerciele knieval' met Legend en Under the Gun, is dit Blue and Gray enigszins weer een eerherstel.